Ziall- Rozdział VI

Niall i Liam kucneli przy mnie.

-Zayn, kochanie...- owiedział roztrzęsionym glosem blondyn i delikatnie dotknął mojego policzka.

-P...prze-praszam- wydusiłem cicho.

-Nie masz za co- odparł- zaraz przyjedzie karetka.

-Nie powinienem na ciebie wrzeszczeć-kontynuowałem- zawaliłem...

Urwałem odkaszlując krew i krzyknąłem z ostrego bólu żeber.

-Cii-uciszyl mnie

Razem z Li, który wcześniej obejrzał moją postrzeloną kostę, odnieslikoszulkę z mojej klatki piersiowej. Payne dotknął delikatnie dotknął sinego miejsca z dziwnie wystającym czymś pod skórą, a ja znów krzyknąłem.

-Połamali mu przynajmniej dwa żebra- mruknął zdenerwowany Li- ma też otwarte złamanie ręki...

-Zabije!-Zawołał Irlandczyk, gwałtownie wstając.

-Nialler! Uspokój się ścigają już ich policja, nasi ochroniarze oraz Lou i Harry! Jesteś teraz potrzebny Zayn'owi- natychmiast zareagował ciemny blondyn, zatrzymując go ręką.

-Ale...

-Niall...-odezwałem się na tyle głośno żeby mnie usłyszał.

Spojrzałem na niego błagalnym spojrzeniem, krzywiąc się z bólu. Gdy nasze oczy się spotkały  uśmiechnąłem się ledwo zauważalnie i ogarnęła mnie ciemność.

Zemdlałem...

[Pięć dni później]

Nie otwierając oczu, próbowałem się poruszyć ale tylko jęknąłem z bólu. Podniosłem lewą rękę i dotknąłem nosa. wyczułem na nim szeroki plaster. przejechałem po policzku gdzie niedawno oberwałem, ale nie było po tym praktycznie żadnego śladu do wyczucia. Tylko na wardze wyczułem lekki strup. Zszedłem na dół wciąż posługując się tylko ręką. To co uniemożliwiało mi jakie kolwiek ruchy, okazał się gips na klatce piersiowej. Otworzyłem wreszcie oczy. Prawą rękę też miałem w gipsie, a gdy poruszyłem lewą stoą przeszył ją ostry ból tak jak mój brzuch. Obok na krześle siedział Nieller ze słuchawkami w uszach i w pełni pogrążony w lekturze, trzymanej w rękach. Zacząłem mu się dokładnie przyglądać  kiedy podniósł wzrok.

-Zayn!- krzyknął radośnie odrzucając książkę i słuchawki.

Uśmiechnąłem się lekko.Podszedł do mnie i obdarował mnie najbardziej delikatnym pocałunkiem jak dotąd.

-Zawołam pielęgniarkę- zdecydował.

Pocałował mnie w czoło i wyszedł z sali, o chwili wracając z jakąś blond starszą kobietą w biało-niebieskim fartuchu. Podeszłą do mnie pewnym krokiem i uśmiechnęła się przyjacielsko.

-Jak się teraz czujesz?- spytał.

-Wszystko mnie...boli- powiedziałem powoli.

-Zaraz dostaniesz morfinę. Jesteś na coś chory, o czym nie wiedzą twoi najbliżsi?

-Mam...raka trzustki- przyznałem się niepewnie.

-Eh...nie dość że cię o mało nie zatłukli i okradli to jeszcze to...- urwała patrząc na mnie ze współczuciem.

Zmarszczyłem brwi nie bardzo wiedząc skąd ona to wszystko wie co się działo.

pielęgniarka sprawdziła jeszcze kilka rzeczy i wyszła. Niall schował szybko telefon, który miał w dłoni i usiadł obok mnie. po chwili usłyszałem radosny wrzask za oknem. Posłałem mu pytające spojrzenie.

-Wysłałem tweet'a że się obudziłeś. Fani mnie o to prosili. Martwią się o ciebie, szczególnie o tym co zobaczyli...- urwał.

-Co zobaczyli?- przeszyłem go wzrokiem.

-Bo widzisz, tego jednego faceta z tamtego gangu co cię napadł, dopiero co złapali. Zdążył wrzucić do netu filmik jak się nad tobą znęcają- spuścił wzrok- cały świat o tobie mówi...

Kompletnie zapomniałem o tamtym nagraniu!

-Nawet anty fani stwierdzili że takie coś w ogóle nie powinno się zdarzyć...

Wciąż siedziałem cicho patrząc za okno na szybujące ptaki w okół rozłożystego kasztana.

-Zayn...

-Nie powinieneś tego widzieć- wyrzuciłem z siebie.

-Przynajmniej się nie poddałeś bez walki...- odparł cicho- kiedy zobaczyłem jak cię biją...jak uderzają cię tym metalowym prętem...twój krzyk...- po jego policzkach spłynęło kilka łez- w tedy kiedy cię znaleźliśmy, myślałem że cię stracę szybciej niż myślałem...

-Ale żyję- powiedziałem głupio, ocierając kciukiem zdrowej ręki jego łzy.

-Ale nie masz pojęcia, jak to jest, widzieć ukochaną osobę w kałuży własnej krwi i która cholernie cierpi, a później obejrzeć filmik, który jest o tym jak...- urwał przytulając mnie mocno.

-Już wszystko ok- mruknąłem całując go w blond włosy.

-Twój stan był ciężki...połamane trzy żebra z przemieszczeniem, złamana ręka, postrzelona kostka, pęknięta śledziona, potłuczone jelita, złamany nos i wiele innych drobnych urazów...myślałem że już się nie obudzisz- dokończył.

Zaległa cisza, która wcale nie była niezręczna. Z wielkim wysiłkiem przesunąłem się ilka centymetrów, robiąc miejsce Niall'owi. Niepewnie zdjął buty i położył się obok mnie, kładąc mi głowę na obojczyku i rękę na pierś. Po chwili usłyszałem jego głęboki oddech świadczący o tym że zasnął. Uśmiechnąłem się pod nosem i również zamknąłem oczy.

[Cztery dni później]

-Niall, jak wy mnie właściwe mnie znaleźliście?- spytałem.

-Kiedy wyszedłeś wydarłem się na Will'a. W tedy do środka wpadła jedna z fanek. Zaczęła nawijać że z ciekawości poszła za tobą i że masz kłopoty. Chcąc się upewnić  zadzwoniłem do ciebie kilka razy. Will też-no tak, zawsze mimo wszystko odbierałem, albo chociaż odrzucałem połączenie-  w końcu wpadł na nas Liam. Mówił że cię szuka i nie odbierasz telefonu. Zawołaliśmy Lou i Hazzę i daliśmy się poprowadzić dziewczynie. Trochę to zetrwało bo dziewczyna zgubiła po drodze trop.- odpowiedział.

-A ta fanka?

-Została kolejnym światkiem sprawy z pobiciem ciebie. Bardzo się o ciebie martwiła.

-Masz może z nią jakiś kontakt?- dopytywałem się.

-Mam jej twitter'a. A o co chodzi?-zdziwił się tymi pytaniami.

-Chce jej podziękować. Dałbyś radę ją tu ściągnąć?

-Jasne, kochanie.- uśmiechnął się całując mnie w czubek nosa- jesteś głodny?

-Yeah, ale to szpitalne jedzenie jest paskudne- poskarżyłem się.

Irlandczyk zachichotał.

-Zaraz zadzwonię do Louis'a żeby ci coś przywiózł do jedzenia. Mi zresztą też- odparł, wyciągając telefon i wybierając numer.

[5 dni później]

Ostatni raz spojrzałem w lusterko i schowałem je w ostatniej chwili pod poduszkę, kiedy do sali wszedł Nialler z blond pięknością.

Zauważyłem że się odszczeliła, ale stawiała na naturalność i nie eksponowała aż tak bardzo swojego ciała.

-Przepraszam że musisz oglądać mnie w takim stanie...- zacząłem, a dziewczyna uśmiechnęła się pokazując rządek śnieżnobiałych zębów i dołeczki w policzkach.

-Ważne że wracasz do zdrowia- odparła.

Podeszła do mojego łózka i usiadła na krześle.

Miała cholernie podobne oczy do Niall'a. Głęboki, hipnotyzujący błękit...i w dodatku miała w sobie tyle w dzięku...

Usłyszałem zirytowane chrząknięcie blondyna i otrząsłem się z transu.

-Jessica, chciałbym ci podziękować za pomoc dwa tygodnie temu.- wydusiłem w końcu.

-I zrobiłabym to jeszcze raz, również dla reszty zespołu- posłała ciepłe spojrzenie Niall'owi- Z tego co wiedzie jestem waszą ogromną fanką i nie wiem co bym zrobiła gdyby One Direction przestało istnieć...-urwała spuszczając wzrok.

-Ej, uśmiechnij się! Nawet nie wiesz jak bardzo kochamy swoich fanów i jesteśmy wdzięczni za wszelkie wsparcie- odparłem, dotykając jej dłoni- bez was bylibyśmy nikim. Jesteście niesamowici co dla nas robicie.

Posłała mi nieśmiały uśmiech. Po chwili usłyszałem dźwięk sms'a mojego TELEFONU! Nie miałem pojęcia skąt się tu wziął.

-Odebraliśmy go temu nastolatkowi- wytłumaczył blondyn, widząc moje zaskoczenie- portfel też odzyskaliśmy.

Próbowałem otworzyć szafkę skąt dochodził dźwięk, ale przeszkadzał mi w tym gips na żebrach. Westchnąłem zirytowany. Jess widząc moje bez skuteczne starania, sięgnęła do szafki i podała mi telefon.

-Dzięki- odparłem z wdzięcznością w głosie.

Spojrzałem na wyświetlacz. Sms dostałem od nieznanego numeru.

'Przepraszam że dopiero teraz piszę, ale dopiero co wróciłam z zagranicy. Mogę wpaść do ciebie do szpitala? Lena;)'

Całkiem zapomniałem o tej dziewczynie. Uśmiechnąłem się pod nosem, wysyłając pozytywną odpowiedź.

-Kto to?- spytał zaciekawiony Niall.

-Lena. Nie znasz jej. poznałem ją jak się pokłóciliśmy- wyjaśniłem.

-Ah...no tak.- mruknął odwracając się do okna i patrząc w dal.

Zauważyłem że dziewczyna przygląda się to Irlandczykowi to znowu mnie. Czy ona coś podejrzewała?

Nagle do sali weszła pielęgniarka z notesem w dłoni.

-Powinieś się zgłosić do swojego lekarza na kontrolę, bo wydaje mi się że coś nie tak jest z nowotworem.- wyparowala.

Spojrzałem szybko na blondynkę. Siedziała w kompletnym szoku, patrząc ma mnie.

-Dzisiaj zciągniemy gips z żeber, ale musisz się oszczędzać- kontynuowała- przygotuj się, wrócę z pół godziny.

I wyszła.

-Masz raka?!- wyrzuciła z siebie Jessica.

-Taaak...wydało się- odparłem niepewnie.

-Dlaczego to ukrywasz?! Dlaczego okłamujesz fanów?!- wybuchła, niedowierzając.

-To nie tak...Liam, Harry i Lou, też nie wiedzą że umieram- wyszeptałem.

-U-umierasz?! To nie może być prawda! Przecież raka można leczyć...

-Nie w moim przypadku. Wykryto u mnie go zbyt późno, kiedy ostatnio wylądowałem w szpitalu. Chorowałem już w tedy cztery miesiące, a tylko do trzech można zareagować, przeprowadzając operację...- wytłumaczyłem.

-Czy to boli?- spytała po chwili.

-Rak? Na razie nie. pomagają mi leki. Ale w ostatnim stadium podobno bez użyteczne- przyznałem.

-Dlaczego mi nie powiedziałeś o tym wszystkim?- podszedł do mnie blondyn.

-Nie chciałem cię martwić...-odpowiedziałem cicho.

Zapominając o moim gościu, zatonąłem zupełnie w jego oczach. Już chciałem dotknąć jego policzka, kiedy rozleglo się chrząknięcie. Cofnąłem się szybko, rumieniąc się.

-Hmmm...To może ja wpadnę później. Mogę przyjść...prawda?

-jasne- potwierdził Niall też zarumieniony jak ja.

-No to cześć!-wstała i wychodząc zatrzymała się i puściła nam oczko-będę milczeć o waszym romansie.

I wyszła zostawiając nas zszokowanych. Otrząsnąłem się szybko i spojrzałem na blondyna.

-Czy ty byłeś zazdrosny o MNIE?- wyparowałem.

-Nie!- zaprzeczył gwałtownie.

-Na pewno?

-No może troszeczkę...- uniosłem brew, na co westchnął- ok, może więcej niż troszeczkę. A tak po za tym podobała ci się.

-Wcale nie!-tym razem zaprzeczyłem ja.

-Ja widziałem coś innego- uśmiechnął się cwaniacko.

-Nie...

-Gapiłeś się w nią jak w obrazek-stwierdził.

-Miała podobne oczy do twoich-przyznałem.

-Ha! Wiedziałem!

-Ale ty masz piękniejsze, mój aniele-wymruczałem, muskając palcem jego usta- po za tym nie była aż tak pociągająca jak ty. Ty o mało mnie nie powaliłeś na kolana kiedy pierwszy raz cię zobaczyłem...

Jego oczy rozbłysły. Pochylił się szybko i pocałował mnie namiętnie.

-Też cię kocham-mruknął trącając nosem mój nos.- a teraz lepiej się przygotuj.

-Jeaah! W końcu pozbędę się tego gipsu!- zawołałem, wyciągając z pod poduszki lusterko i podałem go Nialler'owi, na co zachichotał.

-Zawsze idealny Malik- powiedział i znów złączył nasze usta.

[tydzień później]

Już miałem odnieść torbę, kiedy ubiegł mnie Niall.

-Pozwól że wezmę- uśmiechnął się.

-Eh...niech ci będzie-zgodziłem się, całując go w policzek.

Ledwo wyszedłem na zewnątrz, przywitał mnie entuzjastyczny krzyk fanów. Uśmiechnąłem się szeroko, dając się przytulic kilku nastolatkom. Dostałem nawet od jednej z nich, ręcznie robioną bransoletkę.

-Wow jaka śliczna!- nie ukrywałem zachwytu, przyglądając się kolorowym wzorkom z muliny.-będę ją zawsze nosił.

Po chwili Harry zawiązał mi ją na nadgarstku. Przyjechał Louis, więc pożegnaliśmy się szybko i weszliśmy do auta.

Szyby były lekko przyciemnione, więc Irlandczyk objął mnie w pasie, a ja oparłem się o jego klatkę piersiową, kładąc głowę na jego ramię.

-Co będziemy dzisiaj robić?-spytałem niewinnie.

-Ty na pewno będziesz odpoczywał- odpowiedział Lou.

-Bo mi tego brakowało w szpitalu- wywróciłem oczami.

-Niemartw się! Nie zostawimy was samych! Dzwonimy po Li i robimy sobie w piątkę nockę!- zdecydował loczek.

-Ej! A zaproszenia nie trzeba?!- oburzył się Horan.

-I tak nas wpuścicie, zwłaszcza kiedy przyniesiemy ze sobą pizzę- odparł nie zrażony Hazza.

-Dorzućcie jeszcze do tego skittles'y i możecie wpadać- zdecydował Niall.

-Ok, czyli o 19 u was- ustalił Louis.

-Ozdobimy twój gips-zaproponował po chwili mój ukochany.

Przed oczami stanął mi Tommo malujący penisa na twarzy kartowego prowadzącego wywiad. Zdusiłem śmiech.

-Tylko jakieś normalne rysunki i napisy, żebym mógł się pokazać z tym publicznie-dałem warunek, łaskotając go językiem za uchem.

On w zamian włożył mi rękę pod koszulkę.

-Ej, spokojnie napaleńcy! Zaraz będziemy pod waszym domem, to się sobą zajmiecie- zawołał Lou.

-Dziwisz się im? Jak ty był byś na miejscu Malika, to ja bym cię już wyruchał, tam w łóżku- odezwał się Hazz, splatając swoją dłoń z dłonią Louis'a.

Parsknąłem śmiechem na ten tekst i kładąc się na plecy i ciągnąc za sobą blondyna, złączyliśmy się na chwilę ustami.

-Daleko jeszcze?

-Nie- odpowiedzieli równocześnie Larry.

[2 dni później]

-Niall do cholery! Posprzątaj po sobie te brudne ciuchy!- krzyknąłem zirytowany, gdy natknąłem się na schodach na jego brudną bluzę i skarpetki.

-Zaraz to wezmę- odezwał się z salonu.

Oglądał właśnie jakiś film akcji, zapychając się przy tym paluszkami i piopijając wszystko soiem z kartonu.

-Dzięki za uwagę- westchnąłem zrezygnowany i wszedłem do kuchni, przeczesując wilgotne jeszcze włosy ręką z zamiarem napicia się wody mineralnej, kiedy zadzwonił telefon Nialler'a, leżący na stole.

-odbieram!- powiadomiłem go patrząc na wyświetlacz kto zdzwoni

-Co tam Li?

-Hazza miał przed chwilą wypadek autem

-CO?!

-Na szczęście nic mu nie jest.

-No chociaż tyle...wrócił już do domu?

-Nie, jest jeszcze w szpitalu. uparli się by mu zrobić badania kontrolne. Za kilka godzin ma wrócić.

-Ok, to ja sobie z nim pogadam na temat jego szaleńczej jazdy.

-Ja się dziwie że ma jeszcze prawo jazdy!

-Mam nadzieję że w końcu czegoś się nauczy. Na razie.

-Pa.

Wyszedłem na przedpokój.

-Nialler!! Ostrzegam, jeżeli nie weźmiesz tych ciuchów, to twój ulubiony sweter wyląduje w rękach fanek!

-Yhym...zaraz- mruknął.

-I nie zrobię jutro obiadu!- dodałem.

-CO?!

Zachichotałem. Ten chwyt zawsze działał. Podobno jego brat Greg też tego używał. nie utrwało kilka sekund kiedy pojawił się blondyn i wrzucił ubrania do kosza na brudy.

-To był szantaż!

-Jaki szantaż? W takim razie jesteśmy kwita bo ty też niedawno szantażowałeś mnie zdjęciami z dzieciństwa!- odpowiedziałem pewny siebie.

-Eh...niech ci będzie. A teraz zamawiamy pizzę!-zdecydował.

-Jasne. a tak w ogóle Harry miał wypadek- powiadomiłem go.

-Nic mu nie jest?!

-Nic. Tylko został na kilka godzin został w szpitalu. Jadę do niego wieczorem- odparłem.

-Zabieram się z tobą- zdecydował.

Wybrał szybko numer do pizzerii i zamówił moją ulubioną pizzę

-Dzięki-przyciągnąłem g do siebie i pocałowałem namiętnie

-Nie ma to jak wolny dzień od pracy-westchnął ciągnąc mnie do salonu.

I usiedliśmy na kanapie, zaplątani w nasze kończyny, teoretycznie oglądając film, a w ratyce zajmując się sobą. W końcu przyjechał dostawca.

-Ja odbiorę-powiedział Irlandczyk, wstając.

Również wstałem, kierując się do kuchni.

-chcesz coś do picia?- spytałem

-Nie dzięki, mam w salonie karton soku- odpowiedział.

Wyjąłem szybko butelkę z wodą z lodówki i nalałem sobie do szklani. Dziwny zwyczaj pić wodę d pizzy no ale tak już miałem.

Uśmiechając się pod nosem, wyszedłem z kuchni i gdy byłem już w połowie przedpokoju, zostałem zaatakowany ogromnym bólem w okolicy brzucha. Szklankę którą miałem w ręce, upuściłem, a ona spadła na ziemie rozlewając zawartość na podłogę i rozbijając się w drobne kawałeczki. Chwyciłem się ściany bo w momencie szybo osłabłem. Ból wcale nie miał zamiaru mnie opuszczać. Upadłem na kolana i wydałem z siebie przeciągły jęk bólu. Do pomieszczenia wpadł przerażony Nialler.

-Zayn!

Uklęknął przy mnie, nie wiedząc co robić i co się w ogóle ze mną dzieje. Zacisnąłem pięść na materiale spodni

-To nic...takiego- zapewniłem.

Kolejna fala bólu i nie wytrzymałem. Krzyknąłem na cały dom i nagle ból zniknął tak szybko ja się pojawił.

-J-już po wszystkim- wyszeptałem kładąc Niall'owi głowę na kolana i odciągając do klatki piersiowej kolana.

Blondyn natychmiast zaczął mierzwić mi włosy.

-Zayn...

-Nie mam pojęcia co to było, ale chyba coś związanego z rakiem.

-Z rakiem? To może idź do swojego lekarza..-zaproponował z troską.

-Nie trzeba. Mam umówioną wizytę za pół tora tygodnia.-mruknąłem, powoli przestając się trząść.

-Wytrzymasz tyle? A jak jeszcze raz się coś takiego powtórzy?- spytał niepewnie

-Nic mi nie będzie. Nie martw się- zapewniłem, wstając- eh...przydało by się to posprzątać- dodałem zbierając kawałki szkła.

Po chwili Irlandczyk poszedł po miotłę i mopa. Po kilku minutach było już czysto.

-Chodź jeść, pizza pewnie będzie zaraz zimna-odezwałem się, ciągnąc go do salonu.

                            ___________________________________________________________________

Hejka! 

taki jakiś mi długi wyszedł. mam nadzieję że się nie gniewacie :P

dzięki za komentarze pod ostatnim rozdziałem :D pamiętajcie: jeden komentarz= więcej motywacji do pisania :)

przepraszam za błędy i do następnego!

Pozdrawiam:

Payne'owa :D

Ziall- Rozdział V

 [trzy tygodnie później]

   Zatrzymaliśmy się po dość długiej podróży. wjechaliśmy limuzyną na jakiś klif osłonięty dużą ilością krzewów od frontu, tak że nie było widać wcale willi z wyjątkiem dachu. Działka równie dobrze była osłonięta była krzewami, drzewami i specjalnym płotem. Z tego co nas powiadomiono działka miała 2000 km .. wysiadłem tuż po Danielle, Li i Harry'm. Wyciągnęliśmy swoje rzeczy z bagażnika i weszliśmy na posesję, szybko zamykając za sobą bramę. Zobaczyliśmy dwa razy większą willę, od tej jaką mieliśmy, kiedy mieszkaliśmy wszyscy razem. Było pełno kwiatów i innych ogrodowych roślin ozdobnych, posadzonych wzdłuż ścieżki do drzwi frontowych i koło budynku. Za domem rozciągał się wielki ogród z różnokolorowymi owocami południa, a na samym dole rozciągała się dość szeroka plaża, z boiskiem do siatkówki. Z daleka słychać było morskie fale rozbijające się o brzeg plaży.
 -No chłopaki, zaszaleliście!- powiedziała zachwycona Danielle.
   Nialler wtulił się mocno we mnie, całując szyję.
 -Problemu ze znalezieniem kącika dla nas nie będzie problemu-wyszeptał mi do ucha.
 -Już się nie mogę doczekać- odparłem, bardziej go do siebie przyciągając.
    W odpowiedzi położył mi głowę na ramieniu.
 -Ej, gołąbeczki, może przestaniecie się tak do siebie kleić i wejdziecie do środka?- zwrócił się Li do Larry'ego, wywracając oczami.
   Spojrzałem na nich i zobaczyłem jak niechętnie odsuwają się od swoich twarzy. Zachichotałem i poczułem jak Niall wkłada mi rękę pod bluzkę i gładzi moje plecy.
 -Moglibyście czasami się powstrzymać. nie jesteście sami- mruknął Payne. Wybuchliśmy w czwórkę śmiechem.
 -Kochanie, lepiej zostawmy ich samych. niewyżyci- dodał zniesmaczony i pociągnął szatynkę za rękę do środka.
 -Co ty na to żeby najpierw zwiedzić plażę?- zaproponowałem blondynowi.
 -Jak najbardziej- zgodził się i i skierowaliśmy się do ogrodu.
 -Nie bierzecie kąpielówek?- zawołała za nami Pazer.
 -Nie potrzebne nam teraz!- odkrzyknąłem.
 -To chociaż poczekajcie na nas!- dodał Li.
   Przystanęliśmy na chwilę czekając na przyjaciół. Doszli do nas również Lou i Harry, którzy złapali za łokcie irlandczyka i zaczęli zbiegać w dół. Zrównałem kroki z Lanielle.
 -Czyli mamy dla siebie cały tydzień, bo później macie dwa koncerty w Londynie?- odezwała się mulatka.
 -O tak. puki co, korzystamy na maksa!-odparłem, zerkając na nieodzywającego się Payne'a.
 -podoba mi się tu. Jest tu tak niesamowicie. To zachodzące słońce i w ogóle...- powiedział po chwili obejmując Dan w asie i całując w czoło.
 -Oho, odzywa się twoja romantyczna strona?- dałem mu kuśca w bok.
   Zanim zareagował, odsunąłem się na bezpieczną odległość.
   Przed nami ukazał się piasek. plaża była naprawdę szeroka, a nad samym morzem był drewniany pomost. Do szła do nas pozostała trójka z piaskiem na ciuchach i włosach. Poczułem chęć zrobienia czegoś szalonego. Uśmiechnąłem się szeroko.
 -Mam pomysł!- powiedziałem do Liam'a.
 -Jaki?- spytał.
 -To patrz- odparłem.
   Zdjąłem szybko buty, wyciągłem telefon, zciągnąłem zegarek z ręki i ruszyłem sprintem przez plażę ku pomostowi. W ostatniej chwili odbiłem się mocno od drewnianych desek i zrobiłem salto w powietrzu.
 -Yeaaah!- krzyknąłem, chwilę później lądując w morskiej toni.
   Wypłynąłem na powierzchnię i odrzuciłem włosy do tyłu, ruchem głowy. Spojrzałem na brzeg, gdzie do skoku szykował się Hazza. Odsunąłem się na bok i już po chwili skoczył na główkę do wody. Gdy się pojawił tuż obok mnie miał...proste włosy do ramion!
 -Styles! ty seksowny, słodki...mój artysto!- krzyknął Lou, skacząc do wody, a następnie ciągnąc do wody loczka za stopę, tym samym rozpoczynając z nim bitwę wodną.
   Zachichotałem, ale chwilę później zostałem ochlapany przez Horan'a, skaczącego na bombę, a za nim wszedł Li pod dziwnym kontem, ciągnąc za sobą Danielle, która protestowała, bezskutecznie. Nialler posłał mi słodki uśmiech i wciągnął mnie pod wodę. Po chwili poczułem jak jego usta przywarły do jego. Niesamowite uczucie, całować się pod wodą, ale musieliśmy po chwili zaczerpnąć powietrza. Gdy tylko wypłynęliśmy na powierzchnię, Liam skoczył na mnie, lekko mnie podtapiając. Nie zostałem mu dłużny i już po chwili wyszliśmy na brzeg całkowicie wyczerpani.
 -Zgłodniałem- powiedział Liam- Idziemy coś zjeść?
 -Jasne!- zgodziła się Danielle, dając mu całusa w pliczek.
   Po chwili para ruszyła do willi a za nimi Larry. Ku mojemu zaskoczeniu, Niall wcale się nigdzie nie ruszał, tylko usiadł mi na biodrach i opierając się rękami o piasek nad moją głową pocałował mnie w nos, tym samym strzepując na mnie kilka zimnych kropel.
 -Zimny jesteś kocie- mruknąłem całując go w usta- co ty na to by wykorzystać siłę słońca?
 -Przynajmniej mnie coś opali, bo jestem biały jak ściana- zgodził się, zciągając koszulkę i rzucając ją na piach, a zaraz do niej dołączyły spodnie. Po chwili ja również leżałem na piasku w samych bokserkach. Rozkoszowałem się promieniami słońca, trzymając dłoń blondyna. Obróciłem głowę na bok, obserwując irlandczyka, po chwili jednak zamknąłem oczy i tak po prostu...zasnąłem.

   Przerażony biegłem ile sił w nogach przed turbusem, który prowadził szalenie Louis, kiedy nagle wyskoczył przede mną zupełnie nagi Harry tańcząc Makarenę, dołączył do niego Niall, twierdząc że przechodzi na dietę. Lekko zszokowany ruszyłem przez wysoką trawę, nie mając pojęcia właściwie po co. Nagle trawa została w tyle i wyszedłem nad brzeg ogromnego jeziora, gdzie siedział Liam na płaskiej skale. Czując ulgę, podszedłem do niego  i ze zdziwienie stwierdziłem że...pali skręta! już miałem coś mu powiedzieć, kiedy zostałem obudzony rzez Nialler'a , który delikatnie mnie pocałował w usta.
   Odskoczyłem do tyłu zdezorientowany. Blondyn spojrzał na mnie zaskoczony. Odetchnąłem z ulgą kiedy dotarło do mnie że to tylko durny sen.
 -Coś się stało?- spytał niepewnie.
 -Nie nic...tylko miałem głupi sen.- odparłem, siadając.
 -Miałeś koszmar?
 -Coś gorszego,tańczyłeś z Harry'm macarenę i stwierdziłeś że przechodzisz na dietę- odparłem- Liam jarał trawkę, a Lou chciał mnie przejechać turbusem!
   Irlandczyk opadł na piasek, głośno się śmiejąc. Po chwili dołączyłem do niego.
 -Co wam tak wesoło?- znikąd pojawił się Louis.
   Dopiero teraz zauważyłem że zaczęło się zciemniać. Spojrzałem z powagą na szatyna.
 -Nigdy więcej nie dopuszczę cię do kierownicy- odparłem i znów dostałem ataku niekontrolowanego śmiechu.

 [30 minut później]

   Stałem nad grillem, piekąc wszystkim kiełbaski. Co chwilę musiałem odganiać Niall'a i Harry'ego, którzy non stop powtarzali że są głodni.
   Po skończonej kolacji, mimo że było bardzo późno, wymknąłem się z Nialler'em do ogrodu. Spacerowaliśmy w miłej ciszy, trzymając się za ręce.
 -Zayn...mogę cię o coś spytać?- spojrzał na mnie niepewnym wzrokiem.
 -yhym- zgodziłem się.
 -Ile...ile ci zostało?- spytał cicho.
   Zatrzymałem się gwałtownie i westchnąłem ciężko.
 -Nie musisz mówić jak nie chcesz- powiedział szybko patrząc mi w oczy.
 -Ale chcę. Jestem ci to winien- odpowiedziałem- zostało mi...pół roku.
   Spuściłem wzrok na nasze splecione dłonie. po chwili złapał mnie za podbródek i uniósł go.
   Był tak blisko mnie...
   Czułem niesamowity zapach, który sprawiał że moje serce szybciej biło. Na każdy jego dotyk, moje ciało przechodziły dreszcze. Był blisko i mimo że było ciemno, widziałem każdą rysę jego twarzy, gęste rzęsy okalające jego duże piękne morskie oczy, w których za każdym razem tonąłem. Usta też były idealne, w brzoskwiniowym odcieniu, kuszące mnie na każdym kroku. I ten mały nosek, farbowane blond włosy, dodające mu uroku, silny irlandzki akcent...Allahu, jak ja go kochałem!
 -Zostanę z tobą do końca- wyszeptał składając na moich ustach delikatny pocałunek.
 -Dziękuję. Dziękuję że jesteś. Kocham cię.
   Przytuliłem się mocno do niego, chowając twarz w jego zagłębieniu na szyi. Natychmiast objął mnie w pasie, całując w czubek głowy. Po chwili jednak odsunąłem się od Niall'a i pociągłem go w stronę plaży.
 -Chodź szybko!
 -Ale dlaczego? stało się coś?-zdziwił się moją nagłą reakcją.
 -Jak to dla czego? Jest noc, pełnia, ciepło, a ty mi coś obiecałeś!- zawołałem biegnąc.
 -Yyy...oświeć mnie?
 -Powtarzam twoje słowa: 'Będę pieprzył Malika przy świetle księżyca!'
 -Ach, no tak- uderzył się otwartą dłonią w czoło.
   Ledwo wbiegliśmy na piasek, Nialler runął na ziemie, ciągnąc mnie za sobą. Po chwili to on był nade mną, całował mnie i zaciągał ze mnie ciuchy.
 -Obiecuje, że nie zapomnisz tej nocy-wymruczał.
 -No, ja mam nadzieję- odparłem szybko wyciągając ze spodni prezerwatywę i z cwaniackim uśmiechem rzuciłem mu ją- cała plaża jest nasza!
 -Zaplanowałeś to.
 -Taaaak. Powiedziałem chłopakom żeby lepiej nie szli już dzisiaj na plażę- zachichotałem i wpiłem się w jego usta.

 [10 dni później]

 -Dajcie im w końcu spokój! Przecież nic takiego nie robią!- zawołałem.
   Właśnie kłóciłem się z Will'em, facetem z Modest! Magment na temat Larry'ego. Odkąd wróciliśmy z Francji, uwzięli się ostro na chłopaków, praktycznie pozwalając im na spotykanie się razem tylko w towarzystwie. To zabijało Hazzę i Lou. Nawet fani zaczęli coś podejrzewać.
 -Dopóki plotki o Larry'm Stylinson'ie nie ucichną, nic się nie zmieni!- odparł.
 -Czy ty nie widzisz że jeszcze bardziej ich pogrążacie? Już nie są sobą!- warknąłem.
 -A co mnie to obchodzi? nic się na razie nie zmieni!
 -Jesteście żałośni- odparłem odwracając się na pięcie ruszając w stronę wyjścia.
 -Zayn! ZAYN! Wracaj! Macie zaraz koncert!
 -A huj wam wszystkim w dupę!- krzyknąłem wściekły i minąłem Niall'a.
   Blondyn pobiegł za mną.
 -Zayn, zaczekaj!- próbował mnie zatrzymać.
 -Daj mi spokój- zbyłem go.
 -To powiedz chociaż gdzie idziesz- nie dał za wygraną.
   Przystanąłem zirytowany i spojrzałem na niego.
 -Idę do pobliskiego sklepu i idę zapalić-odpowiedziałem.
 -Zayn! przecież wiesz że cię to szybciej zabija!- odparł.
 -I co z tego?! Moja sprawa!- warknąłem i gdy już byłem przy drzwiach, zawołał.
 -Weź chociaż ochroniarza!
 -Nie potrzebuję!- otworzyłem drzwi.
 -Nie możesz...
 -Czego nie mogę?! Przestańcie w końcu mi wszyscy mówić co muszę a czego nie! To wyłącznie moja sprawa, więc się odpieprzcie!- krzyknąłem i trzasnąłem drzwiami.
   Bez słowa minąłem fanów, którzy widząc moją wściekłość, przepuścili mnie, rzucając mi zaskoczone spojrzenia.
   Skierowałem się tam z czego pamiętam był sklep. Ledwo minąłem kolejny róg budynku, ktoś wykręcił mi boleśnie ręce i zatkał usta ręką.
 -Kogo tu mamy? sławny Zayn Malik!- odezwał się blondyn ubrany w szary dres.
   Zaczął mnie prowadzić między dwa budynki, próbowałem się wyrwać, na darmo.
 -Patrzcie kogo przyprowadziłem!-krzyknął mój napastnik, do stojących niedaleko osób.
   Była w śród nich kobieta i chłopak który najwyżej mógł mieć 15 lat. Wszyscy ubrani byli jak typowy miejski gang z którego słynął Nowy Jork.
 -Pedał z One Direction!- zawołał zaskoczony facet z kolczykiem w brwi.
 -Cóż tak bez ochrony, cioto?- spytała kobieta.
 -Pośćcie mnie do cholery!- warknąłem i facet w dresie pchnął mnie na ziemię.
 -Nie tak szybko koleś- mruknął facet z kolczykiem w brwi- młody przeszukaj go.
   Po chwili nastolatek wyjął z mojej kieszeni portfel i telefon. Facet w dresie sięgnął po telefon i zaczął go dokładnie go oglądać.
 -7 nieodebranych połączeń...od Niall'a, Liam'a i Modest'u...- mruknął- nie ładnie tak nie odbierać.
 -Co ja wam zrobiłem?- zawołałem wstając.
 -Zamknij się. Ktoś ci pozwolił wstać?- zanim się zorientowałem, facet z kolczykiem uderzył mnie z pięści w twarz.
   Syknąłem z bólu, łapiąc się za krwawiący nos. chyba był złamany.
 -Ile ma przy sobie kasy?- spytała kobieta.
 -Z jakieś 100 funtów plus dwie karty bankowe- odpowiedział nastolatek patrząc do mojego portfela.
 -To całkiem nieźle- powiedział dresiarz.
   Zacząłem bardzo żałować że nie osłuchałem Nialler'a i nie wziąłem ze sobą ochroniarza.
 -No cóż, tylko tyle z niego pożytku- westchnęła kobieta- zróbmy przysługę hejterom.
   Zobaczyłem jak dresiarz zakłada kominiarkę, a dzieciak wyciąga kamerę i kieruje obiektyw w naszą stronę.
 -Panie i panowie! przedstawiam wam sławnego Zayn'a Malik'a z One Direction. Postanowiliśmy zrobić maleńkie przedstawienie z nim w roli głównej. Żebyśmy nie wyszli na niesprawiedliwych, pozwolimy mu się bronić- powiedział blondyn.
   Odwrócił się do mnie i ciągnąc mnie za włosy, zmusił mnie do wstania. Zacząłem się bać i modliłem się w duchu żeby ktokolwiek mi pomógł. Mężczyzna zamachnął si, ale uniknąłem zgrabnie ciosu, wykręcając mu rękę, ale najwyraźniej się przygotował na to i uderzył mnie mocno w krocze. Walcząc z cholernym bólem, odwdzięczyłem się, łamiąc mu nos. No ale cóż, z dwoma nie wygram. facet z kolczykiem również założył kominiarkę i wykręcił mi znów ręce, a drugi zaczął okładać mnie pięściami w twarz i brzuch.
   Niepoddając się, w końcu wyrwałem się i zacząłem walić na oślep. Po chwili jednak zostałem powalony na ziemię metalowym prętem. Zasłoniłem głowę. Czułem kopniaki i ból wywołany kolejnymi uderzeniami prętem. Nagle oberwałem w klatkę piersiową i krzyknąłem z potwornego bólu żeber i przy oddychaniu. Ledwo już kontaktując poczułem jak prętem łamią mi prawą rękę. Leżałem totalnie bezbronny, osłabiony i oślepiony bólem. Nagle przestali mnie bić. Jeden z nich zmusił mnie do siadu i poczułem coś chłodnego na skroni. to był pistolet.
 -Tak kończy sławny Malik!- zadrwili.
 -Chłopaki, zbieramy się! Ktoś idzie!- zawołała kobieta stojąc na czatach.
   Nastolatek wyłączył kamerę i zaczął biec za kobietą i dresiarzem, zabierając moje rzeczy.
   Facet odsunął się ode mnie, a ja osunąłem się na ziemię.
 -Powodzenia śmieciu - powiedział mierząc w moją kostkę i powietrze przeszył strzał. Wrzasnąłem z bólu kuląc się jeszcze bardziej.
   Kopnął mnie po raz ostatni raz w żebra i uciekł z resztą gangu.
   Po chwili rozległy się krzyki. Zamknąłem oczy próbując jak najmniej się ruszać. Miałem urywany oddech. Po chwili zobaczyłem przerażonego Niall'a i Liam'a, biegnących w moją stronę.

                                ______________________________________

Hejka!
po pierwsze: tak tak, wiem trochę drastyczny rozdział :P
po drugie: dodaję co 2 tygodnie i brak komentarzy wcale nie oznacza że rzadko dodaje. czytam inne blogi na których są wpisy raz na miesiąc a nawet rzadziej i mają bardzo komentarzy, więc nie wiem co wam szkodzi poświęcić minute czy dwie na dodanie opinii która mnie motywuje i także krytyki która mnie lekko uczy ;) a po za tym też mam swoje życie prywatne. 1 komentarz = więcej motywacji do pisania czego mi ostatnio brakuje
no więc do następnego za dwa tygodnie! :)

pozdrawiam:
Payne'owa (:

Ziall- Rozdział IV

[W domu]


 - Gdzie tak długo byłeś? dzwoniłem!- spytał z wyrzutem Niall, gdy tylko wszedłem do naszego mieszkania i zciągłem buty.
 -A od kiedy mnie kontrolujesz?- odparłem mijając go.
 -Zayn...poczekaj to nie tak!- zawołał za mną- daj mi szansę wytłumaczyć!
   Już miałem ruszyć na górę, kiedy zastawił mi ręką schody
 - Proszę- szepnął.
 -Jeżeli chcesz wiedzieć czemu ci nie powiedziałem, to miałem swoje powody!- odpowiedziałem.
 -Zayn...zachowałem się jak dupek. To co ja czuję, jest pewnie niczym w porównaniu co ty czujesz z myślą że umierasz...- odparł- Nie wiem co ja sobie myślałem na tym balkonie, ale dałem się ponieść emocjom, czego teraz żałuję.
   Oparłem się o ścianę i potarłem twarz dłoniami. Milczałem.
 -Przepraszam...nie wyobrażam sobie żeby ciebie tu nie było- powiedział cicho, a po jego policzku popłynęła łza.
   sięgnąłem i ręką i kciukiem ją starłem.
 -Nie płacz, takie anioły jak ty nie powinny płakać- wyszeptałem.
 -Nie jestem aniołem...
 -Dla mnie jesteś i będziesz pięknym i radosnym aniołem- delikatnie złączyłem nasze usta w czułym pocałunku; złość ulotniła się w jednej sekundzie.
 -Idziemy na górę, czy będziemy tu tak stali?- zaproponował łapiąc mnie za rękę.
   Uśmiechnąłem się w odpowiedzi i dałem się zaprowadzić do pokoju blondyna. Rozłożyliśmy się na łóżku, a ja położyłem głowę na piersi irlandczyka i wsłuchiwałem się w przyspieszone bicie serca. Uśmiechnąłem się pod nosem na tą reakcję. Nialler objął mnie ramieniem, a drugą, ręką bawił się moimi włosami, sprawiając że zasnąłem otoczony ciepłem jego ciała i zapachem jego perfum.

[Piątek]

   Obudziłem się gdy było już dość jasno. Niall'a już przy mnie nie było, ale na poduszce gdzie spał, była mała karteczka z wiadomością że musiał iść do Liam'a w pilnej sprawie i że w kuchni jest dla mnie talerz z kanapkami. Przeciągnąłem się i spojrzałem na zegarek, była jedenasta. O cholera! ja jeszcze w ogóle nie byłem spakowany, a powinienem już być w drodze do Bradford! Wypadłem z pokoju mojego chłopaka i pobiegłem do swojego, wyciągając plecak i wrzucając do niego kilka kompletów ubrań, potrzebne dokumenty i lekarstwa. Do tylnej kieszeni spodni włożyłem portfel i telefon. Złapałem szybko w biegu emp4 i zbiegłem go kuchni. Biorąc do ust jedną z przygotowanych kanapek,wybierałem numer Nialler'a i powiadomiłem go że wyjeżdżam, a następnie wysłałem sms'a mojej mamie że nico się spóźnię.
   Zamknąłem szybko mieszkanie i ruszyłem na najbliższy przystanek autobusowy. Spojrzałem przez internet na rozkład autobusów w stronę Bradford. Z przerażeniem stwierdziłem że zostało mi 10 minut, bo następny jechał dopiero za trzy godziny. Zacząłem biec ile sił w nogach na najbliższy dworzec. Nie było tak łatwo wyminąć setkę ludzi na chodniku, w pewnej chwili nawet o mało nie wpadłem na znak drogowy. W ostatniej chwili wpadłem do autobusu i kupiłem bilet. Usiadłem w samym tyle i założyłem słuchawki na uszy, opierając się łokciem o okno i zamykając oczy.

[30 minut później]

   Obudziło mnie mocne zahamowanie autobusu. Rozejrzałem się do okoła lekko zaspany i zobaczyłem dwójkę dziewczyn głośno rozmawiających o..mnie i Niall'u. Założyłem szybko kaptur, tak aby mnie nie poznały. Jedna usiadła obok mnie, a druga na przeciwko niej.
   Odwróciłem głowę w stronę okna, nasłuchując.
 -Na serio myślisz że oni są dla siebie czymś więcej niż przyjaciółmi?
 -A nie widziałaś wczorajszego wywiadu jak na siebie patrzyli? To jasne!
 -No widziałam jak posyłają sobie te spojrzenia i w ogóle...
 -Ohh...oni naprawdę razem słodko wyglądają! pasują do siebie jak Lou i Harry! A ich jestem pewna że są razem.
 -Kolejny 'bromance' zmienia się w 'romans'. Ale i tak nie odejdę, chociażby Li też okazał się gejem...
 -Moim zdaniem jest 100% hetero. Czego nie mogę powiedzieć o reszcie...
   Nagle zadzwonił mój telefon. Dzwonił Niall. Nie zważając na fanki, odebrałem.
 -Coś się stało?
 -Nieeee, jak tam podróż?
 -Całkiem dobrze. Co chciał od ciebie Liam?
 -Drobna awaria, a my byliśmy najbliżej. Nie miałem serca cię budzić, tak słodko spałeś.
 -Oh dzięki. Payne jak zwykle dramatyzuje. swoją drogą możesz częściej robić mi kanapki.
 -A może ci od razu do łózka zanosić?
 -Ja tam nie mam nic przeciwko, jestem za!- zachichotałem.
 -haha zobaczymy.Dobra kończę bo ktoś dobija się do drzwi- odparł i zakończył połączenie.
   Dziewczyny obok całkowicie sparaliżowało. Po chwili jednak doszły do siebie, nawijając jedna przez drugą i prosić o autografy. uśmiechnąłem się szeroko i poddałem się nowemu zajęciu.

[Wieczór]

   Ledwo otworzyłem drzwi, znalazłem się w ramionach mamy. Odwzajemniłem uścisk, opuszczając plecak na podłogę. O tak, teraz potrzebowałem. Po chwili do przedpokoju wpadła Saffa i Waliyha, witając mnie radośnie.
 -A gdzie tata i Doniya?- spytałem, wchodząc do salonu, prowadzony za rękę przez Waliyhę.
 -Będzie wieczorem, a Doniya jest u koleżanki na noc- odpowiedziała.
    Saffa już dawno pobiegła do swojego królestwa na piętro.
 -Napijesz się czegoś Zayn?- zawołała z kuchni moja mama.
 -Zaraz tam przyjdę i sam sobie zrobię gorącą czekoladę- odpowiedziałem, po czym zwróciłem się do siostry- chcesz?
 -Jasne! Na Malikową czekoladę zawsze jestem chętna!
   Uśmiechnąłem się szeroko i dołączyłem do mojej mamy. Dopiero w kuchennym świetle zobaczyłem cienie pod oczami mojej mamy od nieprzespanej nocy i zmartwiony wzrok.
   Nalałem mleka do rondla i postawiłem na kuchence.
 -Ej mamo, uśmiechnij się- odezwałem się, kiedy zaczęła mi się przyglądać.
 - Kiedy ja mam się uśmiechać, wiedząc ze jesteś śmiertelnie chory?- wyszeptała.
 -Wiesz...to mnie jeszcze bardziej dobija, kiedy widzę cię smutną mamo- odparłem, opierając się o blat-to ze cierpią prze ze mnie inni, potęguje moją świadomość że umieram...
 -Zayn, nie mów tak, proszę. Jestem twoją matkę i nic na to nie poradzisz. zawsze się tak będę czuła- westchnęła.
   Ukradkiem otarła łzę, która nagle się pojawiła na jej policzku.
 -Najpierw Niall, a teraz ty mamo....Chcę wykorzystać w pełni czas który mi pozostał, zapominając chodź na chwilę o raku. Ale nie mogę widząc was smutnych- powiedziałem cicho przytulając drobną kobietę.
 -Przepraszam- wykrztusiła przez łzy.
 -Nie masz za co. Wiesz jak możesz mi pomóc?uśmiechaj się częściej- odparłem.
 -Co z tą moją czekoladą Zayn?! Ja tu czekam!!- krzyknęła za ściany moja siostra.
 -Zaraz ją dostaniesz- odkrzyknąłem, wywracając teatralnie oczami i zabrałem sie do pracy.

[Cztery dni później]

   Pożegnałem się się z mamą i siostrami i ruszyłem do auta Nialler'a, przyjechał po mnie. Dopiero dwa dni temu zdał prawo jazdy, a już się zaoferował jako kierowca. Gdy tylko moja rodzina zniknęła w środku, pocałowałem leniwie blondyna w usta.
 -Tęskniłem- wyszeptał opierając swoje czoło o moje- chociaż nie było cię tylko cztery dni...
   Zachichotałem cicho.
 -Ja też kochanie- odpowiedziałem.
   Ruszył swoim nowiutkim autem z podjazdu i splótł swoja dłoń z moja, co chwile na mnie zerkając z iskierkami radości w oczach.
 -Wrócił mój kochany, wesoły wiecznie głodny irlandczyk- wyszeptałem uśmiechając się szeroko.
   Sięgnąłem do schowka i wyciągnąłem jedną z płyt Bieber'a, którą włączyłem. Niall zachwycony tym że może przy mnie słuchać swojego idola, posłał mi w powietrzu całusa, śpiewając pierwsze słowa piosenki 'Baby'.
   Wybuchłem śmiechem.
   Co mnie bardzo dziwiło? to że właśnie słucham spokojnie z Nialler'em Justin'a Bieber'a, czując jak bym miał przed sobą kilkadziesiąt lat życia.

[kilka godzin później]

   Już zmierzchało kiedy dojechaliśmy do Londynu. Irlandczyk szybko zaparkował przed domem i wpadliśmy do domu, zatrzaskując za sobą drzwi.
   Zaczęliśmy się namiętnie całować, zciągając z siebie wszystkie warstwy ubrań, idąc na piętro do mojego pokoju.
 -Zayn, czeka nas remont domu- powiedział blondyn, kiedy pochylałem się nad jego brzuchem, by go tam pocałować.- zrobimy sobie ogromną, piękną i wspólną sypialnię.
 -Popieram- zgodziłem się, zciągając mu bokserki i dobierając się do jego kolegi.
 -Zayn...?- odezwał się znowu.
 -Hmm...?
 -Może byśmy tak pojechali nad morze?- spytał.
   Jęknął przeciągle, unosząc biodra w górę. Nie odpowiedziałem, przyspieszając tempa, słysząc coraz głośniejsze jęki Horan'a, które, nie ukrywam, strasznie mnie podniecały. W końcu irlandczyk doszedł, krzycząc w ekstazie. położyłem się obok i przytuliłem się do niego.
 -Dlaczego akurat w tedy musiałeś mówić o morzu?- spytałem- myślałeś o czymś innym...
 -Nie prawda. Pomyślałem o tym, myśląc że tam moglibyśmy odpocząć z daleka od dziennikarzy. Nikt by nie dowiedział się o nas...zero niepotrzebnych świadków- wytłumaczył.
 -Takie miejsce nie istnieje- stwierdziłem.
 -Istnieje. Willa na wybrzeżu we Francji. Dobrze strzeżona, osłonięta. Nie ma szans że coś wycieknie po za willę, do póki sami tego nie zdradzimy- powiadomił mnie.
 -Widzę że jesteś dobrze poinformowany. Ale skąd mamy pewność że będziemy tam bezpieczni?- spytałem sceptycznie.
 -jest już wypróbowana przez innych sławnych ludzi, którzy wolą zostać na razie anonimowi. Dziennikarze są wściekli że nie mogą tam wejść i czegoś zobaczyć- zachichotał-można też wziąść resztę chłopaków i Danielle. Będą zachwyceni prywatnością.
 -To nie jest zły pomysł- zgodziłem się.
 -więc postanowione!
   Nagle znalazł się na de mną i zawołał jak by w pokoju stał tłum ludzi.
 -Będę pieprzył Malika przy świetle księżyca!
   Wybuchłem śmiechem ale zaraz Niall zatkał mi usta pocałunkiem.

  _____________________________________________________

heeej! przepraszam za wszystkie błędy i mam nadzieję że podobał się rozdział jak poprzednie :)
To smutne że nie ma żadnych komentarzy pod ostatnim postem to mnie demotwywuje :(
do następnego za dwa tygodnie w piątek!
pozdrawiam Payne'owa

Ziall- Rozdział III

 -Takie pytanie... od kiedy wy...no wiecie?- odezwał się Lou siedząc przy kuchennym stole z kubkiem herbaty, którą sobie sam zrobił pod czas naszej chwilowej nieobecności.
 -Ehh...czy to ważne? I tak już wiesz- wywróciłem oczami.
 -No wiesz...zwykła ciekawość- wzruszył ramionami.
 -I powiedz jeszcze że ty i Hazza jesteście TYLKO przyjaciółmi -wyparował Nialler.
 -Ale...jak...skąd...?-zająknął się.
 -Ha! Czyli jednak jest coś na rzeczy!- wyszczerzyłem się.
 -Nie!- zaprzeczył gwałtownie.
 -Nie kłam.
 -Ale ja wcale nie kłamię! - bronił się rozpaczliwie.
 -Tak, tak, a ja nie umiem śpiewać- zachichotałem- i tak wiemy swoje.
 -Ok! Niech wam będzie! jesteśmy ze sobą od kilku miesięcy- przełamał się.
 -Od kilku miesięcy?- uniosłem brew.
 -Do czego pijesz?
 -Mam wrażenie że to trwa dłużej...przynajmniej od powstania zespołu- odparłem.
 -Skąd wiesz?!- zawołał.
 -Obserwacja, Lou. A p za tym widziałem przez przypadek jak się całujecie po jednym z koncertów- odpowiedziałem.
 -Dobra, przejrzałeś nas. To ile WASZ ROMANS trwa?- spytał.
  -Szczerze? To od wczoraj- zachichotał blondyn- i lepiej nie pytaj jak to się stało, bo mnie Malik zabije...
 -O, tak, zginąłbyś w mękach- dodałem udając groźną minę.
   Po chwili jednak położyłem rękę na jego kolanie.
 -Słyszałeś-  odpowiedział irlandczyk, kładąc mi na ramię głowę.
 -Rozumiem że nie przepuścisz okazji by powiedzieć Harry'emu i Li o nas?- spytałem.
 -I po co pytasz, kiedy znasz już odpowiedź-uśmiechnął się szeroko.
 -Mogłem się tego spodziewać- mruknął Niall.

 [czwartek]

   Poprzedniego wieczoru padłem zmęczony od nadmiaru wrażeń. Nie miałem nawet siły się rozebrać sam, więc pomógł mi Nialler. Czyżby rak miał już aż tak duży wpływ na mój organizm?
   Spojrzałem na leżącego obok blondynka. Spał tak słodko...włosy miał rozczochrane, usta lekko rozchylone i zwinięty był w pozycję embrionalną. Był taki niewinny i bezbronny jak dziecko.
   Otworzył powoli oczy i spojrzał na mnie zaspanym wzrokiem. Delikatnie uśmiechnął się, przeciągając się i po chwili przytulił się do mnie, kładąc głowę na mojej klatce piersiowej, a mnie pod wpływem jego dotyku przeszły mnie dreszcze.
 -Która godzina?- spytał cicho.
   Sięgnąłem po mój telefon spoglądając na zegarek.
 -Dopiero 7, idę spać- mruknąłem i naciągnąłem na nas więcej kołdry, obejmując Niall'a w pasie.
 -Śpioch- powiedział i zaczął palcem kreślić kółeczka na moim lewym biodrze- to było naprawdę usypiające.
   Już prawie odpłynąłem kiedy zadzwonił mój telefon.
 -Odbierzesz?- poprosiłem zaspanym głosem, nie otwierając oczu.
 -Halo?- usłyszałem po chwili-To nie mogliście nas powiadomić wcześniej?! Na przykład wczoraj? o której? Dobra, macie szczęście że już nie śpimy. Następnym razem dzwońcie dzień wcześniej!- odłożył telefon na miejsce.
 -Kogo tak wcześnie niesie?
 -Mamy wywiad dla jakiegoś porannego programu- odpowiedział.
 - czemu mnie to nie dziwi że dzwonią dopiero teraz?- mruknąłem zrezygnowany- na którą?
 -8:30 mamy tam być, więc musimy się szybko ogarnąć-odparł.
   Delikatnie wyplątał się z mojego uścisku i wstał, zginając się po ubrania, w samych bokserkach.
 -Mówiłem ci że masz seksowny tyłek?- wypaliłem na co irlandczyk spłonął rumieńcem- to rozumiem że już wiesz...
 -Malik, nie gadaj tyle, tylko się zbieraj, mamy niecałą godzinę- popędził mnie.
   Jak poparzony wyskoczyłem z pościeli i pobiegłem do łazienki krzycząc przez ramię:
 -Zaklepuję pierwszy!
   Usłyszałem głośny śmiech Niall'a i w tedy przypomniałem sobie że jestem całkiem nagi...no tak ten piękny zwyczaj spania bez niczego odziedziczyłem po Hazzie. w końcu spędziliśmy razem w jednym domu ponad rok!
   Rozejrzałem się po łazience i jak na złość ręcznika też nie było!
 -Niall, kochanie, przyniósł byś mi ręcznik?- poprosiłem przez drzwi.
 -Ok, ale wpuścisz mnie- dał warunek.
 -Ale...
 -Nie to nie- przerwał mi i już miał odejść z pod drzwi kiedy krzyknąłem:
 -Niech ci będzie! tylko masz się pospieszyć!
   Otworzyłem drzwi. Nialler wszedł szybko, rzucając ręcznik w kąt i niespodziewanie pchnął mnie na ścianę namiętnie całując.
 -Miałem na myśli nasz wspólny prysznic, głąbie- wymruczał mi do ucha.
 -Aww ty zboczuchu!- odparłem chwytając  go za tyłek.
   Po chwili jednak to ja przyciskałem go do ściany i całowałem bez opamiętania. Przenieśliśmy się od prysznic. Chcąc się odwdzięczyć za wczorajsze doznania, zszedłem w dół i objąłem jego kolegę ustami, ruszając w przód i tył i pomagając sobie jeszcze ręką. Niall zaczął szybciej oddychać, ręce ułożył wzdłuż zimnych kafelek, a głowę odchylił do tyłu, pozwalając spływać ciepłej wodzie po twarzy. Zassałem koniuszek penisa przyglądając się zadowolony jego reakcji. Złapał mnie za włosy i lekko pociągnął, wydobywając z siebie przeciągły jęk tym samym dając mi znak że zaraz dojdzie. Długo nie utrwało, kiedy zawartość jego przyjaciela znalazła się w moich ustach. Przełknąłem szybko i wstałem całując blondyna w usta i przygryzając lekko jego dolną wargę.
 -Lepiej się umyjmy, bo nie będą długo czekać- powiedziałem cicho.
   Sięgnąłem po gąbkę i wylałem na nią trochę żelu pod prysznic. Zacząłem czule myć tors irlandczyka, który nie był mi później dłużny.

 [trzy godziny później]

   Wyszliśmy ze studia w dobrym humorze; ja i Hazza rzucaliśmy się kawałami słodkiej bułki, a Niall przepychał się z Lou i Liam'em kłócąc się o zdanie w jakieś tam sprawie.
   Nagle zadzwonił mój telefon. Dzwoniła moja mama. Odszedłem na bok, wychodząc na balkon, a reszta poszła dalej.
 -No cześć mamo!
 -Cześć synku. Widziałam właśnie wywiad. Był świetny jak zawsze. wariaci.
 -heh, dzięki- zachichotałem- a co tam w domu?
 -Po staremu. Wiesz...znalazłam dla nas nowy idealny dom. przeprowadzamy się tam za 4 miesiące. pomożesz nam w przeprowadzce?
 -Emmm...ok postaram się, ale nie obiecuję, zależy od...mojego stanu zdrowia.
 -Co? o czym ty mówisz Zayn?
 -Miałem przyjechać do domu...powiedzieć tobie i tacie...jestem chory.
 -chory?Gdyby to była normalna choroba nie mówiłbyś...
 -Mamo, ja mam raka trzustki. umieram, to jest pewne- po moim policzku słynęła samotna łza, którą szybko starłem rękawem bluzy.
 -Jak to..raka?!
 -Przyjadę jutro, to porozmawiamy. Kończę, pa.
   Rozłączyłem się szybko, próbując zapanować nad łzami, który cisły mi się niebezpiecznie do oczu.
 -Kiedy miałeś nas o t-tym powiadomić?!- usłyszałem za sobą zachrypnięty głos.
   Obróciłem się gwałtownie i zobaczyłem zapłakanego irlandczyka.
 -ja...
 -Okłamałeś nas! To nie było żadne zatrucie tylko rak! jak mogłeś?! w takich sprawach się nie kłamie, zwłaszcza kiedy ma się RAKA!
 -Nie chciałem was martwić...
 -Zayn i co z tego?! myślałem że jesteśmy przyjaciółmi...co ja mówię, przecież ja jestem twoim CHŁOPAKIEM! Zawiodłem się na tobie- prawie krzyczał.
 -Niall...przepraszam! Nie mów chłopakom, że mam raka- powiedziałem cicho.
 -A właśnie że powiem!- odparł i zniknął w środku.
 -Niall!!- krzyknąłem rozpaczliwie, ale na darmo.
   po jakimś czasie zobaczyłem jak idzie przez plac zatrzymuję się chwilowo przy chłopakach. Zamienili kilka słów i blondyn wsiadł do auta, a Harry przewrócił oczami śmiejąc się z czegoś z resztą. Czyli jednak im nie powiedział... Jednak nie chciałem  teraz jechać do domu. Wysłałem sms'a do Li żeby na mnie nie czekali, że muszę iść jeszcze coś załatwić. A tak naprawdę poszedłem przejść się po parku...

 [30 mn później]

   Czułem się cholernie zmęczony, więc usiadłem w trawie wbijając wzrok na rozciągające się przede mną jezioro.
   Dlaczego wszystko musi się nagle tak chrzanić?! Dopiero co udało mi się wzbić z chłopakami na światowym rynku muzycznym, to ja oczywiście musiałem umierać!
   Wyciągnąłem telefon i wszedłem na twitter'a. Jak zwykle mnóstwo wiadomości od fanów i hejterów... Wysłałem tweet'a 'Dlaczego? Dlaczego tak musi być? Co zrobiłem źle? wszystko nagle traci na wartości... :( '.
   zostało mi 7 miesięcy życia. To bardzo mało... ale jakoś trzeba wykorzystać dobrze ten czas. Muszę napisać testament...o Allahu jak to dziwnie brzmi...testament.
  Muszę więcej spędzić czasu z rodziną  (może nawet spełnię marzenie Waliyh'y i kupie jej bilety do Australii?), przyjaciółmi i fanami. Trzeba będzie im wszystkim w końcu powiedzieć prawdę...ale jeszcze nie teraz. tak gdzieś pod koniec.
    -O czym tak myślisz zawzięcie Malik?
   podskoczyłem wystraszony. Obok mnie usiadła drobna szatynka uśmiechając się szeroko.
 -O takich tam sprawach- odpowiedziałem- a ty jesteś...
 -Lena, Directionerka- przedstawiła się-przeszkadzam ci w rozmyślaniach?
 -Nie, ależ skąd- odparłem uśmiechając się- no wiesz...nie codziennie spotykam nie wrzeszczące mi do ucha fanki.
 -Oh jak miło, że mnie do nich nie zaliczasz. Ale, uwierz, krzyczałabym tak na widok Harry'ego!- zachichotała.
 -O, tak, Hazza z pewnością za bardzo działa na pewne osoby- uśmiechnąłem się tajemniczo.
 -Mówisz o Lou?
 -Nic takiego nie mówiłem, ale zinterpretuj to jak chcesz- wyszczerzyłem się.
 -I tak wszyscy wiedzą że jesteś z Nialler'em największym shipper'em Larry'ego, a to co między nimi jest, widać na odległość- odparła.
 -Taaak, stary Larry rządzi- zachichotałem.
   Spojrzałem na telefon. były 3 nieodebrane połączenia od Niall'a. Westchnąłem i napisałem mu wiadomość że wrócę wieczorem.
 -Dlaczego jesteś smutny? - spytała Lena.
 -Dlaczego tak twierdzisz?
 -Widać na odległość, a po za tym, twój tweet. Martwisz się czymś? stało się coś?
 - jest wiele rzeczy o które się martwię w tej chwili. ale na razie się o nich nie dowiesz, ale na pewno za niedługo- odparłem patrząc w dal.
rozumiem, to chyba coś...ważnego- powiedziała cicho.
 -Nawet nie wiesz jak- szepnąłem, chowając twarz w dłoniach- życie piosenkarza nie jest łatwe.
 -Nie wątpię. Może na poprawienie humoru pójdziesz ze mną i z moimi przyjaciółmi na lody?- zaproponowała.
 -Z chęcią- odparłem mile zaskoczony.
   Lena odwróciła się i gestem ręki przywołała kogoś. Spojrzałem przez ramię i zobaczyłem idących w naszym kierunku chłopaka i dziewczynę.
 -To jest Shannon i Max- przedstawiła mi tę dwójkę.
 -Cześć- przywitała się dziewczyna.
   Miała blond włosy, niebieskie oczy i była całkiem wysoka. Można by powiedzieć że była podobna troszeczkę do Taylor Swift, która zarywała bez skutecznie do loczka.
 -Hej- odparłem uśmiechając się.
 -Ty jesteś Zayn Malik z One Direction, tak?- spytał  nisi brunet z czekoladowymi oczami.
 -Tak- potwierdziłem, pomagając wstać Lenie.
 -Lena dużo mówiła o twoim zespole. Uwielbia was- powiedziała Shannon.
 -Przesadzasz- powiedziała szatyna, rumieniąc się.
 -To gdzie idziemy?- przerwał im Max.
 -Na lody- odpowiedziałem.
   Ruszyliśmy do najbliższej lodziarni, rozmawiając. A więc jedno z postanowień zacząłem spełniać. Spędzałem czas z fanką. Lena, Shannon i Max okazali się świetnymi towarzyszami. Miałem z nimi świetny kontakt. I chyba pomogły mi te lody.
   Nie obyło się też bez dziennikarzy, robiących nam zdjęcia z daleka, ale mieliśmy to w dupie. Teraz świetnie się razem bawiliśmy.
 -Słuchajcie...ja już muszę iść. Nie jestem jeszcze spakowany, a jutro jadę do Bradford- powiadomiłem ich, widząc że się ściemnia.
 -Do Bradford?- zdziwiła się Lena.
 -No tak, odwiedzić rodzinę- wytłumaczyłem może się jeszcze kiedyś spotkamy.
 -Było świetnie! równy z ciebie gość!- odezwał się Max.
 -Eh...dzięki. Ty też- zacząłem pocierać kark, czując się niezręcznie i wstałem- miło was było poznać.
 -Zayn...Dałbyś mi swój...autograf?- spytała nieśmiało szatynka.
 -Jasne!- uśmiechnąłem się szeroko.
   Napisałem na podsuniętej kartce: 'Dla świetnej dziewczyny z którą spędziłem miłe popołudnie- Zayn Malik'. Dopisałem jeszcze swój numer telefonu, podałem jej i pomachałem im na pożegnanie.

 _____________________________________________________________

Hej Hej! kolejny za nami :D
Myślałam że nie napiszę tego rozdziału bo miałam mocny wypadek z palcem i nożem :/ ale jakoś mi się udało :D dzięki za wszystkie wejścia i komentarze :) a co do komentarzy to pod ostatnim rozdziałem dostałam lekką krytykę. Do tej dziewczyny co ją napisała- dzięki za twoją opinię, szanuję twoje zdanie. trochę
mi smutno że ci się nie podoba, no ale przecież nie każdemu musi się podobać. Jednak większości się to podoba jak piszę i nie mam zamiaru niczego zmieniać :P
do następnego za dwa tygodnie xx

pozdrawiam: Payne'owa (:

Ziall- Rozdział II

Środa]

   Dzisiaj miałem to całe USG Dopplerowskie. Ciekawe co mi było? Mam nadzieję że nic poważnego.
   Co do wczorajszej sytuacji, nie miałem kiedy porozmawiać z Niall'em. Wciąż do mnie nie docierało że odwzajemnia moje uczucia. To było zbyt piękne żeby było prawdziwe.
 -panie Malik? Jest pan gotowy?- w drzwiach pojawiła się pielęgniarka
 -Taaak...proszę do mnie mówić po imieniu. Jestem Zayn- uśmiechnąłem się przyjaźnie.
 -Dobrze, Zayn. Musisz na to badanie jechać wózkiem.
 -Wózkiem?- zdziwiłem się.
 -No tak. Takie procedury- oznajmiła wjeżdżając do sali wózkiem inwalidzkim.
 -Ok, jak trzeba to trzeba- westchnąłem i usiadłem, dziwnie się czując pchany przez kobietę.
   Po zrobieniu USG wróciłem do sali. Miałem nadzieję że to nic poważnego, co wpłynie na moje dalsze życie i karierę. Jak bardzo w tamtym momencie się myliłem...
   Godzinę po badaniu, do mojej sali wszedł lekarz. był w podeszłym wieku jego włosy już siwiały, miał mnóstwo zmarszczek na twarzy i prostokątne okulary na nosie. Na nieskazitelnie białym fartuchu, zwisał stetoskop, a w rękach trzymał moje wyniki. Minę miał bardzo poważną. Usiadł obok mojego łóżka na krześle dla odwiedzających i spojrzał mi prosto w oczy.
 -Panie Malik...nie mam dobrych wiadomości o pańskim zdrowiu. Są bardzo złe.
 -To znaczy?- spytałem lekko zdenerwowany przygryzając wargę.
 -Ma pan zaawansowanego raka trzustki. Pojawiają się przeżuty, jest złośliwy.
 -Mam r-raka trzustki...?- zająknąłem się patrząc na niego otępiałym wzrokiem.
 -Przykro mi, ale tak- potwierdził- wszystkie objawy się zgadzają i zdjęcie USG.
 -Ale to da się wyleczyć czy coś...prawda?- spytałem.
 -Owszem, raka tego likwiduje się wycinając trzustkę w pierwszych dwóch miesiącach odkrycia. A pan choruje już około trzech i ma pan przeżuty- odpowiedział- można również zacząć terapię Chemią, ale nie wiem czy to się na coś zda.
 -Czyli ja...umieram?- wydusiłem.
 -Nie chcę panu robić niepotrzebnych nadziei. Umiera pan. Możemy na razie osłabić dolegliwości związane z chorobą do kilku procent, ale później one również przestają działać.- odparł.
 -A ile mi jeszcze zostało?
 -Myślę że około pół roku, ale dokładną diagnostykę  pokaże dopiero badanie EUS - powiadomił mnie.
 -A jak długo będę w stanie...śpiewać z zespołem?
 -Nie powiem  dokładnie. To zależy od tego jak rak szybko się rozwija i jak wielkie będą dolegliwości. Na koniec wrócą mdłości, bóle,  mocne zmęczenie i nawet może pojawić się to że nie będzie pan w stanie jeść. ale to dopiero będzie się działo stopniowo, gdy leki będą tracić na sile.- powiedział cicho- Będzie pan musiał się u mnie wstawiać co dwa tygodnie na kontroli.
 -Rozumiem...-mój głos lekko zadrżał.
 -Naprawdę mi przykro. jest pan bardzo młody...- wstał i skierował się do wyjścia, kiedy zatrzymałem go.
 -Czy może to zostać to na razie między mną a panem? Nie chcę na razie powiadamiać nikogo z bliskich- poprosiłem.
 -Oczywiście. Obowiązuje mnie tajemnica lekarska. Przyślę za chwilę do pana pielęgniarkę, która weźmie pana na badanie EUS- zgodził się i wyszedł.
   Zostałem sam na sam z tą absurdalną wiadomością. "Mam Raka trzustki. Umieram. Na koniec będzie bardzo bolało..."- takie myśli przelatywały przez moją głowę tworząc bardzo czarne myśli. Co zrobi moja rodzina przyjaciele, a w szczególności Niall gdy się dowiedzą? Postanowiłem jeszcze przez jakiś czas trzymać swoje emocje na wodzy jak się dało co było bardzo trudne. Jadąc wózkiem na badanie(takie przepisy -,-) o mało się nie rozryczałem.

 [Wieczorem]

   Badanie EUS wykazało że zostało mi siedem miesięcy. To nie wiele, patrząc na rzeczy, które jeszcze nie zdążyłem jeszcze zrobić...gdy tylko zostałem sam wybuchłem niepohamowanym płaczem. Nawet najbardziej  silny psychicznie mężczyzna nie wytrzymał by i zrobił to samo co ja. Chociaż miałem ochotę jeszcze porozwalać rzeczy na około mnie, by dać upust emocjom, ale powstrzymałem się. To by była wielka głupota.
   Właśnie siedziałem zakryty po pas kocem z Niall'em i Harry'm grając w karty,którym wcisnąłem kit że nic mi nie jest że to zwykły wirus mnie złapał. Jutro już mnie wypuszczali, z mnóstwem leków, które musiałem niezauważalnie przemycić do domu, tak aby nie zauważył ich Nialler, tak jak ostatnio mój pamiętnik.
   Harry w końcu postanowił wrócić do domu, zapewniając że przyjedzie po mnie jutro w południe.
   Zostałem w końcu sam na sam z Horan'em. Spojrzał na mnie niepewnie. Posłałem mu najpiękniejszy i najcieplejszy uśmiech jaki umiałem. Tak mi było wstyd że okłamuje go stanem mojego zdrowia...
 -Niall...co do wczorajszej naszej rozmowy za nim nam przerwano...
 -To że lecimy na siebie nawzajem...?- wypalił rumieniąc się.
 -Czyli ty naprawdę...- nie dokończyłem, wpatrując się w piękne fiołkowe oczy przyjaciela.
 -Tak,Zayn- potwierdził.
 -To znaczy...jak bym teraz...cię pocałował...to by nie było niewłaściwe?- spytałem zacinając się.
 -Całkowicie właściwe- szepnął.
    Dopiero teraz zauważyłem że jesteśmy ku sobie pochyleni tak że między nami była niewielka przestrzeń. Z mojej głowy wyparowały wszystkie myśli, zostawiając tylko pustkę, gdy zatonąłem w błękicie jego tęczówek. Delikatnie dotknąłem jego policzka, muskając kciukiem jego dolną wargę, bojąc się że blondyn zaraz zniknie, a to okaże się jednym wielkim wybujałym snem. Nadal tu był i przysunął się bliżej, spoglądając na mnie nieśmiało z pod rzęs.
   Ciekawe czy jego usta smakują tak jak sobie to niejednokrotnie wyobrażałem?
   Oparłem swoje czoło o czoło Niall'a, chcąc zapamiętać tę chwilę jak najlepiej. Był taki śliczny i niewinny jak anioł...od kiedy ja wierzę w anioły? Nie mam pojęcia, ale on właśnie był jednym z nich.
   Bardzo powoli i prawie niezauważalnie dotknąłem jego warg ustami. Znowu je musnąłem tym razem pewniej i mogłem stwierdzić że smakowały jak najprawdziwsze brzoskwinie, soczyste i słodkie. Aż mi w głowie zawirowało, a serce zdawało się wyskoczyć z klatki piersiowej. Miałem nie małą chęć rzucenia się na niego. Kolejne muśnięcia, usta spragnione dotyku jego delikatnych warg. Nialler również zaczął się angażować w nasz pocałunek. Pocałunek za pocałunkiem.  Pożądanie za pożądaniem. Pragnienie za pragnieniem. Niall znalazł się na moim łóżku, kładąc ręce po obu stronach mojej głowy, a ja oplotłem go w pasie, całkowicie likwidując luki między naszymi ciałami. Przejechałem subtelnie po jego dolnej wardze, chcąc pogłębić pieszczotę, kiedy drzwi mojej sali otworzyły się z hukiem.
  Odskoczyliśmy od siebie jak oparzeni.
   Do środka wpadł roztargniony Hazza wcale nie zwracając na nas uwagi.
 -Widzieliście moje klucze od auta?! znowu je gdzieś zapodziałem!- zawołał.
 -Tu są głąbie-Niall wywrócił oczami rzucając kluczami w przyjaciela.- pojadę lepiej z tobą bo jeszcze zapomnisz jak się prowadzi.
    Zachichotałem.
 -Zbieraj się, idę odpalić silnik- rzucił ignorując poprzednią uwagę.
    Zamknął szybko za sobą drzwi.
 -Nie zanudzisz się gdy pójdę?- spytał farbowany.
 -Spokojnie mam jeszcze telefon i szkicownik- puściłem mu perskie oczko.
    Wstałem by się z nim pożegnać, a Nialler zdecydowanym ruchem przyciągnął mnie do siebie i namiętnie wpił się w moje usta, sprawiając że moje nogi zrobiły się miękkie. Wplotłem dłonie w jego miękkie włosy i oddałem pocałunek, po chwili odsunęliśmy się od siebie by zaczerpnąć oddech. Czułem euforię i podniecenie. o tak, ktoś na dole obudził się. Niall zachichotał widząc moją reakcję.
 -Idę, bo Harry zacznie się robić podejrzliwy, a wystarczy że o mało nas nie zobaczył całujących się- odezwał się i wyszedł.
   Po chwili wyciągałem telefon.

   'Przejdziesz się jutro ze mną na miasto?'

   Wysłałem do irlandczyka. Ledwo wyciągłem szkicownik i ołówek, kiedy dostałem odpowiedź.
   'Oczywiście:) Mam to traktować jako randkę? :P'
 
   'No pewnie! nie będziesz się nudził ;D'

   'Już się nie mogę doczekać xx'

   'Ja też :D dobranoc!'

   'Dobranoc :**'

   Głupia minka na końcu, a moje serce momentalnie przyspieszyło, przypominając sobie jego pocałunki...


 [Czwartek}

   Nie przespałem prawie całą noc, myśląc o mojej przyszłości. Jakie to dziwne mieć świadomość że się umiera...to takie nierealne. Jak by to mnie nie dotyczyło. Chociaż za nie długo miałem zostawić moich bliskich, przyjaciół i fanów...zaśpiewam na swoim ostatnim koncercie szybciej niż myślałem. Postanowiłem że będę korzystać z tych siedmiu miesięcy jak najlepiej. Bo co mi innego zostało?
 -Masz już wszystko?- spytał Nialler stojący w drzwiach.
 -Tak- powiedziałem wkładając ostatnią rzecz do torby i ruszając ku wyjściu.- Jedziemy do Nados! to szpitalne jedzenie jest paskudne...
 -Na pizzę- zgodził się blondyn puszczając mi oczko.
 -Fast food rządzi!- zawołałem.
   Wyszliśmy szybko ze szpitala, szturchając się nawzajem. Oblany słonecznym światłem z radością powitałem fanów, stojących na zewnątrz. Zatrzymaliśmy się przy nich dłużej, rozdając autografy, robiąc sobie z nimi zdjęcia i przy tym rozmawiając z nimi. Następnie Hazza podrzucił mnie i Niall'a pod nasz dom, a sam pojechał szybko do siebie tłumacząc że Lou pilnie go potrzebuje. Taaa z pewnością! :D
   Gdy tylko zamknąłem za sobą drzwi frontowe i zciągnęliśmy buty, przyssaliśmy się do siebie, kierując się powoli do salonu. Chwała że mieszkaliśmy sami!
   Pchnąłem irlandczyka na kanapę i znalazłem się nad nim całując go namiętnie. Nialler włożył mi ręce pod koszulkę i zaczął jeździć nimi po moich plecach. Jednak po chwili odsunął się.
 -Co z naszą randką?- spytał, przytulając mnie do siebie.
 -Pójdziemy, ale gdzie, to niespodzianka - odpowiedziałem zaciągając się zapachem jego perfum.
 -Proszę powiedz gdzie!- popatrzył na mnie słodkimi oczkami.
 -to nie działa na mnie. Niespodzianka- wyszczerzyłem się.
 -Nie dość że 'Bad Boy' to jeszcze tajemniczy...podoba mi się- mruknął.
 -Mi też się podobasz aniołku-odparłem.
 -Czyli jesteśmy razem?- upewnił się.
 -No ja myślę, kocie- szepnąłem całując jego szyję.
 -Lepiej tak nie rób...
 -Dlaczego?- spytałem zdziwiony.
 -Doprowadzasz mnie tym do szaleństwa- wytłumaczył obdarowując mnie krótkim pocałunkiem.
 -Ahhh...tak?- uśmiechnąłem się szeroko i odsłoniłem szybko jego brzuch.
   Pochyliłem się i zaatakowałem jego skórę, robiąc malinkę. Blondyn jęknął z przyjemności.
 -Zaaaayn!- zawołał.
 -Podoba ci się?
 -I to bardzo...ale myślę że to nie jest dobry pomysł...Modest...- odpowiedział.
 -A huj im do tego co robię- warknąłem.
   Nie zważając na protesty MOJEGO CHŁOPAKA, zacząłem robić kolejne malinki.
 -Jak Modest się dowie...
  -Na razie zajęty jest Larry'm- odparłem ściągając mu koszulkę- zawsze możesz powiedzieć że zrobiła ci to dziewczyna...
   złączyłem na chwilę nasze usta i po chwili przejechałem językiem, wzdłuż jego szczęki, docierając do ucha, które lekko przygryzłem, wywołując u Niall'a olejny przeciągły jęk. Spodobało mi się to. Połaskotałem go językiem w uchu, na co zachichotał.
 -Zaaaaayn...zciągnij koszulkę poz ją za chwilę z ciebie zedrę!- odezwał się.
 -To ją zdzieraj, czekam- zachęciłem go.
   Dwa razy nie musiałem powtarzać. Po chwili nie tylko nie miałem na sobie koszulki ale także Niall zdążył znaleźć się nade mną i przyssać się do szyi, robiąc sporą malinkę. Jęknąłem z przyjemności, jeszcze bardziej podniecony. Nie utrwała chwila kiedy zaczął dobierać się do moich spodni.
 -Wow, jaka brutalność zwierzaku!- zachichotałem.
 -Zwierzakiem to ja dopiero będę- odparł zciągając materiał z moich nóg.
   Zatrzymał się nad brzuchem, pieszcząc skórę mokrymi pocałunkami. Moje bokserki były już napięte do granic możliwości.
 -Niall- mruknąłem, mierzwiąc mu blond włosy- szalejesz z tą dzikością!
   Doprowadziłem go tym tekstem do nie pohamowanego śmiechu. Cały Nialler. Wtulił twarz w mój brzuch, łaskotając mnie oddechem. Wybuchłem śmiechem ponieważ w tym miejscu miałem największe łaskotki. I irlandczyk bezczelnie to wykorzystał.
 -Nialler! Hahaha! Zlituj się!- wydusiłem-Błagam! Hahaha...!
   Nagle przestał i wpił się namiętnie w moje usta, tym samym łapiąc mnie za krocze. Jęknąłem w jego usta, a on wykorzystując to ze rozchyliłem wargi wtargnął językiem, drażniąc moje podniebienie. Po chwili podjąłem jednak walkę o dominację.
 -Nawet nie wiesz jak mnie pociągasz, co kolwiek byś nie zrobił- wymruczał mi do ucha.
   po chwili zaczął ściągać zębami moje bokserki, aż w końcu zostałem zupełnie nagi. Zarumieniłem się lekko, ale irlandczyk w ogóle nie zwrócił na to uwagi, tylko zajął się moim kolegą, doprowadzając mnie na krańce szaleństwa. Tuż przed moim dojściem, spojrzał mi prosto w oczy i uśmiechnął się.
 -Kocham cię.
   W tym momencie zalała mnie największa fala nieziemskiej rozkoszy i wykrzyknąłem imię blondyna.
   Ale nie tylko to się wydarzyło w tym momencie.
   Rozległo się pukanie i do naszego mieszkania wszedł Louis.
   Niall zaskoczony, aż spadł z kanapy, a ja jednym ruchem zasłoniłem swoje krocze czerwonym polo Nialler'a, które było w pobliżu. Szatyn stał w drzwiach totalnie sparaliżowany widokiem z przed chwili. Horan był czerwony jak burak,a ja zastanawiałem się czemu w takiej chwili jak ta nie mogę stać się niewidzialny.
 -L-louis...? co ty tu robisz...?- wydusiłem w końcu.
 -Ch-chciałem spytać czy pójdziecie ze mną i Harry'm na miasto...ale widzę że jesteście nieco...zajęci- odparł dalej zszokowany.
 -My właściwie też mieliśmy iść...- powiedział cicho Nialler.
 -Właśnie widzę- Tommo w końcu doszedł do siebie.
 -Ugh...a mógłbyś iść na razie do kuchni? Zaraz przyjdziemy- poprosiłem.
 -Jasne gołąbeczki- zgodził się chichotając i zostawiając nas samych w salonie.
   Spojrzałem na Niall'a.
 -No to wpadliśmy- mruknąłem.
 -Prędzej czy później by się dowiedział. przynajmniej nie będziemy się tak z tym ukrywać jak on z Hazzą, chociaż i tak wszyscy o nich wiedzą- powiedział blondyn wstając z podłogi i pochylając się nade mną żeby musnąć moje usta.

     ___________________________________________________________________

heeeej!! kolejny rozdział za nami! mam nadzieję że podobał się wam jak poprzedni :D przepraszam za wszystkie błędy. Dzięki za wszystkie opinie dodające mi chęci na dalsze pisanie i za  ponad 6000 wejść *o* jesteście kochani! Nie wiedziałam że moje bazgroły będą miały takie zainteresowanie (:  4 KOMCIE  i kolejny rozdział w piątek za dwa tygodnie :D

pozdrawiam:
Payne'owa xx

Ziall- Rozdział I

[Niedziela]

   Wszedłem szybko do łazienki i zamknąłem drzwi na klucz. Podszedłem do mini wieży stereo, która stała na półce i włączyłem głośno piosenki The Script. O tak! uwielbiałem ich Miłością do tego zespołu zaraziłem również resztę chłopaków. Zacząłem "tańczyć" ściągając ciuchy i śpiewając w najlepsze kiedy rozległo się walenie o drzwi
 -Malik kurwa! ścisz to albo cofnę pozwolenie na mini wieżę w "tańczyć" ściągając ciuchy i śpiewając w najlepsze kiedy rozległo się walenie o drzwi. łazience!-wrzasnął Niall.
   Jak wiecie dzielę mieszkanie z Nialler'em mieszkanie. Tak jest po prostu lepiej, nie jest aż tak nudno. Ale są też minusy tego. Zresztą Lou i Harry też mieszają razem..ups...wkopałem ich! zapomnijcie o tym! Ale swoją drogą wielu z was wieży w Larry'ego Stylinson'a. Ja z Niall'em również. A z Liam'em to nie mam pojęcia jak jest...nie pytałem. No ale póki co, moi przyjaciele wypierali się ich "romansu" i twierdzą że to tylko "Bromance"...taaak z pewnością każdy z was słyszał o tej bajeczce, ale ja im w 100% nie wierzę. Otóż mam swoje powody. Jeden jest taki że niechcący wpadłem na nich po koncercie i byli sobą baaardzo zajęci, więc po cichu się wycofałem i nikomu o tym nie wspominałem.
   Blondyn znów zaczął walić pięścią w drzwi.
   Wywróciłem oczami i przewiązałem się niestety krótkim ręcznikiem w pasie i otworzyłem drzwi, wyparowując:
 -To zemsta za wczorajszy koncert Bieber'a! Po za tym jak mi zabierzesz wieże to ja później będziesz słuchał swojego ulubieńca?
 -W takim razie ja ci połamię płytę The Script!- zagroził, stojąc przede mną i marszcząc zdenerwowany nos.
 -Nie zrobisz tego, za bardzo lubisz ten zespół- powiedziałem pewnym głosem.
 -Ok, racja. Tylko się nie zdziw jak fani zaczną podziwiać twoje fotki z dzieciństwa- odpyskował.
   O szlak! Tego posunięcia nie przewidziałem...miałem mnóstwo dziwnych fotek z tamtego okresu.
 -Nie zrobisz tego!- jęknąłem.
   Wyszczerzył się, mierząc mnie z góry na dół z błyskiem w oku. Lekko się zarumieniłem.
 -No dobra ale to ostatni raz- odparł i odszedł zadowolony z siebie.
   Zamknąłem szybo drzwi i oparłem się o nie, odreagowując.
   Nie wspominałem o tym wcześniej, ale...no...zabujałem się w tym seksownym...Irlandzkim blondynie...i nigdy się o tym nie dowie! NIGDY! nie dopuszczę do tego.
   Nagle rozbolał mnie brzuch i mnie zemdliło. Szybko dopadłem  muszlę klozetową i zwymiotowałem.
   Czyżbym się zatruł nową potrawą Horan'a?
  I ten potworny ból brzucha...a przecież jutro mamy wywiad!
   Po kilu minutach wymiotowania odpuściłem sobie w końcu prysznic i poszedłem do pokoju, wchodząc do łóżka i zakrywając się całkowicie kołdrą. Nie utrwało kilkanaście minut kiedy do pokoju wpadł Niall.
 -Zayn, przejdziesz się ze mną do Nados?- spytał.
 -Nialler, nie dzisiaj, źle się czuję- odmówiłem, mimo że miałem wielką ochotę z nim iść.
 -Co się dzieje? - spytał z troską.
 -Chyba się czymś zatrułem- odpowiedziałem, wychylając się z pod pościeli
 -Aha. Jak się jutro będziesz się nadal źle czuł, to idź do lekarza po wywiadzie, ok?- powiedział.
 -Nie przesadzaj, to tylko wymioty. Zaraz mi przejdzie- westchnąłem wywracając oczami.
   Ale z drugiej strony to słodkie że tak się o mnie troszczył...
 -A skąd wiesz? może to jakiś tasiemiec do dupy ci się dobiera!- zażartował.
 -A idź ty!- zawołałem, rzucając w niego poduszką, którą miałem pod ręką.

[Poniedziałek]

   Jechaliśmy samochodem Louis'a na dzisiejszy wywiad w radiu  "BBC 1". Ukradkiem 'lampiłem' się w obiekt moich westchnień, kiedy nagle znów mnie zemdliło.
   Co jest do cholery?!
  Kopłem Nialler'a w kostkę ledwo powstrzymując się od zwymiotowania na wykładzinę samochodu.
 -Louis! Zatrzymaj natychmiast auto!- krzyknął blondyn, a gdy tylko zjechaliśmy na pobocze otworzyłem szeroko drzwi i wychyliłem się wymiotując.
 -Zayn? Dobrze się czujesz?- spytał niepewnie Liam.
 -Właśnie nie wiem co się dzieje... chyba złapałem jakiegoś wirusa- odparłem biorąc od Harry'ego chusteczkę, by wytrzeć usta.
 -To może idź dzisiaj do lekarza.
 -Też mu to wczoraj mówiłem- powiedział irlandczyk.
 -To już od wczoraj wymiotujesz?!- zawołał Louis.
 -Taaak...ale naprawdę mi nic nie jest. pójdę dzisiaj do lekarza- zapewniłem.
 -No mam nadzieję. Iść z tobą? - spytał Li.
 -Nie. Nie jestem dzieckiem.- i chwilę później znów zwymiotowałem.
 -Słuchaj, Malik może sobie dzisiaj odpuścisz ten wywiad? Nie najlepiej wyglądasz..- zaproponował Hazz
 -Mówiłem że nic mi nie jest!- zaprotestowałem, zamykając drzwi- Jedź Lou bo się spóźnimy.
 -Ok, ale jak byś znowu się źle poczuł  to mów- powiedział Tommo.
   Przytaknąłem, po chwili znów gapiłem się na zamyślonego Irlandczyka...

[wywiad]

   Usiedliśmy, grzecznie witając się z prowadzącym audycję radiową i słuchaczami. Nie ma to jak wywiad z samego rana.
 -A więc chłopcy, co wy na t żeby odpowiedzieć na kilka pytań od fanów?
 -Oczywiście. mogą pytać o wszystko- odpowiedziałem za wszystkich.
 -No dobrze. Dzwońcie więc pod radiowy numer:  954 687 564*! a teraz pytam was jak się wam dzisiaj spało?
 -Z chęcią nie opuszczałbym ciepłego łóżka, no ale praca czeka!- odpowiedział Niall.
 -Ja tam nie narzekam- odezwał się Lou.
 -Taaak- potwierdził Harry.
 -Wy to zawsze jesteście wyspani- skomentował Liam, ziewając.
 -Jak się robi twittcam'a o 4 rano to się później chce spać- zaśmiał się prowadzący- był u ciebie chyba twój przyjaciel Andy, tak?
 -Yeaah. Nocka przy obżeraniu się chips'ami i pepsi- wyszczerzył się.
 -Fani którzy "nie spali" byli zachwyceni- dodał facet.
 -Miło. z chęcią bym top powtórzył!
 -Nie wątpię. a ty Zayn?
 -Może być- wysiliłem się na uśmiech.
 -Zayn chyba jakąś grypę żołądkową złapał- powiedział Nialler.
   Posłałem mu mordercze spojrzenie, które jeżeli by umiałoby zabijać, blondyn leżał by już martwy. Zaczął z tego się śmiać
 -To prawda Zayn?
 -Yep...ale to nic takiego.- odparłem.
   Już miałem kopnąć z całej siły irlandczyka w nogę, ale uratował go pierwszy telefon.
 -Witam! Jak się nazywasz?
 -Dzień Dobry. Jestem Sarah.
 -O co chciałaś zapytać?
 -Cz-czy Harry i Louis mieszkają razem jak Niall i Zayn?
 -Yeaah. Tylko od razu mówię że Lou to straszny bałaganiarz!- odpowiedział Hazz.
 -Wcale nie!- oburzył się Tommo czochrając mu loki.
 -Podałbym kilka przykładów, ale nie chcę cię pogrążać przed fanami- zachichotał posyłając mu ten jeden z 'tajemniczych'uśmiechów'.
 -Chciałaś jeszcze o coś zapytać?- przerwałem ich kłótnię.
 -Wracaj szybko do zdrowia Zayn.
 -Hmm dzięki- uśmiechnąłem się pod nosem.
 -Życzę wam miłego dnia Larry trzymam za was kciuki!
 -Cześć! -zawołaliśmy równocześnie.
   Lou i Hazz uśmiechnęli się do siebie szeroko.
 -Larry? czy to nie jest wasz 'Bromance'? -zwrócił się prowadzący do chłopaków.
 -Owszem jest. Niektórzy uważają że między nami jest coś więcej, ale to czyste bzdury- Lou wywrócił oczami.
 -Rozumiem. No to teraz kolejny telefon! Hallo? Jak się nazywasz?
 -Jake i życzę wam śmierci pedały!
   W tym momencie, zerwałem się na równe nogi i wybiegłem do łazienki, wymiotując do umywalki. Po chwili przyszedł do mnie Niall.
   Spojrzałem w lustro i...kurczę! Harry miał raję! wyglądałem okropnie. Byłem blady, miałem sińce pod oczami od nieprzespanej nocy i w dodatku cholernie się trzęsłem, ale nie z zimna.
 -Zayn? Jadłeś w ogóle coś dzisiaj?- spytał Irlandczyk.
 -Nie miałem jakoś apetytu- przyznałem się.
 - I ty masz jeszcze czym wymiotować?!- zdziwił się- Lepiej załatwię ci wodę, bo możesz się odwodnić.
 -Nialler, co ja bym bez ciebie zrobił?- uśmiechnąłem się słabo-jakąś bułkę też dałbyś radę załatwić?
 -Postaram się. Już ci lepiej?
 -O wiele lepiej. Chodźmy już lepiej.- pociąłem go za rękę.
   Przeszyły mnie przyjemne dreszcze i do tego miał taką ciepłą i delikatną dłoń...
 -Idź już, zaraz przyjdę- zatrzymaliśmy się przed wejściem do studia radiostacji.
 -Dziękuję że się tak o mnie troszczysz- szepnąłem dając mu całusa w policzek.
   Wszedłem do środka, mając wciąż przed sobą te kuszące brzoskwiniowe usta...
   Usiadłem na swoim miejscu.
 -Już wszystko w porządku?- spytał prowadzący.
 -Tak. Przepraszam i mam nadzieję że szybko mi to przejdzie- odpowiedziałem.
   Chwilę później przyszedł Nialler i podał mi butelkę wody i maślaną bułeczkę.

[Po południu]

   Wszedłem do mojego i blondyna mieszkania i nagle zrobiło mi się słabo. Chwyciłem się półki na buty.
 -Niall...- powiedziałem i zemdlałem.

 [Wtorek]

 -Panie Malik? Słyszy mnie pan?- otworzyłem powoli oczy i zobaczyłem nad sobą faceta w białym fartuchu.
 -Tak- wychrypiałem, walcząc z potwornym bólem.
 -Boli pana coś?- spytał ponownie.
 -Brzuch...-jęknąłem.
 -Nie dobrze- mruknął do siebie.
   Pochylił się nad wyznaczoną częścią ciała i zaczął powoli uciskać moją skórę. Gdy dotarł do bolącego miejsca, krzyknąłem.
 -Wychodzi na to że trzeba zrobić specjalne badania. Z pewnością to nie jest zatrucie-powiedział - jak pan to zrobił że się pan nie odwodnił przy tylu ilościach wymiotów, jak mnie powiadomili pańscy przyjaciele?
 -Piłem dużo wody...Jakie badania?
 -Między innymi USG Dopplerowskie brzucha- wymienił- pali pan?
 -Tak, próbuję rzucić ale mi to za bardzo nie wychodzi...- odpowiedziałem.
 -Od ilu lat?
 -Od 15-ego roku życia -przyznałem się.
 -A ma pan?
 -19-ście.
 -No dobrze zacznijmy od tego że natychmiast pan rzuca palenie i zostaje pan u nas 2 dni. musimy zrobić te badania.- powiadomił mnie.
 -ILE?! Nie mogę tyle zostać! Mam jutro dwa wywiady i sesję zdjęciową!
 -Nic na to nie poradzę. Nie wypuszczę pana w takim stanie- odparł niewzruszony i wyszedł.
   No pięknie! Bite dwa dni w SZPITALU.
   Rozejrzałem się po mojej tymczasowej sali. Była pomalowana na śnieżnobiały kolor i taka trochę pusta i mała. Byłem w izolatce. To pewnie sprawka chłopaków. Usiadłem na łóżku, krzywiąc się z bólu i podszedłem do okna. Widok z niego rozciągał się na parking, pobliski londyński park i wejście do szpitala, które było lekko zatarasowane kilkunastoma osobami. W tej grupce ludzi zauważyłem Harry'ego Lou i Liam'a, próbujących jak najszybciej odblokować przejście.
 -Cześć Malik!- usłyszałem tuż przy uchu i podskoczyłem wystraszony- spokojnie to tylko ja. na co patrzysz?
  Poczułem jak Niall kładzie brodę na moim ramieniu. przeszły mnie przyjemne dreszcze. Czy ja zawsze muszę na niego tak reagować?
 -Widzę że przyszło dużo fanów- powiedziałem.
- Dali mi coś dla ciebie na pocieszenie-powiadomił mnie.
   Pokazał mi pluszowego brązowego misia, zwieszając się na moim ramieniu i odegrał ręką śmieszny taniec zabawi. Zachichotałem biorąc misia od przyjaciela.
 -Śliczny!- uśmiechnąłem się szeroko.
 -Będziesz miał kogo przytulać w nocy- stwierdził.
 -Zostanie moją nocną kochanką- zażartowałem.
 -Raczej kochankiem...-powiedział cicho, że ledwo go usłyszałem.
 -Co?- zdziwiłem się.
 -Nie, nic...odparł odsuwając się ode mnie i siadając na krześle obok łóżka.
 -Nialler nie kłam- powiedziałem twardo.
 -emm...chyba mnie zabijesz- mruknął.
 -No mów nic ci przecież nie zrobię. Obiecuję- zapewniłem go.
 -No więc...zabierając ci ciuchy z pokoju natknąłem się na twój...pamiętnik- powiedział spuszczając oczy.
   Zamarłem zatrzymując wzrok na przyniesionej torbie, obok łóżka.
 -Cz-czytałeś?- wykrztusiłem z siebie.
    Byłem przerażony myślą, o tym co mógł się dowiedzieć zwłaszcza że się w nim zadurzyłem...
 -Ja...coś mnie podusiło...- odparł przygryzając nerwowo wargę.
 -Ile?
 -Cały- bąknął zawstydzony.
   O szlag! Nie za wesoło się zapowiadało... byłem zły na siebie że zostawiłem pamiętnik na szafce, a z drugiej strony lekko byłem zły na Niall'a że nie zachował mojej prywatności czytając go.
   Usiadłem na łóżku, patrząc w podłogę.
 -To pewnie teraz czujesz do mnie obrzydzenie- mruknąłem.
 -Dlaczego?
 -Nie udawaj. Zakochałem się w tobie, fantazjuję o...tobie w każdy możliwy sposób, na każdy twój dotyk reaguję. Nie przeszkadza ci to? Nie przeszkadza ci że mogę być tym cholernym gejem?- wybuchłem.
 -Z tego co wiem geje nie oglądają się za kobietami jak ty. Możesz być najwyżej biseksualny- stwierdził lekko zarumieniony.
   Zaskoczył mnie i to bardzo. Nie rozumiałem nic z tego. Właśnie wyznałem mu miłość a on spokojnie rozmawia o mojej orientacji?!
 -Nialler, powiedziałem że za tobą szaleję, a ty to tak spokojnie przyjmujesz?- niedowierzałem.
 -Czy ja wiem czy tak spokojnie? Bo widzisz...ja chyba też do ciebie czuję coś więcej niż przyjaźń- przyznał się ku mojemu zaskoczeniu.
   Nasze oczy się na moment spotkały.
   Nagle do sali weszli Louis Hazza i Li, więc postanowiłem porozmawiać z blondynem kiedy znów nadarzy się ku temu okazja.


                        ______________________________________________________
*Numer radiowy ten nie jest prawdziwy- wymyśliłam go, ponieważ nie mam pojęcia jaki jest do tego radia telefon:P


Hej, hej!! Niespodzianka-rozdział dzień wcześniej :D mam nadzieję że się wam podobał i przepraszam za wszystkie błędy. rozdział II dodam za dwa tygodnie jak pod tym postem znajdą się 4 komentarze, liczę na was ;) do zobaczenia!
pozdrawiam Payne'owa (:

Prolog

Cześć, nazywam się Zayn Malik. Tak ten Malik z One Direction, jak podejrzewacie. Chociaż nie wiem czy kiedy kolwiek trafi to do rąk fanów. A jednak tak bardzo bym chciał...
   Postanowiłem opowiedzieć wam nieco swoją historię, która by nie miała miejsca gdyby nie pewna wiadomość, która powywracała mój świat do góry nogami...
   Miałem wszystko i w jednej chwili prawie nie miałem nic.


 __________________________

ahh no tak miałam zrobić miesięczną przerwę no ale cóż...kocham tego bloga i wszystkich czytelników, więc nie wytrzymałam <3 nbsp="" p="">pozdrawiam Payne'owa :)