Rozdział XV

(Perspektywa Liam’a)

 -I nie mogliście chociaż zamknąć się u siebie w pokoju?!- zawołałem zdenerwowany – pomyślcie za nim coś zrobicie! Zwłaszcza COŚ TAKIEGO!

   Stałem w pokoju Louis’a i Harry’ego. Hazz zadzwonił do mnie po tym zdarzeniu w salonie i Eleanor. Przyszedłem jak najszybciej jak mogłem odstawiając Sel do domu tłumacząc że muszę coś zrobić w nagłej sprawie.

 -Tak wiem, nasz błąd. Ale z skąd miałem wiedzieć że urwie się wcześniej z pracy! –odezwał się Lou.

 -To was nie tłumaczy że robiliście TO w salonie! Każdy mógł was zobaczyć, zamiast El! Na przykład Paul!- odparłem.

 -Mówmy rzeczy po imieniu, waliłem konia Tommo! I było by więcej gdyby nie ONA...-wyparował Styles.

   Westchnąłem poirytowany.

 -Mniejsza o to, nie potrzebuję szczegółów.- odpowiedziałem- Louis, mówiłeś że jeden z dziennikarzy zaczaił się w krzakach i zrobił ci zdjęcie...

 -Ale to że wypadłem bez koszulki i znów kłóciłem się z Eleanor to nic nie znaczy.- stwierdził

 -Gorzej jak by usłyszał o czym ona mówiła...o tobie i mnie...-powiedział niepewnie Hazz.

 -Wątpię. A ty słyszałeś coś w salonie?- spytał go Tomlinson.

 -Słyszałem Calder, ale nic zrozumiałego- mruknął. On ją naprawdę nie nawiedził, sądząc po tym że mówi już jej po nazwisku.

 -Jeżeli ty nie słyszałeś to i nie słyszał ten facet. Chyba że El coś powie...- stwierdziłem- jakieś pomysły jak ją powstrzymać?

 -Nie wiem..- wzruszył ramionami Louis.

 -Przekupstwo. Uwielbia zakupy! Możemy jej fundować raz na jakiś czas...- podsunął Harry.

 -Zgłupiałeś?!- zawołał Tommo.

 -Lou, dalej jesteś taki naiwny?- powiedział  loczek z ironią.

 -Harry ma rację- powiedziałem zanim Louis zdążył coś dodać- umówimy się z nią i przedstawimy jej sprawę.

 -Kiedy ja ją nadal kocham!- zawołał oburzony Tomlinson.

 -Rozumiem ale i ta teraz nie masz wyjścia. Stało się i się nie odstanie. Teraz musimy zrobić tak żeby to do prasy nie wyciekło, bo inaczej ta wiadomość zniszczy wam życie- odparłem.

 -Ale...

 -Louis’ie William’ie Tomlinson! Zraniłeś ją i już ją nie odzyskasz. A jak już to nie tak szybko!- przerwałem mu.

 -LouLou, wybieraj my albo zniszczenie cię przez Eleanor- odezwał się ze złością Harry.

 -Nie wiem...- powiedział cicho chowając twarz w dłoniach- róbcie co chcecie...macie wolną rękę.

 -Mądra decyzja- pochwalił go lokowaty – pójdę do niej...

 -Wątpię żeby chciała cię widzieć po takiej akcji- zatrzymałem go – ja to załatwię.

   Nie czekając wyszedłem z pokoju chłopaków kierując się do swojego, by zabrać kilka rzeczy. Po chwili wyszedłem na zewnątrz zastając Louis’a w aucie przed domem.

 -Pomyślałem że trzeba cię podwieść- wytłumaczył.

   Bez słowa usiadłem w samochodzie i ruszyliśmy. Po kilkudziesięciu minutach stania w korkach i wyjechaniu na obrzeża Londynu, stanęliśmy przed wyoświetlenym domem Calder’ów. Zmierzchało. Przełknąłem ślinę i ruszyłem do domu Eleanor. Miałem nadzieję że przyjmie ten układ i będzie milczała na ten temat...

(Perspektywa Harry’ego)

Mijał piąty tydzień odkąd Louis zerwał z Eleanor. Przekupiliśmy ją i siedzi cicho. Niestety cierpi na tym moja kieszeń. A niech ją diabli! Zchodząc ze sceny w Paryżu myślę o tej dziewczynie!

 -Było świetnie! –zawołał jak zwykle Paul.

   Uśmiechnąłem się sztucznie. Mi wcale do śmiechu nie było. Louis unikał ze mną jakiego kolwiek kontaktu fizycznego jak i normalnej rozmowy. Stronił ode mnie jak najbardziej i nawet mojego wzroku unikał. To mnie cholernie bolało. Powoli zamykałem się na otoczenie czułem się samotny.

   Ktoś zaproponował żeby po rozdawaniu autografów wyskoczyć na miasto i napić się. Nawet Liam szedł. Ale ja jakoś nie miałem ochoty na nic. No właśnie ja i trzeźwość w takich sytuacjach? Niespotykane. Zmusiłem się iść żeby nie mieć na głowie Payne’a. Rzadko się odzywałem i piłem ile się dało. Chciałem zapomnieć.

   Po wszystkim chłopcy Jakoś przetransportowali mnie do hotelu. Całe szczęście miałem cały pokój dla siebie. Padłem na łóżko i nawet się nie rozbierając wszedłem od kołdrę. Zacząłem płakać w poduszkę, nawet nie wiem jak długo. Nienawidziłem Eleanor Calder!! Odebrała mi przyjaciela!!

   Moim ciałem zaczęły wstrząsać łkania.

   Nagle drzwi mojego pokoju otworzyły się.

 -Harry? Ja...ja nie chciałem cię zranić...nie płacz...- odezwał się Louis.

   Podszedł do mnie próbując mnie przytulić. Początkowo opierałem się, ale nie wytrzymałem. przyległem do niego całym ciałem chowając twarz w zagłębieniu jego szyi. Tommo mocno mnie przytulił do siebie , pocierając dłonią moje plecy i szepcząc kojące słowa. W końcu po długim czasie zasnęliśmy razem w łóżku w swoich ramionach.

(perspektywa Zayn’a)

   Otworzyłem cicho drzwi do pokoju Harry’ego. Wczoraj nie najlepiej wyglądał. Zresztą nie tylko wczoraj, już od kilku dni nie było z nim najlepiej. Słyszałem jak w nocy płakał, bo mój pokuj oddzielony był zaledwie cienką ścianą. Podejrzewałem że chodziło o Lou. Unikał go jak ognia, nie wiem dlaczego. Spojrzałem na łóżko; Harry nie spał tam sam. Był z nim...Tomlinson. Co mnie najbardziej zaskoczyło to, to że byli przytuleni do siebie, ale nie jak przyjaciele. Hazz zarzucił Louis’owi nogę na biodro, a zaś z kolei Tommo trzymał go za pośladek...nagle wszystko zaskoczyło w mojej głowie.

   Wycofałem się po cichu i ruszyłem do pokoju  Niall’a i Liam’a. stanowczo kilka razy walnąłem o drzwi pięścią i wparowałem do środka. Liam zaskoczony usiadł na łóżku, a Nialler dopiero przecierał oczy. Stanąłem naprzeciwko Payne’a i s pojrzałem na niego wściekły.

 -Wiedziałeś czemu Louis zerwał z Eleanor, a raczej ona z nim. Kiedy widziałeś pół nagiego Tomlinsona i wściekłą El, nie zdziwiłeś się tą sceną. Eleanor przyłapała Lou i Hazzę jak TO robili! A ten telefon jak byłeś ze mną, Peerie i Sel, to nie była jakaś tam sprawa tylko właśnie to Hazza zadzwonił do ciebie zadzwonił! Jak to się stało że Eleanor nie powiedziała nic prasie?! To do niej nie podobne! Zawsze musi być w centrum uwagi!- zawołałem oburzony zerkając na chwilę na zszokowanego Niall’a- jesteśmy przyjaciółmi, więc dlaczego ja i Nialler o tym nic nie wiedzieliśmy?!

 -To nie tak...- zaczął zaskoczony Li.

 -Jak długo o tym wiesz?!- przerwałem mu.

 -Domyślałem się wcześniej, przed wypadkiem. Zacząłeś nawijać o naszym bromansie „Ziam”, później zeszło na temat „Larry’ego Stylinson’a”. ty tego nie zauważyłeś, ale Harry dziwnie się zachował, co potwierdzało moje domysły, ale musiałem mieć pewność. Gdy wybudziłem się ze śpiączki i pamięć mi wróciła co się działo tuż przed wypadkiem, spytałem ich. Nie chętnie przyznali się mi ze między nimi coś jest, ale prosili żeby to zostało między nimi a mną. Ukrywaliśmy wszyto do czasu wpadki z Eleanor- wytłumaczył.

 -co zrobiliście że siedzi cicho?- spytałem.

 -przekupiliśmy ją- odpowiedział.

 -Czym?- po raz pierwszy odezwał się Niall.

 -Fundujemy jej zakupy- wyznał.

 -Tylko tyle masz nam d powiedzenia?- dopytywałem się.

 -Louis wymyślił że będzie trzymać się z daleka od Hazzy. Myślał że tak będzie lepiej. Że się domyśli o co chodzi.- mruknął.

 -Nie domyślił się. Słyszałem jego płacz wczoraj w nocy. Cierpiał- Horan zrobił wielkie oczy- byłem u niego przed chwilą.

 -I?- teraz spytał Li.

 -Nie był sam-odparłem.

 -Że co?!- zdziwił się.

 -Idź do niego, sam zobacz- stwierdziłem.

   Li zerwał się z miejsca i ruszył do pokoju hotelowego loczka, a za nim pobiegł Nialler. Usiadłem na łóżku Payne’a i czekałem. Pierwszy do pokoju wpadł blondyn i padł na swoje łóżko twarzą do poduszki. Chwilę później wszedł Li.

 -To jest chore- skwitował Horan.

 -Popieram. Nasi przyjaciele z zespołu gejami?- odezwałem się.

 -Nie są gejami. Są biseksualni. Stwierdzili że dalej podobają się im dziewczyny, a to co jest między nimi jest „wyjątkowe”- wytłumaczył Liam.

 -Ale są razem i się...?-powiedział Niall.

 -Tak- westchnął.

  -Sorry, ale ja tego nie ogarniam. Idę się przewietrzyć i pozbierać myśli- postanowiłem i skierowałem się do wyjścia.

   Po drodze natknąłem się na obudzonych już Louis’a i Harry’ego. Minąłem ich bez słowa. Nawet się nie uśmiechnąłem, bo na razie to było dla mnie zbyt wiele...