Rozdział X

(Perspektywa Liam’a)

   Zwabiony krzykiem Malika, wyszedłem z Seleną na korytarz. To co zobaczyłem było przekomiczne.

   Zayn, przewiązany był w pasie tylko ręcznikiem, który próbował utrzymać za wszelką cenę, biegając po całym domu za Louis’em , który chichotał z za farbionych ust i zębów mulata na niebiesko.

 -Tomlinson!!! Nie żyjesz!!!- wrzasnął o mało nie zderzając się z drzwiami, które w tym samym Momocie zamknął Tommo.

   Śmiejąc się z tej sceny oparłem się plecami o ścianę, a Sel chwyciła się za mój bark, żeby utrzymać równowagę, stojąc na jednej nodze.

   Nagle do głowy przyszedł mi pomysł, jak bym mógł zemścić się na Niall’u. Uśmiechnąłem się szatańsko co zauważyła Sel.

 -Liam co ty kombinujesz…?-spytała.

 -Nic takiego…szkoda że nie zobaczysz jutro jak będzie wyglądać Nialler-odpowiedziałem szczerząc się.

 -Z czym to będzie wspólnego?- dopytywała się zaciekawiona.

 -Nie wiem czy ci wyjawić- drażniłem się z nią.

 -No powiedz!- popatrzyła na mnie oczami kota ze Shrek’a.

 -To coś ma wspólnego z malowaniem- odpowiedziałem.

 -Już się domyślam. Przyślij mi zdjęcie o wszystkim- uśmiechnęła o czym zaproponowała-pożyczyć ci kosmetyki?

 -O! Właśnie, przydadzą się- przytaknąłem czochrając jej włosy.

 -Ej!- zawołała odsuwając się.

 -No co?- spytałem niewinnie

 -Jedziemy?- zawołał Hazz schodząc na dół.

 -Jasne, tylko daleka d niego! Nie mam zamiaru wyrywać sobie z włosów kołtunów!- powiedziała Selena, pokazując mi język.

 -O ty!- zawołałem i zacząłem ją łaskotać.

 -Hahahahaha! Przestań! Hahahahaha!- zaczęła krzyczeć, próbując uciekać na jednej nodze.

   Schowała się za Harry’m.

 -Harry! Ratuj!- poprosiła.

 -Liam ładnie tak dokuczać bezbronnemu?- odparł Loczek.

 -Tak tylko ci się wydaje że jest bezbronna- zmrużyłem oczy-a później znienacka zaatakuje tymi swoimi paznokciami!

 -Aaa! To zmienia stać rzeczy- udał przerażenie i odskoczył w bok, odsłaniając dziewczynę.

 -Ej! Ja mam szwy na stopie!- odparła.

   Zacząłem się  do niej zbliżać uśmiechając się łobuzersko.

 -Liam! Jak możesz?! Zdradzasz mnie?

   Z nikąd pojawił się Zayn, ramieniem taczając moją głowę dobierając się do moich włosów.

 -Dzięki Zayn za uratowanie- powiedziała Selena śmiejąc się

 -Nie ma sprawy- odparł Mulat puszczając mnie, po chwili przybijając piątkę z  Sel.

   Wychodząc zabraliśmy ze sobą Malika, który wychodząc zarzucił mi na ramię rękę szczerząc się. Uśmiechając się szeroko chwyciłem go w pasie. Wygłupiając się doszliśmy do auta Hazzy i o chwili zatrzymaliśmy się przed domem Seleny Amity.

(Perspektywa Harry’ego)

   Zaparkowałem samochód tuż przy krawężniku i zgasiłem silnik..

   Zayn i Liam dalej się wygłupiali udając że są parą. Tu Liam złamał Zayn’a za kolano tu zaś udawali że się całują. Ich żarty przypomniały mi że ja sam przed kilkunastoma minutami całowałem się z Lou i to drugi raz. To było dziwne…Kocham Louisa a z drugiej strony podobają mi się nadal dziewczyny. I co o tym myśleć? Tommo był jedynym niezwykłym wyjątkiem..

   Z przemyśleń wyrwał mnie głos przyjaciółki Liam’a

 -Wychodzi na to że mamy nie ma jeszcze w domu.

 -To chyba dobrze nie zawali cię od razu pytaniami na temat nogi-odpowiedziałem.

 -Zawsze nic nie wiadomo-odparła.

 -Pomóc ci? Bo widzę że Li jest nieco zajęty- zaśmiałem się zerkając do tyłu.

 -Dam radę. Przecież nie jestem jakoś ciężko ranna-uśmiechnęła się i zaczęła otwierać drzwi.

 -Może jednak?

 -No dobra, skoro tak nalegasz...- zgodziła się, a ja błyskawicznie okrążyłem auto i pomogłem jej wysiąść.

   Ruszyliśmy do domu, a za ten czas Liam oswobodził się z uścisków Zayn’a i dołączył do nas.

 -Wejdziecie na chwilę do środka?- zaproponowała Selena.

 -Jasne- odpowiedział Liam.

 -Zayn! Krzyknąłem i gestem zacząłem wołać Malika.

   Gdy tylko weszliśmy do środka poczułem się jaku siebie w domu .Przystanąłem na chwilkę wdychając zapachy starych mebli do płuc.

 -Coś nie tak?- spytał Zayn.

   Selena i Liam znikli w kuchni, zostawiając nas samych na korytarzu.

 -Po prostu zdałem sobie sprawę jak dawno nie byłem w domu i jak bardzo tęsknię za nimi- przyznałem się.

 -Zawsze możesz jechać do  

Holmes Chanel- odarł przyjaciel.

 -Wiem, zadzwonię później do mamy-powiedziałem uśmiechając się do niego ciepło.

   Po chwili dołączyliśmy do Liam’a i Sel.

(Perspektywa Seleny)

30 mn później

   Usiadłam przy stole podając ukradkiem kosmetyczkę Payne’owi, dając mu znak że ma oddać ją jak najszybciej. Nasze palce przez chwilę styknęły się przez co przeszedł mnie przyjemny dreszcz. Zerknęłam na niego a on uśmiechnął się ciepło. Zarumieniłam się lekko, odwracając szybko wzrok.

   Zayn i Harry nic nie zauważyli byli zbyt zajęci rozmową by coś zauważyć nagle usłyszałam dźwięk przekręcającego się zamka w drzwiach, rzez co zerwałam się na równe nogi czego pożałowałam, bo zapomniałam o szwach. Opadłam spowrotem na krzesło chwytając się za stopę i krzywiąc się. Chwilę później do kuchni weszła mama z obcym facetem.

 -Kto to jest?!- zawołałyśmy równocześnie

 -Selena... to mój nowy partner Tom-powiedziała pierwsza

 -Partner? – zdziwiłam się.

 -Mamy zamiar się pobrać...-dodała niepewna mojej reakcji.

   Odebrało mi mowę

 -Sel to my może już pójdziemy- odezwał się Zayn wstając.

   Dalej stałam oparta o stół, jak posąg.

 -Selena? Jesteś z nami?- tym razem to Liam wstał i pomachał mi ręką przed oczami.

 -Tak...jasne...-wydusiłam z siebie w końcu powoli.

 -Jak się pożegnasz to pogadamy-mruknęła do mnie mama znikając w salonie ze swoim „narzeczonym”

   Przy pomocy kul poszłam z chłopakami na ganek.

 -Wszystko w porządku?- spytał niepewnie Harry.

 -Jestem tylko w szoku- odpowiedziałam.

 -W cale ci się nie dziwię. Z twojej miny wnioskuję że wcześniej faceta nie widziałaś na oczy?-spytał Zayn.

 -To dobrze wnioskujesz....ale dlaczego dzisiaj i to nagle?- zadałam pytanie retoryczne

   Liam przyglądał mi się z troską. Czy on zawsze się tak zachowuje w stosunku do przyjaciół? I teraz jak odchodził, tak bardzo chciałam byś w jego ramionach...Wychodziło na to że naprawdę zakochałam się w wokaliście 1D.

 (Perspektywa Liam’a)

   Otwierałem już drzwi do auta kiedy zwróciłem się do Loczka.

 -Harry, ja...za chwilę zwariuję!

   Czułem że gdy przy mnie nie ma Sel, ogarnia mnie osamotnienie mimo że jestem wśród ludzi i czułem dziwną pustkę w sercu.

  -To na co czekasz? Biegnij do niej i ją pocałuj!- Harry chyba już od dawna się domyślał

 -A jeśli ona...-zacząłem

 -Nie będziesz pewny dopóki tego nie zrobisz- ponaglił mnie.

   Obróciłem się na pięcie i biegłem spowrotem na ganek. Nie czekając aż coś powie przysiągłem ją do siebie i pocałowałem namiętnie. Chciałem aby ta chwila trwała wiecznie. Po chwili jednak powoli odsunąłem się od niej, by zobaczyć jej reakcję. Zobaczyłem duże zielone oczy przepełnione radością, później usłyszałem: „pocałuj mnie jeszcze raz!” wykonałem prośbę a kiedy nasze usta znowu się spotkały pomyślałem że dawno nie czułem takiej euforii jak teraz...

   Kilkanaście minut później siedziałem w aucie Hazzy z opartym czołem o szybę.

 -Liam? Jesteś jeszcze z nami?- usłyszałem rozbawiony głos Zayna.

 -Yhym- mruknąłem.

 -No, Zayn, będziesz się musiał teraz odzieli Liaśem z Seleną- zażartował Harry

 -Nigdy! On jest mój!- odpowiedział, obejmując mnie mocno od tyłu razem z fotelem.

 -Zayn, chcesz mnie połamać?- zawołałem próbując rozluźnić uścisk na próżno.

 -A może tak stworzycie idealny trójkącik? Ty+Liam+Sel?- zaproponował Hazz- uroczo razem wyglądacie- poruszał brwiami.

   Zachichotałem. Jak zwykle zboczony Harry.

 -Niee...nie ma już w nazwie „Ziam”- odparł Malik puszczając mnie

   Spojrzałem na niego pytająco

 -No weź nie gadaj że nie słyszałeś o „Ziam’ie”! To nasza nazwa romansu wymyślona przez fanów...naprawdę o tym nie słyszałeś?!- zdziwił się.

 -Za dużo na Internecie to ja nie siedzę, nie jestem na bieżąco...ale podoba mi się ta nazwa „Ziam”

 -Coś na styl Larry’ego Stylinson’a- dodał mulat.

 -Myślisz że Harry’ego i Lou da się przebić?- wyszczerzyłem się.

   Hazz nagle się zarumienił czego nie zauważył Zayn.

 -Czy ja o czymś...nie wiem? -spytałem powoli

 -Co...? Nie... skąd...-odpowiedział twardo patrząc przed siebie.

   Już miałem coś dodać kiedy Harry wykonał nagły zwrot kierownicą, w ostatniej chwili omijając auto, które wymusiło pierwszeństwo z bocznej uliczki. Wpadliśmy w poślisk, a później usłyszałem huk i poczułem silne uderzenie następnie nastała ciemność... 

                                   ________________________________________

Sorry że tak późno ale problem z kompem i do tego mama mi zabrała klawiaturę ( nie pytajcie dla czego) ;) no więc dodałam już olejny rozdział ;D przepraszam za wszystkie błędy w tekście i mam nadzieję że się podobała jak reszta rozdziałów :)

Baaaardzo dziękuję za te liczne wejścia od początku września ( a dobija już do 600-set wejść!) ta się cieszę że chciałabym was wszystkich wyściskać. Dla mnie to wiele znaczy ;D i oczywiście dziękuję za wszelkie komentarze ;D No więc stwierdziłam że zaniżam spowrotem do 4 komentarzy pod rozdziałem bo jakoś wyciągnąć nie mogliście :) to do kolejnego wpisu który jak przypominam pojawi się za dwa tygodnie ( jeżeli będą komentarze!)

Jak by miał ktoś jakieś pytania to kontakt ze mną przez Twitter: https://twitter.com/Renka1D

Jak ja uwielbiam wracać do tych chwil chłopaków w x-factorze ;D

Rozdział IX

zanim zaczniecie czytać włączcie to:http://youtu.be/XF2AlO8cKbE

(Perspektywa Seleny)

 Czas dłużył się niemiłosiernie, a dopiero mijał 3 dzień aresztu domowego. Ale całe szczęście dzisiaj wybierałam się na zajęcia teatralne. W sumie nie było źle, bo roli nauczyłam się perfekcyjnie z nudów.
   Kiedy zaczęłam się ubierać, stwierdziłam nagle że w szafie mam mnóstwo sukienek, T-sherty i dwie pary spodni oraz leginsy. Jednak jak zwykle wybrałam sukienkę. Mając jeszcze dwie godziny, zabrałam się za makijaż i biżuterię.(do której mam słabość) i już miałam schodzić na dół kiedy zadzwonił mój telefon.
   Przez myśl przebiegło mi że tylko Liam może dzwonić o tej porze, więc prawie biegiem wpadłam do pokoju, zapominając o starym zardzewiałym gwoździu, wystającym z wykładziny zaraz przy progu. W jednej chwili poczułam jak wbija mi się dość głęboko i pod wpływem przesunięcia stopy przecina piętę. Runęłam  na podłogę jak długa,rycząc z bólu.
   Jak trzeba było to akurat nie ma nikogo w domu!-jęknęłam w myślach
   Telefon przestał dzwonić, a ja jakoś zdołałam się doczołgać do toaletki i zrzuciłam sobie całe opakowanie chusteczek nawiżających, próbując zatamować krwawienie.
   Telefon znowu zaczął dzwonić.
   Wdrapałam się na łóżko w ostatniej chwili odbierając.
 -Hallo?-odezwałam się łamliwym głosem
 -Cześć Selena, idziesz na zajęcia teatralne?-spytał Liam
 -Chciałabym, ale w tej chwili to niemożliwe...
 -Coś się stało?-spytał zaniepokojony.
 -Tak! Wbiłam sobie zardzewiały gwóźdź  i rozcięłam nim pół stopy, i to głęboko. A w domu nikogo nie ma!- odpowiedziałam.
 -Jezuuu! Sel, nie ruszaj się, zaraz tam będę i zawiozę cię do szpitala!
 -Ok-odparłam rozłączając się i chowając twarz w poduszkach, Bogu dzięki że pomalowałam rzęsy tuszem wodoodpornym.
   Kilka minut później usłyszałam pisk opon przed moim domem,później otworzenie drzwi frontowych na oścież i odgłos biegu na schodach.
 -Selena?!- zawołał Liam.
 -Tutaj!-krzyknęłam.
   Do pokoju wpadł nie tylko Payne ale i Harry Styles. Hazza otworzył szeroko oczy na widok dość mocnych śladów krwi na dywanie. Zanim zdążyłam coś powiedzieć Liam zwrócił się do loczka.
 -Odpalaj auto.
   Zanim się zoriętowałam, wokalista wziął mnie na ręce i zaczął znosić na dół. Jedynie mogłam mocno się chwycić za szyję.
 -Nie jestem za ciężka?-spytałam.
   Przewrócił oczami śmiejąc się,
   Boże Payne! Przestań bo się na ciebie rzucę!- krzyknęłam w myślach., podziwiając jego cudny śmiech.
   Harry otworzył drzwi tylne auta, a ja usiadłam w środku prostując nogę. Chwilę później obok usiadł Liam kładąc sobie moją stopę na kolanach, uciskając ranę.Skrzywiłam się z bólu. Za ten czas Loczek z piskiem opon ruszył do najbliższego szpitala.

(Perspektywa Louis'a)

   Pożegnałem się właśnie z Eleanor i zamknąłem drzwi frontowe.
   Musiałem porozmawiać z Hazzą.
   Ruszyłem na górę do naszego pokoju , ale go nie było. Zerknąłem do pokoju Liam'a, ale jego też nie było.Gdzie oni są?
 -Niall!!!-rozdarłem się na korytarz.
   Po chwili blondyn wychylił się ze swojego pokoju.
 -Czego się wydzierasz?!
 -Wiesz gdzie Harry i Liam?-spytałem.
 -Pojechali do znajomej Liam'a, Seleny. Podobno coś sobie zrobiła-odparł.
 -To aż tak z nią źle?-zdziwiłem się.
 -Nie wiem, ale kiedy Liam mnie mijał...co ja mówię! On mnie prawie staranował na schodach. Minę tez nie miał za ciekawą-odpowiedział.
 -A dawno pojechali?
 -Prawie przed tym jak wróciłeś-mruknął znikając za drzwiami.
   Więc miałem dwie godziny dla siebie. Nagle do głowy wpadł mi świetny pomysł. Ubrałem szybo buty i pobiegłem do najbliższego sklepu. Pół godziny później, upewniłem się że Zayn  jest w pokoju Niallera i razem coś oglądają. Wkradłem się do pokoju mulata i sięgnąłem po jego płyn do ust, do którego nasypałem nieco frarbiącego proszku do jego płynu do płukania ust. Po cichu wymknąłem się do sypialni mojej i Loczka, zerknąłem na zegar szczerząc się na samą myśl że za trzy godziny powinien być efekt mojego "żarciku".

(Perspektywa Seleny)

   Po oczyszczeniu rany i jej zszyciu, lekarz chciał żebym została na obserwacji w szpitalu aż do ściągnięcia szwów, ale ubłagałam go żeby mnie wypuścił. Więc właśnie wyszłam z sali zabiegowej, przy pomocy kul, z grubo owinięta stopą bandażami. Dzięki Bogu znieczulili ją. Liam i Hazz rozmawiali o czymś na korytarzu,nie zauważając że wyszłam.
 -O czym gadacie>-spytałam podchodząc do nich.
 -O niczym szczególnym-odparł Liam wzruszając ramionami.
 -Zastanawiam się jakie upić sobie auto, więc zacząłem radzić się Liam'a-odparł Loczek.
 -A co masz do wyboru?-spytałam.
 -Dwa auta, różnią się tylko tym że jeden ma składany dach a drugi ma inny kolor-wytłumaczył.
 -No nie wiem...Ja jestem fanką aut ze składanym dachem.-odparłam-Może kiedyś  takiego się dorobię. Liam radź mu dalej bo ja jestem w tym beznadziejna- stwierdziłam co wywołało śmiech u chłopaków.
 -No dobra, możemy cię zabrać na chwile do nas?-zaproponował Harry.
 -Najwyżej powiemy twojej mamie że w szpitalu się przeciągło-dodał Liam.
 -Hmmm...spoko-uśmiechnęłam się,.

(Perspektywa Harry'ego)

   Ledwo przeszliśmy przez drzwi frontowe do domu, po schodach zbiegł Tommo.
 -Cześć Selena-przywitał się po czym zwrócił się do mnie-musimy pogadać.
 -Teraz?Nie możemy później?-zdziwiłem się.
 -Powiedzmy że później nie będzie czasu-wyszczerzył się.
 -Lou co ty...?-zacząłem, ale mnie uciszył.
 -Ciii...później zobaczysz-powiedział tajemniczo.
 -Ok. Liam jak by co to wołaj-powiedziałem do przyjaciela i ruszyłem za Tomlinsonem do góry.
   Zamknęliśmy drzwi na klucz żeby nam nikt nie przeszkadzał, jak kilka dni temu. Usiadłem na swoim łóżku czekając aż przyjaciel coś powie.
 -Widzisz przez ostatnie trzy dni nie mieliśmy jak pogadać...-zaczął nieśmiało.
 -Bo Eleanor nam to utrudniała-dodałem kładąc nacisk na jej imię.
 -Chciałem spędzić trochę czasu z nią-wytłumaczył się Louis.
 -Ale nie musiała zostawać na noc-odparłem.
 -Harry wiesz dobrze że nie możemy ot tak oznajmić innym  że miedzy nami jest coś więcej niż przyjaźń!-zirytował się Carotkowy.
 -Nie oczekuję togo od ciebie...
 -Więc o co ci chodzi?!- zawołał.
 -Louis, jakiś ty głupi! Chodzi mi o tą całą twoją dziewczynę! Wku**** mnie samą obecnością i tym jak cię traktuje!-wybuchłem.
 -Ty nic nie rozumiesz!
 -Ona robi wszystko żeby nas od siebie oddalić!-warknąłem.
 -Więc uważasz że przez El nie mam dla ciebie czasu?-krzyknął.
 - I nie tylko!-dodałem.
 -I kto tu jest głupi?-odparł.
 -Ja jestem zazdrosny-odpowiedziałem zanim ugryzłem się w język.
 -Tak?- uniósł brew.
   Od dawna się tak nie zarumieniłem jak dzisiaj. Louis podszedł d mnie szybko, chwycił za koszulę na klatce piersiowej,zmuszając mnie do wstania. Nie opierałem się.Po chwili, zdecydowanym ruchem pocałował mnie w usta, a jego jedna ręka wylądowała na moim pośladku szczypiąc mnie,a drugą chwycił mnie za kark. Nie mogłem się powstrzymać i zacząłem się śmiać,czując jak napełnia mnie radość z bliskości Tommo. Ten tylko się uśmiechnął i popchnął mnie na łóżko, po chwili przygryzając moją maurzowinę uszną. Przeszedł mnie przyjemny dreszcz.Tym razem to ja zacząłem obsypywać pocałunkami jego szyję, zostawiając w niewidocznym miejscu malinkę. Po chwili nasze usta znowu się spotkały w namiętnym pocałunku, co jakiś czas stykając się językami. Już zacząłem ściągnąć mu koszulkę kiedy Tommo nagle oderwał się ode mnie i zerknął na szawkę nocną sprawdzając która godzina.
 -Coś nie tak...?-spytałem niepewnie.
 -Nieee...zresztą sam zaraz usłyszysz-uśmiechnął się zawadiacko.
 -Co miałbym...-urwałem.
   Usłyszałem na korytarzu wrzask przerażonego Zayn'a a później krzyk:
 -LOUISIE TOMLINSON!!!Coś ty mi dosypał do płynu do płukania ust?!
   Lou podszedł do drzwi i otworzył je szeroko. To co zobaczyłem, wywołało u mnie atak nie pohamowanego ataku śmiechu...


                             ________________________________________________

No i kolejny rozdział już dodałam ;D dziękuję za liczne wejścia i komentarze ;D Przepraszam za wszelkie błędy w tekście,no ale sama muszę sprawdzać ale mam na szczęście to że sprawdza mi błędy jako tako word.
Jednak dodałam jeszcze ten rozdział dzisiaj bo tak mnie prosiliście więc proszę bardzo ;D
co do dodawania rozdziałów będę dodawać je co dwa tygodnie bo mam szkołę i dużo nauki, ale nie dodam kolejnego rozdziału jeżeli w ciągu tych dwóch tygodni nie pojawi się minimum 5 komentarzy ;D
życzę więc miłego czytania i mam nadzieję że wam się rozdział spodobał ;) Pozdrowionka Payne'owa ;D

Tak się podpuszcza Niallera :P xd

Rozdział VIII

(Perspektywa Liam’a)

   Po bezsensownym gapieniu się w jeden punkt i rozmyślaniu nad wszystkimi zdarzeniami które Sty się w ciągu trzech dni, ruszyłem do swojego pokoju, po drodze mijając Loczka który siedział już od dwóch godzin pod drzwiami pokoju swojego i Louis’a.

   Prawie usiadłem na łóżku z laptopem na kolanach kiedy zadzwonił mój telefon. Nie zapisany numer.

 -Hallo?

 -Liam…musimy pogadać na temat wczorajszych wydarzeń.

 -Sel?- spytałem niepewnie.

 -Tak-odpowiedziała- Liam…ten wczorajszy pocałunek…ten ruch był trochę nie przemyślany…

 -Też tak uważam… to się stało zbyt szybko. Znamy się ledwo tydzień-przyznałem jej rację.

 -O, świetnie- westchnęła – to co? Zapominamy o wczorajszym pocałunku?

 -Ok., pocałunek znika z naszej pamięci- zgodziłem się.- a tak swoją drogą czemu się nie spotkamy?

 -Dobrze że mi przypomniałeś. Mama prosiła żeby przekazać tobie i Zayn’owi podziękowanie za to że pomogliście mi z tymi facetami, a mnie uziemiła na tydzień- powiedziała smutno.

 -A jak tam twój nos? Goi się?- zmieniłem temat.

 -Trochę boli ale jest ok. Dziękuję-odparła.

 -Słuchaj…co myślisz o Eleonor Calder?- wypaliłem.

 -O Eleonor? -upewniła się.

 -Tylko szczerze- poprosiłem.

 -Ale to zostanie między nami?

 -Jasne, nie pisnę słówka- zapewniłem.

 -No więc moim zdaniem, z tego co widzę ,ona wykorzystuje Louis’a ,chce żeby jej wszystko kupował. Ale tylko tyle mogę powiedzieć bo jej raczej nie znam, tylko to wnioskuje po zdjęciach i tego typu rzeczach- stwierdziła.

 -Harry też tak uważa. Dlatego dzisiaj pokłócił się z Lou…Louis jest wściekły że obraził Eleonor i teraz go nie wpuszcza do pokoju-mruknąłem.

 -To nie dobrze. A ty co o niej myślisz?- spytała

 -W sumie nigdy się nad tym nie zastanawiałem-powiedziałem.

 -A ty jak się czujesz po zerwaniu z Dan?- spytała z troską w głosie.

 -Całkiem dobrze- skłamałem

 -Liam…[przepraszam ale muszę kończyć bo moja mama idzie-odparła szybko-pa!

 -Cześć- rozłączyłem się.

   Zalogowałem się na twitter’a i od razu wysłałem twetta:

                                      „Ciężki dzisiaj dzień”

   Odpowiedzi jakie przyszły, zamurowały mnie…

(Perspektywa Louis’a)

   Nie mogąc wytrzymać jęków Hazzy zza drzwi, otworzyłem je szeroko, co się skończyło głową Harry’ego  na moich stopach.

 -Co ty chcesz tłumaczyć?! Obraziłeś mnie i El! Prawdziwy przyjaciel tak nie postępuje!- warknąłem.

 -Zgadza się, ale nieliczna część przyjaciół powie ci wprost o takiej dziewczynie jak Eleonor!- odpyskował, wstając

 -Co masz na myśli?!- spytałem.

 -To że ona cię wykorzystuje At ty tego nie widzisz! Traktuje cię jak  maszynę do robienia pieniędzy- odparł.

 -Wcale nie!- zaprzeczyłem gwałtownie.

   Loczek zamknął drzwi na klucz i zbliżył się do mnie.

 -Lou, zrozum…martwię się o ciebie. Nie mogę patrzeć już na to co ona z tobą robi. Nie jesteś mi obojętny- wytłumaczył błagalnie, muskając mój policzek opuszkami..

 -Harry ja...

 -Po prostu nie mogę bez ciebie żyć .Ona nas od siebie oddala-ciągnął- i nie wiem czy wiesz ale mnie to rani…

 -Nie mów tak…ona nie robi tego umyślnie- powiedziałem powoli.

 -Tommo, ja cię…kocham. Bardziej niż ciebie Eleanor. Ale nie wiem czy to w ogóle coś dla ciebie znaczy…-wyznał.

 -To nie tak…-urwałem.

   Nie wiedziałem co powiedzieć. Staliśmy jeszcze tak chwilkę, aż w końcu przytuliliśmy się mocno, jak jeszcze nigdy.

 -Harry ja też cię kocham-powiedziałem cicho.

   Po chwili nasze usta się spotkały po raz pierwszy. I powiem że to nawet miłe uczucie, ten pocałunek był lepszy od Eleonor. Hazza wpił się w moje usta, przyciągając mnie bliżej.ręką którą trzymał mnie w pasie. Zaczęliśmy się cofać aż natknąłem się nogami na łóżko któregoś z nas i runąłem na pościel, a za mną Loczek, dalej się całując kiedy ktoś zapukał do drzwi.

 -Louis? To ja Eleonor- odezwała się moja dziewczyna zza drzwi.

 -Chwileczkę, już idę- odpowiedziałem odsuwając od Harry’ego.

   Otworzyłem drzwi, witając się z El pocałunkiem, świadomy że wszystko widzi Loczek.

 -Lou kochanie, masz ochotę iść na miasto?- spytała uśmiechając się słodko.

 -nie mam nic przeciwko, tylko wezmę portfel- odparłem.

   Wychodząc z pokoju, napotkałem smutne spojrzenie Styles’a.

   Kierując się do centrum handlowego z Eleonor, którą trzymałem za rękę, rozmyślałem nad słowami przyjaciela.

(Perspektywa Zayn’a)

   Powoli zacząłem się zbierać w sobie, by w końcu  ułożyć fryzurę i wyjść do fanów, którzy wytrwale od rana stali pod naszym domem.

 -Zayn widziałeś Lou?- do pokoju wpadł Niall.

 -Słyszałem Eleonor ,może razem gdzieś wyszli-powiedziałem.

 -dobra, dzięki-odparł.

   Już miał wyjść kiedy odwrócił się do mnie.

 -Wybierasz się gdzieś?- spytał.

 -Ujarzmić fanki przed domem- wyszczerzyłem się.

 -Aha- puścił do mnie oczko- ale żeby coś zostawiły dla mnie z ciebie- zażartował.

   I wyszedł.

   Kilkadziesiąt minut później, schodząc na dół, z pokoju wypadł Nialler, skręcając w moją stronę.

 Zmieniłem zdanie! Idę z tobą!- krzyknął mijając mnie  i zbiegając do werandy, by ubrać buty.

   Schodząc swoim tempem po schodach, zacząłem się zastanawiać co skłoniło Irlandczyka do zmiany zdania, kiedy ze swojego pokoju wypadł Liam.

 -Horaaaan!!! Coś ty nagadał o mnie na twitcam’ie?! -wrzasnął z furią.

   Niall tylko wzruszył ramionami i popatrzył na niego z miną niewiniątka. Payne ruszył w jego stronę rozjuszony, ale nic nie mógł zrobić bo blondyn, wypadł na zewnątrz z radością wpadając w ramiona fanów.

   Dusząc się ze śmiechu, poszedłem w jego ślady i już po chwili robiłem sobie zdjęcia z fankami, rozdawałem autografy i gawędziłem z nimi, zastanawiając się jak Lou i El udało się przejść bez szwanku przez taką ilość fanów.

(Perspektywa Liam’a)

   Wracając do pokoju obmyślałem plan zemsty na Nialler. Otworzyłem okno, przyglądając się jak Zayn i Niall są otaczani fanami. Po chwili do pokoju wszedł Hazza.

 -Co robisz?- spytał.

 -obmyślam zemstę na blondyna- odparłem- przez niego dostaje dziwne tweety od fanek-poskarżyłem się.

 -Aaa, to dlatego tak wrzeszczałeś- zaśmiał się.

 -tchórz, uciekł do fanek-dodałem.

 - Więc wracasz do siebie? -zawołał zadowolony.

 -chyba tak- mruknąłem.

  -O, świetnie! Idę ucałować Niall’a. –powiedziałem szczerząc się- i pomyśleć że wystarczyło cię wkurzyć…

   W tym samym momencie rozległ się pisk fanek ,które nas zauważyły i zaczęły machać do nas jak opętane.

 -Chodźmy je uciszyć bo za chwilę sąsiedzi policję będą wzywać –powiedział Styles poruszając zabawnie brwiami.

   Wywróciłem oczami i zacząłem się śmiać, schodząc z Loczkiem na dół


                      _________________________________________________

Witam! widzę że od ostatniego wpisu nawet dużo było wejść.
po pierwsze: Jak widać w dzisiejszym wpisie dodałam troszeczkę "Larry'ego Stylinson'a"
Po drugie: krążą plotki że Liam Payne i Danielle Peazer ze sobą zerwali.Nie jest to do końca pewne ale wszystko wskazuje że to prawda....szkoda byli taką piękną parą :/
Trochę dziwne bo w moim opowiadaniu Dan zrywa z Liamem, ale to nie znaczy że coś do nich mam.wręcz przeciwnie.
po trzecie: zauważyłam że nie ma żadnych komentarzy:/ zdecydowałam więc że może dopiero po 4 komentarzach dodam następną notkę. Myślę że dacie radę;D 
a zatem do następnego wpisu! ;)

z nowego teledysku piosenki "Live While We're Young";D

Liam na nowej sesi

Rozdział VII

(Perspektywa Louis’a)

   Zatrzasnąłem za sobą drzwi i przekręciłem klucz w zamku, do mojego i Hazzy pokoju. Po chwili loczek zaczął dobijać się do drzwi. Nie zareagowałem. Usiadłem na moim łóżku, włożyłem słuchawki do uszu, puściłem muzykę na ful i sięgłem na półkę po ostatnią marchewkę. Zacząłem bezmyślnie chrupać warzywo, patrząc wściekły w jeden punkt.

 -Lou! Otwórz! Chcę ci wszystko wytłumaczyć!- usłyszałem wołanie Harry’ego zza drzwi. Udawałem że nie słyszę.

(Perspektywa Seleny)

   Obudziłam się powoli i rozejrzałam się po pokoju. Wspomnienie z wczorajszego dnia napawały mnie różnymi uczuciami na raz. Czułam smutek, bezsilność i złość z powodu tego że mam szlaban na trzy tygodnie. Zakaz wychodzenia z domu i spotkań z znajomymi. A z drugiej strony nie dowierzanie że wczoraj całowałam się z Liam’em Payne pod moim domem.

   Ale co z tego?

  I tak się z nim nie zobaczę wcześniej niż na zajęciach teatralnych za trzy dni. Dom – szkoła – dom i do tego te zajęcia teatralne. Co za głupota, że za ponad dwa miesiące mam 18-naście lat, a jestem uwięziona w dom przez matkę tylko dla tego że gdyby nie Liam i Zayn mi nie pomogli pewnie zostałabym pobita i zgwałcona. Ale co obchodzi to moją matkę? Fakt kazała przy okazji spotkania z nimi podziękować im za wybawienie, ale JA musiałam swoje odsiedzieć. Jedyną rzeczą którą mogłam się kontaktować, to był telefon.

   Właśnie! TELEFON!

   Zeskoczyłam szybko z łóżka i zeszłam na dół. Dopadłam  telefon domowy i spojrzałam na ostatnio dzwoniące numery. Był tylko jeden. Numer Payne’a.

   Wróciłam szybo do mojego pokoju i wpisałam numer do mojej komórki. Już miałam zadzwonić do niego, kiedy zdałam sprawę że nie wiem co powiedzieć. Znaliśmy się dopiero tydzień juz się całowaliśmy…Boże, przecież ja właściwie o nim nic nie wiem oprócz tego co powinna wiedzieć fanka. To działo się zbyt za szybko.

(Perspektywa Niall’a)

   To co się działo w tym domu było nie do wytrzymania.

   Louis pokłócił się z Harrym, który właśnie siedział pod drzwiami ich sypialni, prosząc Tomlinsona żeby go wpuścił i pozwolił coś wytłumaczyć.

   Zayn’a opanował totalny leń. Siedział na kanapie w salonie i oglądał telewizje, a jego fryzura zawsze „idealna” sterczała na wszystkie strony w nieładzie, a do tego co zauważyłem Malik jeszcze(!) nie spojrzał dzisiaj w lustro.

   Liam siedział w kuchni zdołowany zerwaniem z Danielle i awanturze jaką urządził mu Harry żeby przejrzał na oczy i się pozbierał w sobie.

   Tylko ja jako normalny siedziałem u siebie w pokoju, słuchając na laptopie muzyki i serfując po Internecie, zajadając się marchewkami, które zwędziłem Lou. Jak obiecałem zaobserwowałem kilka fanek i zacząłem czytać oraz odpisywać na wiadomości od fanów, zapychające moją skrzynkę odbiorczą. A na końcu napisałem twetta:

            „Mam tu istny dom wariatów! Z żadnym z chłopaków nie da się pogadać…”

   Po chwilę wpadł mi do głowy pomysł i napisałem jeszcze:

            „Co wy na to żebym zrobił twittcama? Mam dużo czasu. Zaczną za 10 minut”

   Po uzupełnieniu zapasów jedzenia (w tym pięciu Louis’owych marchewek) oraz sprawdzeniu kamerki i mikrofonu, zacząłem swojego Twittcama. Natychmiast wpłynęło mnóstwo wiadomości licznik u dołu wskazywał na 50 tysięcy fanów i ciągle ta liczba rosła.

  Oni naprawdę mnie lubią- stwierdziłem w myślach.

 -No więc, witam wszystkich. Dzięki że tak wiele osób chce mnie słuchać. Nie wiem od czego zacząć…może zacznijcie mi zadawać pytania, ale tak abym mógł nadążyć z odpowiadaniem na nie-powiedziałem.

   Sięgłem po marchewkę i powoli ją chrupiąc, zacząłem czytać twetty.

 -Nie martwcie się, nie zamieniam się w Louisa. Wziąłem te marchewki bo nie miałem większego wyboru. I tak jak by się dowiedział to by mnie zabił na miejscu-zaśmiałem się- ale na razie jest zbyt zajęty wkurzaniem Hazzy i nie wpuszczaniem go do pokoju-dodałem.

   Kolejne pytanie „Czy to prawda że Liam i Danielle się rozstali?”

 -Odnośnie sprawy Liam’a i Danielle się nie wypowiadam. Jak będzie chciał sam coś mówić na ten temat to powie. Jak na razie siedzi w kuchni rozmarzony „bujając w obłokach”. Jak myślicie przez co?- zaśmiałem się widząc propozycje, ale po chwili zmieniłem temat- to co najbardziej mnie dzisiaj rozbawiło to Zayn, który od rana unika luster i pomyśleć że jeszcze wczoraj wrzeszczał że nie opuści łazienki do póki nie ułoży fryzury „idealnej”

 -Nialler, z kim ty do cholery gadasz o moim wyglądzie?!- krzyknął Malik wpadając do mojego pokoju.

 -O właśnie tu jest. Sami zresztą zobaczcie- powiedziałem, obracając kamerkę w stronę Zayn’a- Zayn przywitaj się z fanami!

 -Cześć wszystkim! Zawołał uśmiechając się szeroko.

   Spojrzałem na twetty.

 -Zayn, ty masz naprawdę dużo fanów! Sam zobacz!- stwierdziłem.

   Przyjaciel grzecznie usiadł obok mnie, uprzednio posyłając mi mordercze spojrzenie, ale jego humor poprawił się na widok słodkich komentarzy w stronę niego samego.

 -Nie no, Zayn, jak mogłeś tak długo nie wchodzić na twittera?- spytałem udając oburzenie.

 - Nie martw się, i tak jestem sławniejszy –odparł pokazując mi język.

   Dając mu kośćca w bok, kontynuowałem.

 -Wracając do was…

 -Ooo! Co się stało że nie zaprzeczasz?- przerwał mi ponownie Zayn.

 -Po prostu daje ci dzisiaj poczuć się wyższy-odparłem.

 -Dzięki, ale te fory ,ale mi nie są potrzebne. I bez tego jestem sexi, co nie dziewczyny? -mrugnął do kamerki.

   Dostałem niekontrolowanego ataku śmiechu ,którym zaraziłem mulata.

 -Dobra Zayn…hahaha! Trochę powagi…hahaha! Ludzie na nas patrzą…hahaha!- wydusiłem w końcu się uspakajając.

 -Niall wybacz, ale zostawię cię na razie samego.- klepnął mnie w ramie wstając po czym wydarł się- VAS HAPEEEENIN!!!

   Pomachał fanom i zniknął za drzwiami.

 -No i zostawił nas Zayn ze swoim artystycznym nieładem na głowie! -skomentowałem specjalnie podnosząc głos aby Malik usłyszał tą uwagę.

   Wracając do czytania twettów, zacząłem nucić piosenkę mojego zespołu „Moments”.

 -Za nim Malik przerwał mi brutalnie, chciałem was powiadomić że za nie długo we Francji w Paryżu odbędzie się nasz koncert…-chciałem jeszcze coś dodać kiedy rozległ się krzyk Louis’a.

 -Styles! Wynoś się z pod tych drzwi! Chcę wyjść!

 -Jak widać Lou i Harry dalej się nie pogodzili- westchnąłem- Anne uwierz, nie chciałabyś widzieć jak leja się na korytarzu- zaśmiałem się – obiecuje że zorganizuję wspólnego twittcama…

 -HORAN!!! Za chwilę umrzesz boleśnie za skradzione marchewki!!!- wrzasnął na cały dom Tomlinson.

 -Jak widać skapnął się że zakosiłem mu kilka karotek…-urwałem słysząc kroki na schodach, dodałem- Muszę kończyć! Do zobaczenia! –pożegnałem się wyłączając się w ostatniej chwili przed wparowaniem Tommo i jego wybuchem.

                          ____________________________________________________

no i w końcu dodałam dodatkowy rozdział urodzinowy ;) miłego czytania;)

rozdział VI

 (Perspektywa Liam’a)

   Po tym przypadkowym pocałunku ,wszystko zaczęło dziać się szybko. Zanim się obejrzałem, całowałem Sel. To było dziwne, ale miłe. Nie do opisania.

   Włożyłem w jej długie włosy rękę, a drugą objąłem ją w tali. Dziewczyna zarzuciła mi swoje ręce na mój kark, odwzajemniając pocałunki .Nagle otworzyły się drzwi frontowe.

 -Selena?!- zawołała jakaś kobieta.

   Odskoczyliśmy od siebie jak oparzeni

 -Ja...- zacięła się Selena.

 -Lepiej idź już- powiedziałem cicho.

   Prawie nie zauważalnie kiwnęła głową i odeszła odwracając się dopiero przy drzwiach, pomachała mi ręką i zamkła drzwi. Odchodząc usłyszałem podniesiony głos jej matki. Wciąż nie wierząc w to co przed chwilą się stało dotknąłem warg, czując na nich wciąż ostatni pocałunek Seleny. Nie wiedziałem co myśleć. Jeszcze wczoraj w nocy upiłem się po zerwaniu z Danielle, a przed chwilą całowałem się z Seleną Amity. Nawet nie zauważyłem kiedy znalazłem się przy moim domu.

(Perspektywa Louis’a )

   Wychodziłem właśnie z kuchni z talerzem kanapek dla mnie i Hazzy, kiedy do domu wszedł Liam.

 -I co? Mówiłeś coś matce Sel o napadzie?- spytałem na chwilę przystając przed schodami.

 -Co? Pytałeś o coś?- spytał lekko zamyślony.

 -Zresztą już nic- odparłem kierując się do sypialni mojej i Harry’ego.

   Wszedłem do środka, zastając loczka w samej bieliźnie na łóżku, który oglądał jakiś film na plaźmie.

 -Przyniosłem kanapki-odezwałem się siadając obok niego i kładąc talerz na kolanach.

 -Dzięki- odparł, biorąc jedną.

 -Harry...zaczynam się martwić o tego naszego tatusia

 -A co znowu?- spytał zerkając na mnie.

 -Od rana się z nim nie da gadać…jeszcze nie dawno chodził taki szczęśliwy, rozgadany i żartował. A teraz? Ran chodził całkowicie przybity, cichy i zamyślony. A teraz kiedy się na niego natknąłem kiedy wrócił, nie kontaktował. Co o tym myślisz?- odpowiedziałem.

 -Nie mam pojęcia…pogadam z nim na ten temat jutro-zapewnił.

 -Wiedziałem że mogę na ciebie liczyć- uśmiechnąłem się.

 -Drobiazg- odparł i objął mnie ramieniem – a tak z innej beczki, to co myślisz o tej Selenie Amity?

 -Jest na czym oko zawiesić- wyszczerzyłem się

 -I za to cię uwielbiam Lou! Ten sam gust!- zawołał i zmierzwił mi włosy, co się skończyło szturchaniem, łaskotaniem i  śmiechem.

(Perspektywa Harry’ego)

   Obudziłem się dość wcześnie. Wstając musiałem „przestawić” stopę Louis’a, która znalazła się tuż przy mojej twarzy. Wymyłem się do kuchci gdzie zastałem Liam’a z głową opartą o stół. Przed nim stała szklanka z nie dopitym sokiem pomarańczowym. Wyglądało że spał w najlepsze z uśmiechem na ustach. Usiadłem po cichu obok na stołku i sięgłem po poranną gazetę, zapewne przyniesioną wcześniej przez Liam’a. przyjaciel ostatnio bardzo wcześnie stawał. Na pierwszej stronie od razu zobaczyłem nagłówek „Wolni czy zajęci? Tylko u nas cała prawda!” a pod tym zdjęcie moje i Niall’a. nie powiem, zaciekawił mnie ten artykuł. Po chwili znalazłem stronę i zacząłem czytać:

                         Niall Horan

 Najwięksi fani „One Direction” od dawna wiedzą o sprawie Niall’a

 i Demi Lovato. Raz mówią że są razem, a raz twierdzą że są tylko

 przyjaciółmi. Związek Niall’a i Demi to prawdziwa zagadka, tym

 Bardziej że na horyzoncie znalazła się inna dziewczyna z rodzinnej

 Miejscowości wokalisty- Ali McGinley (17 l.). Chodzi pogłoska że też się spotykają. Więc na razie nie wiadomo z kim się spotyka Niall Horan.

                          Harry Styles

Z tego co wiemy Harry flirtuje z wieloma dziewczynami na raz (na raz? Chyba się tak nie da), ale wciąż nie związał się z żadną na stałe, chodź nie może się

Odgonić od adoratorek. W końcu to największe ciacho w zespole zdaniem dziewczyn!

   Co do Niall’a to same steki bzdur. Z nikim się nie spotyka i jest tak samo wolny jak ja. A co do artykuł o mnie, to ostatnie zdanie nawet mi się spodobało. Już miałem zamknąć gazetę kiedy moją uwagę przykuł dolny prawy róg.

                  Z ostatniej chwili!

Wczoraj widziano wściekłego Liam’a Payne wybiegającego z własnego domu. Nie

Wiadomo gdzie się udał ale następnego dnia Danielle Peazer całowała się z nie jakim Rufusem Collinsem który na co dzień jest zwykłym dwudziestopięciolatkiem z Londynu.

Czy Danielle zdradza słynnego wokalistę z „One Direction”? Czy ta wściekła mina Payne wybiegającego z domu ma coś wspólnego z tą sprawą i się rozstali? Wychodzi więc na razie na to że Liam jest już singlem.

 -Hieny!- powiedziałem głośno zapominając o śpiącym przyjacielu.

   Liam zerwał się i rozejrzał do okoła zdezorientowany.

 -Coś się stało?- zawołał.

 -Sorry, nie chciałem się obudzić. To przez ten artykuł o ciebie i Danielle- uspokoiłem go rozkładając przed nim gazetę z tym artykułem.-patrz na prawy dolny róg strony.- dodałem.

 -Wiedziałem że się dowiedzą, ale nie sądziłem że tak szybko- mruknął kiedy przeczytał.

 -Danielle i ten cały typek…

 -To prawda.-odparł- widziałem ich wracając ze sklepu.

 -a to suka z niej! Udała to całe przedstawienie z kłótnią, żebyś myślał że to twoja wina! –oburzyłem się- ona to zaplanowała!

 -Nie mów tak. Faktycznie ostatnio nie miałem dla niej czasu…-zaczął.

 -Ty chyba żartujesz! Liam! ONA CHCIAŁA ŻEBYŚ MYŚLAŁ ŻE TO TWOJA WINA!- zawołałem próbując mu to wyoślić.

   Lou miał rację. Źle z nim było.

 -Ona by czegoś takiego nigdy nie zrobiła- upierał się.

 -Ale zrobiła. Liam, zawsze byłeś najmądrzejszy z naszej piątki. Chyba nie masz zamiaru byś taki głupi jak Louis z powodu Eleonor?!- rzuciłem zdenerwowany.

 -Sam już nie wiem…- jęknął.

 -Harry nie spodziewałem się po tobie że obrazisz mnie i El- nagle z nikąd pojawił się w drzwiach Lou.

   Ze wściekłością i bólem wymalowanym na twarzy wybiegł z kuchni. Wszystko słyszał…

 -Louis, to nie tak! – zawołałem za nim sfrustrowany zaistniałą sytuacją.

   Zerwałem się z miejsca i już miałem pobiec za nim kiedy zatrzymałem się w drzwiach zwróciłem się do Liam’a.

 -A z tobą dokończę później- oświadczyłem i ruszyłem jak najszybciej na piętro za Tommo.

              ____________________________________________________________

ten rozdział już jest najnowszy ;) proszę o szczere komentarze.za wszystkie błędy bardzo przepraszam. Dodam rozdział dzisiaj jeszcze jeden ze względu na niedawno obchodzone moje 17 urodziny ;)

rozdział V

(Perspektywa Liam’a)
-Co tak wcześnie? Ledwo wyszliście z domu i już wróciliście?- zawołał ze schodów Louis.
  Chwilę później wszedł do kuchni. Zayn właśnie herbatę, a ja mokrą chusteczką oczyszczałem z krwi  twarz Sel.
-O, a kto to?- spytał.
-Selena Amity. Koleżanka z kółka teatralnego- przedstawiłem dziewczynę.
  Selena wywróciła oczami.
-Sama mogłam…aua!- syknęła kiedy dotkałem delikatnie opuchniętego nosa.
-Przepraszam- odparłem.
-Miło mi- powiedział nieco spóźniony Lou- Ja jestem…
-Wie kim jesteś- uprzedził go Zayn.- jest naszą fanką.-dodał.
-Aha.-powiedział Tommo i usiadł przy stole- co się stało?
-Sel została napadnięta- powiedziałem
  Dziewczyna zgromiła mnie wzrokiem.
-Możesz przestać za mnie odpowiadać?!- powiedziała z wyrzutem.
-Ok., ok.- westchnąłem- zaciśnij zęby, będzie boleć- dodałem chwytając złamaną kość i stawiając ją na swoim miejscu.
  Jednak czasem warto poczytać coś na temat medycyny- pomyślałem ze satysfakcją.
-Auuuuuua!!!- krzyknęła z bólu Selena.
  Po jej twarzy popłynęły świeże łzy, które szybko zasłoniła rękami.
-Kto się tak drze?! –spytał Niall wchodząc do kuchni z Harrym.
-Nasza nowa koleżanka, której pomógł Liam i Zayn.- wytłumaczył Lou.
-Nowa koleżanka?- powtórzył z zachwytem Harry.
-Nie twój przedział wiekowy- stwierdził Zayn, wywołując śmiech u wszystkich.
-Cześć. Jestem Selena Amity- przedstawiła się dziewczyna.

(Perspektywa Seleny)
No pięknie! Właśnie siedziałam w kuchni  płacząc z bólu, który zadał mi Liam nastawiając mój nos, przed całym zespołem One Direction! (A tak na marginesie nie wiem skąd umie takie rzeczy Liam).
-Cześć Sel, jestem Niall Horan, a ten nierozgarnięty facet obok mnie z szopą na głowie to…
-Harry Styles- dokończyłam za niego.
-Jesteś naszą fanką?- zainteresował się Loczek, ignorując Niall’a.
  Kiwnęłam potwierdzająco głową.
-Świetnie śpiewacie- dodałam uśmiechając się szeroko.
-Od razu wiedziałem że dziewczyna ma gust!- zawołał Tommlison.
  Po długiej rozmowie i żartach spojrzałam na zegarek. Dochodziła północ. Szturchnęłam Payne’a łokciem, który siedział obok mnie. Spojrzał na mnie pytająco.
-Ja już muszę iść! Miałam być w domu godzinę temu! Mama się pewnie martwi –powiedziałam półgębkiem.
-Może najpierw do niej zadzwonisz?- zaproponował.
- Zapomniałam z domu komórki…-odparłam.
-Dam ci swój- powiedział wyciągając iPhon.
-A co wy tam szeptacie miedzy sobą?- zawołał Louis.
-Obgadujecie nas?- dodał Hazza udając rozeźloną mine.
-Nie, ja po prostu muszę zadzwonić do mamy- przyznałam się.
-To ty nie jesteś pełnoletnia?- zdziwił się Niall.
-Mam jeszcze siedemnaście lat niestety-powiedziałam.
-Dobra, dajcie jej w spokoju zadzwonić-wybawił mnie o dziwo Malik.
  Wstałam od stołu i wyszłam na korytarz., wybierając numer mamy.
-Hallo? Mamo, przepraszam, zaraz będę w domu…-zaczęłam.
-Gdzie ty jesteś?! Ja już chcę wzywać policję,a ty tak po prostu dzwonisz?!- zaczeła histerycznym głosem
-Wiem ale…- znów mi przerwała.
-Wiesz która jest godzina?!
-Tak, ale…
  Przez następna minutę nie dała mi dojść do słowa. No pięknie. Miałam przerąbane. Nagle poczułam na ramieniu dłoń Liam’a. Podskoczyłam w pierwszej chwili ale nie odwróciłam się.
-Daj mi ją na chwilę –szepnął mi do ucha.
-Mamo poczekaj, dam ci kogoś- nie czekając na jej reakcję przekazałam telefon Payne’owi.
-Dobry wieczór pani Amity. Nazywam się Liam Payne. To moja wina, zagadałem pani córkę. Pani wybaczy. Odprowadzę ją pod same drzwi-  zapewniał –Tak…dobrze. Do zobaczenia.
  Rozłączył się i schował telefon do kieszeni.
-Szybko to załatwiłeś- powiedziałam.
-A tam, żaden problem- stwierdził – lepiej się zbieraj mamy piętnaście minut.
-Nie musisz się fatygować…
-Po pierwsze obiecałem to twojej mamie, a po drugie nie chcę żeby znowu ktoś próbował cię zaciągnąć w krzaki.- zapewnił mnie.
-A jak wytłumaczymy jej złamany nos i siniaki?- spytałam.
-Coś się wymyśli. Chodź.- złapał mnie za rękę i zaciągnął powrotem do kuchni.
-Chłopaki ja zmykam- powiedziałam chwytając torebkę.
-To cześć- pierwszy pożegnał się Harry.
  Pożegnałam się z resztą zespołu i wyszłam z Liamem z domu kierując się do mojego domu, oświetloną ulicą.
-Zerwałeś z Danielle? – spytałam niepewnie
-Raczej ona ze mną- mruknął.
-Przykro mi…
- I właśnie przez to wczoraj upiłem się chodź nie powinienem ze względu na nerki…na szczeście nic mi się nie stało.- zwierzył się.
-Po prostu się załamałeś. Zostałeś zraniony..-stwierdziłam
-Nie…to ja zraniłem Danielle. To wszystko przez tą sławę. Gdyby nie ona, nie straciłbym jej…- wytłumaczył.
-Ale gdybys nie poszedł do X-factora nigdy byś jej nie poznał. Nie wiń siebie. Chyba jej po prostu skończyła się cierpliwość.
  Liam wzruszył ramionami.
-Może. Ale wydaje mi się że przestała mnie po prostu kochać- powiedział.
-Z kąt to przypuszczenie? –spytałam.
-Dzisiaj przez przypadek widziałem ją w parku z innym kolesiem. Była szczęśliwa. Nie była załamana naszym rozstaniem – odpowiedział.
-A to już ewidentnie widać że to było zaplanowane. Bo która dziewczyna zaraz po zerwaniu leci do kolejnego chłopaka? Musiała się wcześniej zakochać i zerwała z tobą.-wyraziłam swoje zdanie.
-Brzmi sensownie-odparł.
  Doszliśmy do mojego domu. Był wszędzie wyświetlany.
-Chyba naprawdę mama się o ciebie martwi- rzekł Liam
-Przesadzają.
-Aha. No więc, ja znikam. Widzimy się na następnej próbie?- powiedział.
-Oczywiście- odpowiedziałam- dzięki za wszystko…gdyby nie wy…wole nie myśleć jak dzisiejszy dzień by się skończył.
-Nie ma za co- wyszczerzył się.- Masz u mnie i Zayna dług. 
  Boże czy on musi być aż tak przystojny? - jęknęłam w myślach czując że moje serce za chwile wyskoczy mi z piersi.
-Ale i tak dziękuję. Kiedyś się odwdzięczę.
  Stanęłam na palcach, żeby mu dać buziaka w policzek, a on na szczęście i na nieszczęście obrócił głową  i musnęłam go prosto w usta...!

rozdział IV

(Perspektywa Seleny)

  Stanęłam gotowa do tańca, przed fortepianem w domu mojego kuzyna Stive’a  razem z Carmen.
-Carmen, dajemy czadu! –zawołałam.
-A ja co mam grać?- spytał Stive.
-Znasz piosenkę One Direction „I Want”? -spytała moja przyjaciółka puszczając mi oczko.
-Tak znam-powiedział śmiejąc się- Sel mi kiedyś puściła
-I stwierdziłeś że jest genialna do fortepianu- szczeżąc się.
-Dokładnie-potwierdził, a następnie zaczął grać.
  Ja i Carmen zaczęłyśmy śpiewać słowa piosenki i tańczyć porządnie wyćwiczone kroki, które kiedyś w trójkę ułożyliśmy.

         „Give you his, give you that,
          Blow a kiss, take it back,
          If  I look inside your brain,
          I would find lots of things,
          Stuff that’s driving me insane!

          You could be preoccupied,
           Different date, every night,
           You just got to say the word,
           You’re no into them at all,
           You just want materials,
            I should know because I’ve heart
            When girls say:
          
            I want! I want! I want! 
            But that’s crazy
            I want! I want! I want!
            And that’s not me 
            I want! I want! I want!
            To by loved by you

            You’re got every thing you need,
            But you want accessories,
            Got to hold it in your hand
            If  I changed the world for you
        
            I bet you  wouldn’t  have a clone,
           Don’t you know  that I can’ t  stand,
            When girls say:

            I want! I want! I want!
            But that crazy 
            I want! I want! I want!
            And that not me
            I want! I want! I want!
            To be loved by you

            Be loved by you,
            I wanna , I stay true
            I wanna if you knew
            What you put me through
            But you want ,you want
            You want me to love you too!”

  Pod czas tańca  i śpiewania moja zielona sukienka wirowała, a nogi wykonywały skomplikowane kroki. Obok mnie tańczyła Carmen. Zamknęłam oczy i dałam się porwać muzyce. W pewnym Momocie wykonałam podwójny obrót i na nieszczęście runęłam na przyjaciółkę, a ona na podłogę. Muzyka umilkła.
-Nic wam się nie stało?- zawołał Stive .
-ja jestem cała, a ty Carmen?- spytałam.
-nic tylko będę miała ogromnego siniaka na łokciu- jęknęła i przy pomocy mojego kuzyna wstała.
-Na pewno? – upewnił się, oglądając łokieć przyjaciółki.
  Patrzyłam uważnie na to, jak blisko siebie stoją. Już dawno zauważyłam między nimi chemię a  zresztą po co ciągła mnie tu tak często Carmen? I ten wzrok stive’a…Po prostu zakochali się w sobie na zabój. Tylko brak im odwagi.
-No pocałujcie się w końcu!- nie wytrzymałam.
  Spojrzeli na mnie tak jakby dopiero teraz zauważyli moja obecność. Jednocześnie się zmieszali.
-Śmiało, przecież po was widać że tego chcecie!- ponagliłam ich wstając.- Myślę że czas na mnie. Nie będę wam przeszkadzać. W tym co chcecie zrobić.- wyszczerzyłam się i puściłam im oczko- Carmen zadzwoń do mnie jutro.- dodałam opuszczając pomieszczenie.
  Wyszłam na zewnątrz uśmiechając się pod nosem. Zaczęło się ściemniać więc ruszyłam do domu, wkładając słuchawki do uszu  i słuchając ostatnio ściągniętych piosenek Ranny, Shakiry i Kris’a Brown’a. Nagle wyskoczyło przede mnie dwóch mężczyzn. Zaskoczona nie zdążyłam nic zrobić, kiedy jeden z nich złapał mnie chcąc zaciągnąć w ciemną uliczkę. Zaczęłam krzyczeć, więc drugi uderzył mnie z całej siły w policzek. Poczułam krew spływającą po mojej twarzy. Lecz nie poddawałam się, czułam że lepiej żebym miała kilka siniaków, niż żeby coś mi zrobili w tamtej uliczce więc krzyczałam  jak opętana. Znowu oberwałam, tym razem pięścią w brzuch, tak że aż zachłysnęłam się powietrzem , pozwalając płynąć łzą.
-zostawcie ją zboczeńcy!- usłyszałam znajomy głos.
  Chwilę później leżałam na asfalcie zwinięta, trzymając się jedną ręką za brzucha druga za złamany nos. Spojrzałam na moich wybawców. Liam Payne puścił się biegiem, za facetem który mnie uderzył, a Zayn Malik właśnie bił się z drugim facetem, przywalając mu z pięści w twarz, a po chwili walki dał za wygraną i też uciekł. Zayn przykucnął przy mnie odsuwając moją rękę z twarzy.
-Po za nosem, coś cię jeszcze boli? –spytał.
-Brzuch, ale mniejsza o to- mruknęłam- dzięki za pomoc.
-Nie ma za co. Dobrze że mieszkam nie daleko i że wyciągłem Liam’a z domu.
-Dalej mu nie przeszło po kłótni z Danielle?- spytałam zanim ugryzłam się w język.
-Skąd to wiesz? Przecież nawet media jeszcze nic nie wiedzą…-zaskoczyłam go.
-Cholera! Liam mnie zabije!- jęknęłam w odpowiedzi.
-Znasz się z Liamem?!
-Tak…Chodzimy razem na kółko teatralne. Błagam nie mów mu, że ci coś powiedziałam!- poprosiłam
-Jasne-odparł pomagając mi wstać.
  Brzuch nadal mi cholernie doskwierał, więc chwyciłam go za kark jedną ręką,a on przytrzymał mnie w pasie.
-Tak w ogóle jestem Selena Amity-przedstawiłam się.
-Zayn Malik.  Miło mi- odpowiedział.
-Wiem…czy ja zawsze muszę poznawać moich idoli w takich sytuacjach?!- spytałam.
  Zayn zachichotał.
-A co?
-Liam’a poznałam spiesząc się do teatru i wylądowałam prawie na chodniku gdyby mnie nie złapał! Głupi ma zawsze szczęście- wytłumaczyłam, a Zayn znowu zaśmiał się.
  Po chwili zobaczyliśmy zbliżającego się Liam’a.
-Jesteś cała?- spytał na powitanie.
-Nic takiego jak widać. Kilka siniaków…-odpowiedziałam.
-I złamany nos- dodał Malik.
-Przecież mówię że mi nic nie jest! –zaprotestowałam krzywiąc się.
-Trzeba go nastawić. Zabieramy cię do nas do domu- stwierdził Liam.
-No nie matka mnie zabije- mruknęłam i przy pomocy Zayna ruszyliśmy ulicą drogą powrotną. Nawet nie obejrzałam się a weszliśmy do całkiem fajnego domu chłopaków.
   Zaprowadzili mnie do przytulnej i zarazem wielkiej kuchni gdzie usiadłam na jednym z krzeseł, przy stole, a chłopcy zaczęli zajmować się mną jak księżniczką…


         _________________________________________________________________________