Rozdział XIII

(Perspektywa Harry’ego)

Usiadłem na łóżku w nogach Liam’a, ciekawy jak Selena wytłumaczy tę sprawę z siniakami na szyi. Oczywiście Niall i Lu coś tam wspominali o akcji w szkole, ale nic konkretnego.

 -No więc w dzień waszego wypadku, mnie i Carmen dopadli dziennikarze. Pytali czy ja i ty jesteśmy parą zaprzeczyłam no bo dopiero co się pocałowaliśmy. Rozumiesz mnie?- zaczęła tłumaczyć.

 Liam kiwną głową potwierdzająco.

 -No więc mi nie uwierzyli. Stwierdzili że mają  zdjęcie które mówi samo za siebie. Dwa dni później na okładce jednego z czasopism, napisali że jesteśmy razem. No i się zaczęło. Nie żebym coś narzekała...ale nagle zaczęli sobie ze mnie kpić obrzucać wyzwiskami i grozić inni zaś chcieli się ze mną na siłę  zaprzyjaźnić.

 -Grozić?!- zawołał oburzony- a co mają z tym wspólnego siniaki?

 -Miałam lekkie stracie  z taką jedną dziewczyną...właśnie dzisiaj. Zaczęła mi grozić i dusić. I w tedy pojawił się Nialler z Louis’em można tak powiedzieć w odpowiednim momencie.

 -Ale nikogo nie był kto by ci pomógł?- spytałem.

 -Byli, pełno ludzi, ale jakoś się nie kwapili- mruknęła o czym dodała- ale już mi nic nie zrobi.

 -Owszem bo ja na to nie pozwolę!- wpadł jej w słowo przyjaciel.

 -Nie przesadzaj, niby jak?

 -Nie wiem, ale o tym pomyślę- odparł

 -Li, przecież został mi tylko miesiąc do końca szkoły. Nie martw się, dam sobie radę. Póki co ty i tak teraz leżysz w szpitalu. Nic nie zrobisz- zapewniła go, a widząc że chce coś jeszcze powiedzieć dodała- Liam ja mówię serio. I koniec tematu.

   Nagle zadzwonił jej telefon. Odebrała i po chwili powiadomiła nas że musi się zbierać, bo musi pomóc w przygotowaniach do ślubu swojej mamy.

 -Idź, ja z nim zostanę- zdeklarowałem.

 -Dzięki, przyjdę jutro-uśmiechnęła się i obdarzyła Li pocałunkiem w usta.

   Na myśl od razu przyszły mi słodkie usta Louis’a...

   Po chwili znikła za drzwiami a na jej miejsce przeszedł Lou.

 -Chłopaki...czy ja o czymś nie wiem? Czy wasz niby „bromance” jest prawdziwy...?-spytał znienacka Liam.

  -Co?!  Z kąt...-zaczął Tommo

   Też byłem w szoku. Czy on coś zauważył...?

 -Selena, Niall i Zayn wspominali mi że dziwnie się zachowywaliście ostatnio. Ja już wcześniej się domyślałem...ale czy wy naprawdę...?Dla tego zacząłeś się kłócić z Eleanor Louis?

 -My...-zacząłem ale się zciąłem.

 -Czyli rozumiem że tak?

   Louis wziął głęboki wdech i posłał mi znaczące, krótkie spojrzenie.

 -Tak-potwierdził- Larry istnieje naprawdę.

 -Ale to nie znaczy że nie podobają się nam dziewczyny...-dodałem szybko-po prostu tak wyszło-zarumieniłem się.

 -No to menager się wkurzy-westchnął Liam.

 -Błagam nie mów nikomu!- zawołałem lekko spanikowany.

 -Ok. ale tak to kiedyś wyjdzie na jaw.-stwierdził.

 -Nie martw się, ale dzięki- odpowiedziałem jednocześnie z Louis’em.

   Po chwili ciszy odezwał się Boo Bear.

 -Tak z innej beczki przydało by się zrobić urodziny Sel, zostały tylko dwa miesiące!

 -Był bym zapomniał!- zwołał nieco speszony Li.

 -No pięknie! Ładnie ta zapominać o 18-nastce swojej dziewczyny?- wyszczerzyłem się.

 -Poczekaj aż ty będziesz miał dziewczynę- zaśmiał ssie rzucając we mnie poduszką.

 -przynajmniej na razie mam Louis’ka, który mnie kocha!- odpyskowałem rzucając się ze śmiechem na kolana Lou...

(Perspektywa Seleny)

   Było już kilka dni po ślubie mojej mamy i ślubie. Oczywiście towarzyszył mi już Liam i nie obyło się od namawiania mamy na zaproszenie też reszty zespołu oraz Carmen. Przyjaciółka ogłosiła z Niall’em że są razem dwa tygodnie wcześniej.

   Zabrałam szybko jakąś gazetę  o gwiazdach w kiosku i zapłaciłam za nią, chwilę później wracając do domu.

 -Jestem!- zawołałam.

 Odpowiedział mi dźwięk włączonego telewizora. Weszłam szybko do salonu zastając mamę na kanapie pod kocem z kubkiem kakao.

 -Hej mamuś, coś się stało?

 -Nic tylko się lekko przeziębiłam to nic takiego –uśmiechnęła się.

 - to dobrze...

   Nagle zadzwonił mój nowy telefon który uparł się kłócić Liam. Właśnie teraz dzwonił.

 -Hallo?

 -No hej kochanie, zaraz do ciebie wpadnę!- powiadomił mnie

 -To czekam!- odpowiedziałam.

   Kilka minut później do moich drzwi zapukał Li, uprzednio wpuszczony do domu przez moją mamę.

 -Cześć- przywitał się siadając i muskając moje usta swoimi.

 -Hej-uśmiechnęłam się szeroko.

 -Co robisz 28 lica?- spytał.

 -W moje urodziny? Nie wiem...myślałam że spędzimy ten dzień razem-odpowiedziałam leko zaskoczona tym pytaniem- a co?

 -Nic, tak tylko pytam. Zabiorę cię do nas, ok.?

 -Jasne! A co będziemy robić?- ucieszyłam się.

 -Niespodzianka- powiedział tajemniczo.

 -ty i niespodzianki....zapowiada się ciekawie!- wyszczerzyłam się.

 -Bo będzie- wymruczał, zbliżając się do mnie- mówiłem ci że jesteś piękna?

 -I to wiele razy- zarumieniłam się.

   Powoli odsunął mi kosmyk włosów z twarzy, wciąż wpatrując się w moje oczy. W końcu jego wzrok powędrował na moje usta dokładnie je badając. Delikatnie przejechał opuszkiem po dolnej wardze zachichotałam przygryzając ją. Li uniósł pytająco brew.

 -Długo się będziesz tak gaić, czy w końcu mnie całujesz?- spytałam wywracając oczami.

 -Hmm...czy ja wiem...-zaczął się ze mną droczyć.

 -Od kiedy ty czegoś nie wiesz?- spytałam okazując mu język i już miałam się specjalnie odsunąć, kiedy złapał mnie za podbródek

 -Od kiedy zawróciłaś mi w głowie.-obdarzył mnie swoim najpiękniejszym uśmiechem

 -Tak?- szturchnęłam go w brzuch.

   Instynktownie zakrył brzuch i zachichotał. Cicho. Aha! Tu cię mam!- pomyślałam i zaatakowałam go. Opadł na łóżko bezbronny śmiejąc się.

 -Ok. ok.! poddaję się!- wydusił po kilku minutach

   Uśmiechnęłam się z wyższością i odsunęłam się. To był błąd. znienacka zaczął mnie łaskotać rozkładając na łopatki. Usiadł mi na biodrach, doprowadzając mnie ze śmiechu do łez.

 -Teraz mi nie uciekniesz!- stwierdził.

   O chwili nachylił się i zaczął muskać ustami moją szyję. Nagle usłyszałam kroki na schodach. W ostatniej chwili odepchnęłam Liam’a i usiadłam po turecku na łóżku. Zapukanie w drzwi i następnie się otworzyły.

 -Selena ja jadę do ciotki. Będę późnym wieczorem- powiadomiła mnie.

 -Ok.- odpowiedziałam i kiedy odeszła podeszłam do okna.

   Kiedy odjechała, od tyłu podszedł do mnie Liam i przytulił, przygryzając mój płatek ucha. Odwróciłam się szybko i zarzuciłam mu na szyję ręce, a on objął mnie w pasie.

 -To było brutalne odepchnięcie- poskarżył się.

   Zachichotałam.

 -Wpadłeś mojej mamie w oko. Polubiła cię.- stwierdziłam.

 -To chyba dobrze- bez ostrzeżenia wpił się w moje usta.

   Oddawałam pocałunki najlepiej jak potrafiłam, kiedy uniósł mnie do góry i delikatnie położył  na łóżku, znajdując się nade mną.

 -Kocham cię- wyszeptał i o chwili położył się obok mnie, kładąc głowę na mojej klatce piersiowej.

(Perspektywa Louis’a)

   Odpiąłem kłódkę zabezpieczającą wypożyczone rowery.

 -To gdzie najpierw?- spytałem wsiadając na rower.

 -Przed siebie!- zawołał Harry.

 -Ale po drodze wstąpimy do Nados?- spytał niewinnie Niall.

  Dostałem ataku śmiechu. Cały Nialler, i jak go tu nie kochać? Ruszyłem niespodziewanie z miejsca jadąc główną drogą. Po chwili dogonił mnie Hazza i Niall. Chodnikiem szły dziewczyny chichocąc i szeptają sobie na ucho komentarze, co chwile zerkając na nas. Puściłem kierownicę podniosłem do góry ręce ponad głowę i zawołałem:

 -Nados rządzi! Yeahh!

   Dziewczyny wybuchły śmiechem, a reszta ludzi spojrzała na mnie krzywo.

 -Jedzenie rządzi!- zawołał Niall szczerząc się.

 -Marchewki rządzą!- dodałem.

 -A koty to co?!- spytał niby oburzony loczek.

 -AWIĘC TY RZĄDZĄ!!! - wydarłem się najgłośniej jak mogłem doprowadzając blondyna do ataku śmiechu.

   Kilka minut później wjechaliśmy do parku, zostawiając rowery  na stojaku i zapinając je na kłódki.

 -To gdzie teraz?- spytał Horan.

 -Ej chłopaki! Chodźmy na rolki!- odparł Harry, wskazując na kolejną wypożyczalnię.

 -Dobry pomysł! A ty w ogóle umiesz na nich jeździć?- spytałem

 -Yyy...nie ale się nauczę! – wyszczerzył się.

 -Już widzę jak leżysz na asfalcie!- zakpił Niall

 -a powiem że szybko się nauczę!- pokazał mu język.

 -Zawsze ja cię mogę jeszcze nauczyć jeździć- zaproponowałem specjalnie zwieszając się na jego ramieniu.

 -To nie jest zły pomysł- stwierdził Hazz.

   Skierowaliśmy się do wypożyczalni i już po chwili pomagając Harry’emu utrzymać równowagę, wyszliśmy.

 -Niall, najpierw oswoimy Hazzę z rolkami a później ustalimy trasę.

   Przez następne kilkadziesiąt minut mieliśmy niezły ubaw ucząc przyjaciela i zbierając go z brukowanej parowej alejki za każdym razem kiedy tracił równowagę.

 -Nauczyłem się! Nauczyłem!- zaczął krzyczeć jak małe dziecko, kiedy dość dług utrzymywał się na rolkach.

   Tak bardzo skupił się na jeździe, że w ostatniej chwili zauważył drobną szatynkę ale próbując ją wyminąć i tak o nią zahaczył. Obydwoje wylądowali na ziemi. Podjechałem szybko do nich.

 -O matko! Przepraszam panią bardzo!- jękną ze skruchą loczek.

 -Przyjaciel dopiero się nauczył się jeździć na rolkach i nie wyrobił- wytłumaczyłem pomagając wstając kobiecie natomiast Nialler zaczął zbierać z ziemi Harry’ego.

 -Ok. przeprosiny przyjęte, ale warto uważać- uśmiechnęła się na co Hazz dziwnie zareagował- ja chyba z skąś was znam!

 -Możliwe- Niall się wyszczerzył się.

 -Już wiem!- zawołała o chwili- wy jesteście z tego słynnego boys band’u! z One Direction!

 -zgadza się- uśmiechnąłem się uroczo.

 -moja bratanica was uwielbia!- wytłumaczyła.

 -Fajnie!- bąknął Harry

   Co się z nim dzieje?

 -a mogłabym wasze autografy? Dla tej bratanicy?- spytała.

 -Nie ma sprawy.-odpowiedział Horan- ma pani jakąś kartkę i długopis?

 -Tak mam. Tak w ogóle mam na imię Sally- odparła wyciągając z torebki potrzebne rzeczy.

 -Miło nam- powiedziałem podpisując się- a jak bratanica ma na imię?

  -Sophie- odpowiedziała.

   Zaczęła zerkać rzez moje ramię. Chyba kogoś zauważyła. Z ciekawości spojrzałem za siebie. Zamarłem. To był ta sama dziewczyna która dusiła miesiąc temu Selenę w szkole. Ona też mnie natychmiast poznała. Od razu podeszła do swojej cioci.

 -To właśnie Sophie- odparła kobieta.

 -myśmy się wcześniej już widzieliśmy- spróbowałem powiedzieć normalnym głosem co mi z kolei zbytnio nie wyszło.

 -Jasne- uśmiechnęła się słodko.

   Nienawidziłem takich wrednych plastikowych i przesłodzonych panienek. Powodowały u mnie „teoretycznie” odruch wymiotny. Nialler zauważył co się dzieje ze mną i Hazzą, więc szybko wziął sprawy w swoje ręce i po chwili znów jechaliśmy alejką.

 -Heh, czyżby Harry zauroczył się t ą ciotką naszej fanki?- zaśmiał się cicho blondyn.

   W środku czułem że jestem lekko zazdrosny o przyjaciela, ale dobrze to ukrywałem.

 -Jeden rzut oka na Sally i już nauczył się jeździć na rolkach- odparłem udając rozbawienie.

 -A tak zmieniając nieco temat, to widzę że zapamiętałeś naszą słodką Sophie- powiedział.

 -Chciałeś powiedzieć chyba fałszywą Sophie- mruknąłem z niesmakiem- dobra, skończmy temat, chyba że chcesz widzieć jak wymiotuję w krzaki.

 -Ok., nie ma sprawy- zgodził się krzywiąc się na słowo „wymiotować”.

   Zanim zdążył coś jeszcze dodać, przyspieszyłem i złapałem loczka w tali zaręcając nim do okoła tak że o mało znów nie zaliczyliśmy kamieni. Przerażony Hazz chwycił się mocno moich rąk wydając z siebie zduszony okrzyk. Niall dostał ataku niepohamowanego śmiechu na widok twarzy Styles’a, a ludzie do okoła 

wzięli nas za jakiś nienormalnych, sądząc po minach

          _______________________________________________________

No jż myślałam że nie dodacie żadnych komentarzy od poprzednim rozdziałem! no ale na szczęście nie zawiodłam się na was ;D

Jestem dumna z chłopaków jak poradzili sobie na MGS :P zayn nawet sobie wytatuował           

tes skrót i datę ;) wkońcu spełniło się ich największe mażenie ;D

 dziękuję za ponad 1000 wejść *__* i za wszystkie komentarze! normalnie kocham was! ;**

cztery komentarze i dodaje kolejny za dwa tygodnie w sobotę :D


                                                     Malik coś ty brał? hahaha :D