Rozdział XVII

(Perspektywa Seleny)

   zachowanie Zayn'a było coraz ciekawsze. chyba nawet coś kombinował. No ale cóż, wiele nad tym się nie zastanawiałam bo po pierwsze; nie miałam czasu (Zayn miał 1000 pomysłów na minutę) a poza tym dałam już mu wolną rękę, żeby zabawiał mnie różnymi atrakcjami w wesołym miasteczku (chociaż miałam czasami wyrzuty sumienia że Liam siedzi chory w domu a ja tu w najlepsze szaleję). właśnie ledwo wstałam, bo kręciło mi się w głowie po diabelskim młynie.
 -Zayn! Mam już dość!- poskarżyłam się - chodźmy w końcu do tego cholernego domu!
 -Ok zadzwonię po taxi- zgodził się ku mojemu zdziwieniu.
 -Tak po prostu? Już mnie nie zatrzymujesz? - uniosłam jedną brew.
 -No tak, sam mam już w zasadzie dość. A muszę mieć jakieś siły na wieczór- wytłumaczył.
 -Szykuje się intensywny wieczór z Peerie?- wyszczerzyłam się.
 -coś w tym stylu- westchnął
   Właśnie podjechała Taxówka, więc jako pierwsza weszłam do środka.
   Kilkanaście minut później stanęłam przed domem chłopaków, czekając na Malika aż zapłaci kierowcy.
   Z karzdym krokiem czułam się coraz mniej pewnie, dziwnie i byłam lekko zaniepokojona, czując że coś się święci. Do tego dopiero teraz zaczęło do mnie docierać że mam 18 lat. w końcu miałam tyle lat co Hazza.
   Otworzyłam spokojnie drzwi widząc jak Mulat mnie obserwuje.
 -Co?
 -Nic, nic-odparł uśmiechając się do mnie szeroko- wchodź.
   Gdy tylo przekroczyłam róg, światła się oświeciły i usłyszałam jednogłośne "Wszystkiego najlepszego Sel!".
   Zamurowało mnie widząc tyle osób, zwłaszcza gdy w śród znajomych ze starej szkoły i z kółka teatralnego stali Ed Sheeran, Demi Lovato i Katy Perry. Skąd się wszyscy tu wzieli?!
   Zayn tylko uśmiechnął się gdy posłałam mu zdziwione sojrzenie i okleał mnie po ramieniu po przyjacielsku.
 -Dlatego mnie zatrzymywałeś?- sytałam go , ale nie odpowiedział bo wszyscy gośćie rzucili sięna mnie z życzeniami i prezentami.
   Malik tylo je przechwytywał ode mnie i odkładał w kąt.
   W końcu po kilku minutach poszli się bawić w najlepsze na parkiecie, a kontem oka zauwarzyłam jak Niall znika z Carmen w kuchni. zaśmiałam się cicho. zaniepokoiłam się bo nigdzie nie zauważyłam Liam'a. może siedzi u siebie w pokoju u siebie chory? odeszłam do Louis'a, który właśnie usiadł w fotelu.
 -Lou, wiesz gdzie jest Liam?- spytałam.
 -Mowił żeby ci przekazać żebyś wyszła do ogrodu- odpowiedział.
 -a to cwaniak! udawał że jest chory! -mruknęłam i ruszyłam na zewnątrz.
   Rozejrzałam się do okoła w ciemności. Li siedział na na huśtawce z opartymi łokciami o uda, a w dłoni trzymał podłużne pudełeczko, któe obracał w palcach, przyglądając mu się. Podniusł dopiro głowe kiedy byłam kilka krokow od niego. uśmiechnął się czule do mnie.
 - piękna, bezchmurna noc, odczas pełni księżyca i miliony gwiazd mrugających nad naszymi głowami a ja widzę moja śliczną boginię, która ma dziś urodziny- powiedział cicho i wstał podchodząc do mnie - wszytkiego najleszego i więcej szczęścia niz dotychczas. -zachichotał cicho
 -Dziękuję ale to nie ja ostatnio rozwaliłam poł pokoju jedną koszulką- przypomniałam mu.
 -Mniejsza o to- mruknął, uśmiechając się delikatnie i rzyciągając mnie do siebie.
   Musnął swoimi ustami moje, odsunął sie troszeczkę i uniusł pudełeczko. otworzył je tak abym mogła zobzcyć co jest w środku. Moim oczom ukazała się  cudna srebna bransoletka. bojąc się że ją uszkodzę, dotknęłam ją delikatnie upewniając  się że jest prawdziwa. Zerknęłam na Liama, który zachęcił mnie ruchem głowy abym ją wzieła do ręki. dopiero jak ją podniosłam zobaczyłam oprócz maleńkich brylancików zawieszkę "S&L"
 -Boże Liam! to musiało kosztować majątek!- wydusiłam w końcu.
 -Nie jest tak cenna jak ty. Co ja mówię?ty jesteś bezcenna! - odpowiedział.
 -Dzięki za porównanie mnie do bransoletki -stwierdziłam udając poważną.
   Liam zmieszł się nieco, rumieniąc się. Zachichotałam i przytuliłam go mocno, szeptając do ucha że jest piękna. chyba poczuł się mile połechtany.
 -Wracajmy do środka To w końcu twoja impreza-powiedział całując mnie w policzek.
   Resztę wieczoru świetnie się bawiłam, mając Liam'a i najbliższych przyjaciół u boku. oznałam też lepiej Eda Shareen'a, Demi Lovato i Katy Perry. okazali się całkiem świetni. szybko się uiłam (w końcu legalnie!!). Całkowicie się rozluźniłam i zaczęłam tańczyć szybką piosenkę. Po chwili zauważyłam że arkiet stał się pusty i wokół niego stoją wszyscy przyglądając mi sie z podziwem. Po chwili doszedł do mnie mój chłopak i zaczął ze mną tańczyć. Za nim się zoriętowałam, nie wiele nas dzieliło.
 -Gożko! Gożo! -zaczął wołać Louis z Harry;m i zaraz óźniej dołączyli sie inni.
   Spojżałam prosto w czekoladowe oczy, które przepełniały iskry radości. przymknęlam oczy i nasze usta się spotkały w namiętnym pocałunku. Wszyscy chcieli więcej, a my nie mieliśmy nic przeciwko, więc Li wkradł się do moich ust językiem przyciągając mnie jeszcze bliżej. NIe zostałam mu dłużna i też oddawałam pocałunki. W końcu oderwaliśmy się od siebie by zaczerpnąć powietrza. uśmiechnęliśmy sie do siebie.

(Perspektywa Zayn'a)

 -Kochanie, spotkamy się jutro? -spytała Peerie.
 -No pewnie!- odarłem całując ją czule w usta- na pewno nie chcesz żebym cię odprowadził?
 -Nie trzeba. idż się bawić- zapewniła oddając pocałunek i wsiadając do taxi.
   Pomachałem jej jeszcze i wróciłem do środka.
 -Malik! Chodź robić za Dj! chcę sie w końcu napić!- krzyknął Niall.
 -A muszę?- ruszyłem do niego nie chętnie.
 -Dosłownie pół godzinki!- zapewnił.
 -Wow, tak szybko zdążysz się narąbać?- zdziwiłem się.
 - przyniosę sobie jeszcze kilka piw i jakieś przekąski na stanowisko- wyszczerzył sie.
 -No dobra, ale mi możesz przynieść mi kilka butelek win. W tedy w to wchodzę-  postawiłem warunek.
 - ok, zaraz wrócę- odpowiedział i zniknął w jadalni.
   Ja usiadłem  przy sprzęcie i sięgnąłem o mikrofon.
 -No dobra ludzie! zmiana Dj Niall'a na Malik'a -powiadomiłem.
   Już miałem puścić muzykę kiedy z znikąd pojawił się Louis , wyrywając mi mikrofon.
 -I Dj Tommo- dodał szatyn.
   Powitali nas gromkimi brawami  i gwizdami. Uśmiechnąłem się sztucznie. Gdy tylko z głośników popłynęła muzyka Lou zwrócił się do mnie.
 -Czy ty musisz byż aki w stosunku do mnie i Harry'ego?-spytał z wyrzutem- myślałem że jesteśmy przyjaciólmi Ja i Hazz nic się nie zmieniliśmy natomiast ty...odkąd się dowiedziałeś, przestałeś normalnie z nami rozmawiać, mówiłeś tylko kiedy musiałeś!- nie dowiedziałem- Zayn! odezwij się w końcu! Załatwmy tę sprawę raz na zawsze!- zniecierpliwił się.
 -Ej, Malik! Twoje wino! - podszedł do nas Nialler., podał mi 2 butelki wina i zniknął chwilę poźniej w śród tańczących gości.
   Otworzyłem wino i upiłem dość dużo.
 -Zayn...-znowu chciał coś powiedzieć Louis.
 -To nie tak...po prostu nie mogę się jeszcze przyzwyczaić i zrozumieć jak tak się całujecie i w ogóle...-wyznałem i znów upiłem znowu trochę wina.
 -Rozumiem- mruknął -potrzebujesz jeszcze czasu.
 -powoli oswajam się z sytuacją, ale lepiej nie okazujcie sobie "czułości" przy mnie- poprosiłem.
 -Czyli zgoda?- spytał.
 -Zgoda- odparłem.
   o chwili przytulilismy się mocno. Louis zawołał Harry'ego, który uśmiechnął się nieśmiało. Uśmiechnąłem się szeroko i dopiłem resztę butelki czując jak przyjemnie mi szumi w głowie.
 -Hmm...Dj Tomm zostawiam się narazie samego. Idę o procenty-powiadomiłem go -chcecie coś?
 -Możesz przynieść piwo- odezwał się Hazz, kiwiąc się lekko na boi.
   Wywróciłem oczami. Cały Harry. Jak zwykle już upity
   Po godzinie czasu upiłem się na całego wypijając 3 butelki wina, kilka iw i 2 butelki wódki. W końcu po długich namowach Niall'a w końcu poszedłem  do góry. Harry i Lou już dawno znikli na piętrze. Ledwo wszedłem na górę,napotkałem zarumienioną od alkocholu Sel.
 -Wszystkiego najlepszego- wybełkotałem.
 -dziękuję- uśmiechnęła się.
   Nagle przyszedł mi do głowy pomysł. Zablokowałem ręką drogę dziewczynie.
 -Chodź na chwile...chcę ci jeszcze coś dać- powiedziałem ciągnąc ją do mojego pokoju.
   Niczego nieświadoma weszła za mną do sypialni a ja zamknąłem drzwi. po chwili pocałowałem ją namietnie. Niepewnie oddała pocałunek. Popchnąłem ją na łózko i znalazłem się nad nią.
 -Zayn! przestań...-za protestowała.
 -oboje wiemy że tego chcesz- odparłem i pocałowałem ją.
  przeonałem ją. W tej samej chwili drzwi otworzyły się i pokój wypełniło światło. obróciłem się gwałtownie. stał tam Liam...zszokowany...

__________________________________

enoy! kolejny za nami za dwa tygodnie kolejny ale proszę wcześniej o 5 KOMENTARZY bo inaczej nie dodam.i przeraszam za wszytkie błędy pozdrawiam ;)

Rozdział XVI

(Perspektywa Seleny)

   Wyszłam z łazienki lotniskowej razem z Carmen. Ledwo przeszłam kilka kroków, wywruciałam bym się przez podłożone mi nogi, przez jedną z fanek, ale Carm w ostatniej chwili pomogła mi złapać równowagę. Usłyszałyśmy śmiech.

 -Patrz pod nogi, łamago- syknęła jakaś szatynka.

   Zignorowałam to i ruszyłam za przyjaciółką na wolne miejsca w poczekalni. Objęłam ramionami bluzę i zaczęłam odliczać minuty. Carmen też była nie mniej podekscytowana. Pełne dwa tygodnie bez nich...

 -Cholera!- zaklęła od nosem moja przyjaciółka.

 -Coś się stało?- spytałam.

 -Zastanawiam jak ci wszyscy fani 1D mają mój numer telefonu! –westchnęła.

 -Nie mam pojęcia. Directioners zawsze mają na to jakiś patent...w sumie ja nadal jestem directioner. A ty?

 -Jasne że nadal jestem! Wykorzystuje Niall’a żeby mi śpiewał osobiście na gitarze! -wyszczerzyła się – i pomyśleć że właśnie chodzimy z dwoma naszymi idolami!- zachichotała

 -Selena? Carmen?- odeszła do nas jakaś drobna dziewczyna.

 -Tak?

 -Jestem fanką One Direction...-zaczęła nieśmiało- mogłabym sobie zrobić z wami zdjęcie?

 -Nie ma sprawy- uśmiechnęłam się.

   Wstałam i stanęłam z jednej strony dziewczyny, a Carm z drugiej strony.

 -Pasujesz do Liam’a- zwróciła się do mnie dziewczyna- a ty Carmen do Niall’a.

 -Dziękujemy- odparłam i po chwili zagłębiłyśmy się wszystkie trzy w rozmowie.

   Zrobiło się całkiem miło.

(Perspektywa Niall’a)

   Wyszliśmy z samolotu na dość zimne powietrze. Ale najciekawsze było to że słońce świeciło w najlepsze, co nie było żadko spotykane w Londynie. Wszedłem do środka zabierając swoją walizę z taśmy. Wchodząc do poczekalni przywitał nas pisk fanek. Harry’emu od razu rozbłysły oczy mimo zmęczenia podróżą. Rozdałem kilkadziesiąt autografów i stanąłem do kilku zdjęć. Zacząłem szukać wśród grupy fanów znajomą blond czuprynę. Podszedłem do Carmen od tyłu, zaryłem jej oczy i czekałem na reakcję. Odwróciła się do mnie z radością obdarzając mnie słodkim pocałunkiem w usta.

  -Więcej dostaniesz w domu- szepnęła mi na ucho i zachichotała na widząc mój rozmarzony wzrok.

   W jednej chwili wyobraziłem sobie jak jesteśmy u mnie w pokoju i zaczynam ją całować po szyi zchodząc powoli w dół i pieszcząc jej piękne nagie ciało...

 -już się nie mogę doczekać- odparłem otrząsając się ze zboczonych myśli...no tak za dużo przebywania ze Styles’em.

   Przytuliłem ją mocno do siebie. Jak dobrze poczuć jej zapach włosów...soczyste jabłka. Brakowało mi tego zwłaszcza o tej akcji z Lou i Hazzą...

(Perspektywa Seleny)

   Pojechaliśmy prosto do domu chłopaków. Gdy Tyl weszliśmy do środka, Louis i Harry, szturchając się w żebra i ciągnąc za sobą walizki ruszyli szybko do swojego pokoju. Zauważyłam że Zayn patrzy na nich z niesmakiem, Li przewraca oczami. Niall ociągnął moją przyjaciółkę za rękę do kuchni, marudząc że jest cholernie głodny tym samym wywołując u niej chichot. Zayn ruszył w końcu do swojego pokoju, a ja i Liam zostaliśmy sami w korytarzu.

 -Tęskniłem- powiedział muskając opuszkiem palca mój policzek.

   Przygryzł wargę stojąc wciąż blisko mnie. Mimo wolnie oblizałam swoją dolną wargę  i nie mogąc wytrzymać, popchnęłam go na ścianę. Walizka huknęła o podłogę przewracając się, a ja na nowo zaczęłam smakować ust mojego chłopaka, opierając na jego klatce piersiowej ręce. Lekko zaskoczony ciemny blondyn, oddał pocałunki i objął mnie w pasie.

 -Przerażasz mnie- zachichotał gdy odsunęliśmy się od siebie- jesteś czasem nieprzewidywalna.

 -witaj w moim świecie- zaśmiałam się.

 -Chodźmy do góry- pociągnął mnie do góry.

   Byliśmy ledwo w połowie schodów, kiedy z kuchni wybiegła ze śmiechem Carm ścigana przez Nialler trzymającego w ustach kanapkę i jeszcze kilka rzeczy do jedzenia w rękach. Minęli nas szybko i po chwili z hukiem zatrzasnęły się drzwi do pokoju Irlandczyka.

 -Coś mi się wydaje  że się u nich nie skończy na niewinnych pocałunkach- stwierdził Liam szczerząc się do mnie.

 -Nie bądź taki pewny siebie-zgasiłam go po czym dodałam kusząco-na ciebie też mam lekką ochotę- zachichotałam.

   Zanim zdążył zareagować wpadłam do jego pokoju...

(Perspektywa Liam’a)

   Stanąłem przed Selena która rozłożyła się wygodnie  na moim łóżku. Uśmiechała się szeroko. I pomyśleć że aż tak bardzo stęskniłem się przez te dwa tygodnie, a jak na kuszenie losu jeszcze piękniej wyglądała. Żółta sukienka, przecięta w pasie szerokim pomarańczowym paskiem z materiału idealnie podkreślała jej talię. Rozpuszczone długie włosy, opadały lokami na plecy, ramiona i łóżko. Nagle do głowy przyszedł mi do głowy mi pomysł żeby jej zrobić striptiz. Wyszczerzyłem się do niej i chwyciłem za końce mojej koszulki. Sel obserwowała mnie z wielkim zainteresowaniem, czekając na więcej. Ściągłem więc Materiał i zacząłem nim wywijać do okoła nad głową kiedy nagle poleciała w bok i dość mocno uderzyła w szafkę. Koszulka potrąciła  statuetkę syreny, która z kolei runęła na kolejne rzeczy, które stały na półce. Efektem był wielki huk, półka, która zleciała na podłogę , porozrzucane rzeczy i rozbita lampka nocna.

   Selena dostała potężnego ataku śmiechu, a ja pod wpływem impulsu wywołanym hukiem zamkiem oczy, przygryzając wargę.

   Nagle do pokoju wpadł Louis zastając wielki bałagan i mierząc mnie z rozbawioną miną. W końcu nie powstrzymał się i przyłączył się do seleny , opierając się ramieniem o framugę drzwi i krzyżując ręce na piersi. Po  chwili też zacząłem się śmiać.

(Perspektywa Zayn’a)

   Chwyciłem dżinsową kurtkę i ubrałem szybko buty.

 -Ej szybciej tam!- zawołałem w stronę schodów.

   Po chwili na dół zbiegła Selena z uśmiechem na twarzy.

 -Sorry musiałam się upewnić...

 -Że z Liam’em wszystko w porządku- dokończyłem- dobra chodźmy na to miasto.

 -A Peerie kiedy dojdzie?- spytała.

 -Nie idzie z nami bo wypadła jej ważna próba z zespołem-skłamałem.

   No tak ona będzie pomagać w domu a ja mam zająć Sel przynajmniej do siódmej.

 -Szkoda-westchnęła wsiadając do taksówki.

   Spędziliśmy całkiem miło czas razem Prawie cały dzień. Musiałem wszystko wymyślać żeby tylko nie wróciła do Liam’a co było trochę trudne, bo co chwilę chciała już wracać.

(Perspektywa Niall’a)

   Wpadłem do pokoju Liam’a gdy tylko Zayn i Sel wyszli z domu. Li zakrył się kocem, udając że śpi. Skoczyłem szybko na jego łóżko i zacząłem skakać o nim jak opętany, uważając przy tym żeby nie nadepnąć na jakąś część ciała przyjaciela.

 -Koniec tego udawania! Robota czeka! Mamy czas do siódmej, a my jeszcze w lesie!- zawołałem nie dając mu spokoju do póki nie wstał.

 -Ok., ok.! już wstaję! –odparł zirytowany.

   Ubrał szybo świeżą koszulę ze znakiem supermana. Zachichotałem.

 -Pamiętna koszulka z „video diary” za czasów x-factor’a- skomentowałem wspominając odpały Lou.

 -Yhym- mruknął zamyślony.

 -Co ci?- spytałem niepewnie.

 -Nadal nie mam prezentu urodzinowego dla Seleny- westchnął ciężko.

 -A masz już jakiś pomysł?

 -właśnie że nie mam- wzruszył ramionami i wyminął mnie, kierując się na schody- to powinno być niepowtarzalne...orginalne... coś co by przypominało jej o nas- odarł po chwili.

 -I pomyśleć że nadal mnie zadziwiasz – stwierdziłem

 -Czym?- zdziwił się.

   Weszliśmy do kuchni a ja od razu skierowałem się do lodówki czując głód.

 -Tym swoim wielkim romantyzmem –odpowiedziałem sięgając po oliwki.

 -Nialler! Precz od tych oliwek! To na imprezę! – z nikąd koło mnie pojawił się Louis a za nim wszedł Harry.

 -A co nie jest na imprezę? Bo głodny jestem- skarżyłem się.

 -To dzwoń do Nados, żeby ci coś przywieźli- odezwał się Hazz wywracając oczami.

 -I to nie jest zły pomysł! – wyszczerzyłem się i złapałem za telefon.

   W tym samym momencie odezwał się dzwonek do drzwi. Ruszyłem otworzyć, mijając w korytarzu Josh’a z pełnym pudełkiem nie nadmuchanych  balonów. Powiedziałem bezgłośnie „powodzenia” wskazując na pudło, za co oberwałem w żebra. Jęknąłem ale już po chwili spoważniałem bo usłyszałem głos w słuchawce. Zamówiłem 4 pizze (w tym dwie dla mnie) i przywitałem się namiętnym pocałunkiem z Carmen a Peerie przybiłem piątkę.

   O zjedzeniu pizzy ja i Peerie poszliśmy pomóc Josh’owi dekorować dom; Liam i Carm zajęli się kuchnią (czytaj: jedzeniem); a Harry z Lou poszli zająć się ogrodem.

   Kilka godzin później salon wyglądał świetnie. Tu i tam  powiesiliśmy balony i serpentyny, stół przenieśliśmy do kuchni, tym samym robiąc miejsce do tańców. Z kuchni wydobywały się już piękne zapachy wywołując u mnie burczenie brzucha na co zaczął mi dokuczać Josh. Pochowaliśmy wszystkie cenne rzeczy (co było dość trudno bo było ich mnóstwo). Kiedy wyszedłem na ogród stwierdziłam że chłopcy naprawdę się postarali, a teraz leżeli w trawie co chwilę się dźgając, żartując i śmiejąc się do rozruchu. Nie uszły też mojej uwadze krótkie pocałunki w usta...

Kolejny rozdział ale nie wiele spóźniony. Na prawdę przepraszam za opóźnienie w dodawaniu rozdziałów ;__;

Kolejny rozdział jak zwykle za dwa tygodnie w sobotę już na 100% ;)

Mam nadzieję że się podobało :P

Ps. nie wiem jakie jest wasze zdanie ale moim zdaniem teledysk Kiss You jest zdrowo konięty :D wrócili starzy wariaci z x-factora :D :D :D

Rozdział XV

(Perspektywa Liam’a)

 -I nie mogliście chociaż zamknąć się u siebie w pokoju?!- zawołałem zdenerwowany – pomyślcie za nim coś zrobicie! Zwłaszcza COŚ TAKIEGO!

   Stałem w pokoju Louis’a i Harry’ego. Hazz zadzwonił do mnie po tym zdarzeniu w salonie i Eleanor. Przyszedłem jak najszybciej jak mogłem odstawiając Sel do domu tłumacząc że muszę coś zrobić w nagłej sprawie.

 -Tak wiem, nasz błąd. Ale z skąd miałem wiedzieć że urwie się wcześniej z pracy! –odezwał się Lou.

 -To was nie tłumaczy że robiliście TO w salonie! Każdy mógł was zobaczyć, zamiast El! Na przykład Paul!- odparłem.

 -Mówmy rzeczy po imieniu, waliłem konia Tommo! I było by więcej gdyby nie ONA...-wyparował Styles.

   Westchnąłem poirytowany.

 -Mniejsza o to, nie potrzebuję szczegółów.- odpowiedziałem- Louis, mówiłeś że jeden z dziennikarzy zaczaił się w krzakach i zrobił ci zdjęcie...

 -Ale to że wypadłem bez koszulki i znów kłóciłem się z Eleanor to nic nie znaczy.- stwierdził

 -Gorzej jak by usłyszał o czym ona mówiła...o tobie i mnie...-powiedział niepewnie Hazz.

 -Wątpię. A ty słyszałeś coś w salonie?- spytał go Tomlinson.

 -Słyszałem Calder, ale nic zrozumiałego- mruknął. On ją naprawdę nie nawiedził, sądząc po tym że mówi już jej po nazwisku.

 -Jeżeli ty nie słyszałeś to i nie słyszał ten facet. Chyba że El coś powie...- stwierdziłem- jakieś pomysły jak ją powstrzymać?

 -Nie wiem..- wzruszył ramionami Louis.

 -Przekupstwo. Uwielbia zakupy! Możemy jej fundować raz na jakiś czas...- podsunął Harry.

 -Zgłupiałeś?!- zawołał Tommo.

 -Lou, dalej jesteś taki naiwny?- powiedział  loczek z ironią.

 -Harry ma rację- powiedziałem zanim Louis zdążył coś dodać- umówimy się z nią i przedstawimy jej sprawę.

 -Kiedy ja ją nadal kocham!- zawołał oburzony Tomlinson.

 -Rozumiem ale i ta teraz nie masz wyjścia. Stało się i się nie odstanie. Teraz musimy zrobić tak żeby to do prasy nie wyciekło, bo inaczej ta wiadomość zniszczy wam życie- odparłem.

 -Ale...

 -Louis’ie William’ie Tomlinson! Zraniłeś ją i już ją nie odzyskasz. A jak już to nie tak szybko!- przerwałem mu.

 -LouLou, wybieraj my albo zniszczenie cię przez Eleanor- odezwał się ze złością Harry.

 -Nie wiem...- powiedział cicho chowając twarz w dłoniach- róbcie co chcecie...macie wolną rękę.

 -Mądra decyzja- pochwalił go lokowaty – pójdę do niej...

 -Wątpię żeby chciała cię widzieć po takiej akcji- zatrzymałem go – ja to załatwię.

   Nie czekając wyszedłem z pokoju chłopaków kierując się do swojego, by zabrać kilka rzeczy. Po chwili wyszedłem na zewnątrz zastając Louis’a w aucie przed domem.

 -Pomyślałem że trzeba cię podwieść- wytłumaczył.

   Bez słowa usiadłem w samochodzie i ruszyliśmy. Po kilkudziesięciu minutach stania w korkach i wyjechaniu na obrzeża Londynu, stanęliśmy przed wyoświetlenym domem Calder’ów. Zmierzchało. Przełknąłem ślinę i ruszyłem do domu Eleanor. Miałem nadzieję że przyjmie ten układ i będzie milczała na ten temat...

(Perspektywa Harry’ego)

Mijał piąty tydzień odkąd Louis zerwał z Eleanor. Przekupiliśmy ją i siedzi cicho. Niestety cierpi na tym moja kieszeń. A niech ją diabli! Zchodząc ze sceny w Paryżu myślę o tej dziewczynie!

 -Było świetnie! –zawołał jak zwykle Paul.

   Uśmiechnąłem się sztucznie. Mi wcale do śmiechu nie było. Louis unikał ze mną jakiego kolwiek kontaktu fizycznego jak i normalnej rozmowy. Stronił ode mnie jak najbardziej i nawet mojego wzroku unikał. To mnie cholernie bolało. Powoli zamykałem się na otoczenie czułem się samotny.

   Ktoś zaproponował żeby po rozdawaniu autografów wyskoczyć na miasto i napić się. Nawet Liam szedł. Ale ja jakoś nie miałem ochoty na nic. No właśnie ja i trzeźwość w takich sytuacjach? Niespotykane. Zmusiłem się iść żeby nie mieć na głowie Payne’a. Rzadko się odzywałem i piłem ile się dało. Chciałem zapomnieć.

   Po wszystkim chłopcy Jakoś przetransportowali mnie do hotelu. Całe szczęście miałem cały pokój dla siebie. Padłem na łóżko i nawet się nie rozbierając wszedłem od kołdrę. Zacząłem płakać w poduszkę, nawet nie wiem jak długo. Nienawidziłem Eleanor Calder!! Odebrała mi przyjaciela!!

   Moim ciałem zaczęły wstrząsać łkania.

   Nagle drzwi mojego pokoju otworzyły się.

 -Harry? Ja...ja nie chciałem cię zranić...nie płacz...- odezwał się Louis.

   Podszedł do mnie próbując mnie przytulić. Początkowo opierałem się, ale nie wytrzymałem. przyległem do niego całym ciałem chowając twarz w zagłębieniu jego szyi. Tommo mocno mnie przytulił do siebie , pocierając dłonią moje plecy i szepcząc kojące słowa. W końcu po długim czasie zasnęliśmy razem w łóżku w swoich ramionach.

(perspektywa Zayn’a)

   Otworzyłem cicho drzwi do pokoju Harry’ego. Wczoraj nie najlepiej wyglądał. Zresztą nie tylko wczoraj, już od kilku dni nie było z nim najlepiej. Słyszałem jak w nocy płakał, bo mój pokuj oddzielony był zaledwie cienką ścianą. Podejrzewałem że chodziło o Lou. Unikał go jak ognia, nie wiem dlaczego. Spojrzałem na łóżko; Harry nie spał tam sam. Był z nim...Tomlinson. Co mnie najbardziej zaskoczyło to, to że byli przytuleni do siebie, ale nie jak przyjaciele. Hazz zarzucił Louis’owi nogę na biodro, a zaś z kolei Tommo trzymał go za pośladek...nagle wszystko zaskoczyło w mojej głowie.

   Wycofałem się po cichu i ruszyłem do pokoju  Niall’a i Liam’a. stanowczo kilka razy walnąłem o drzwi pięścią i wparowałem do środka. Liam zaskoczony usiadł na łóżku, a Nialler dopiero przecierał oczy. Stanąłem naprzeciwko Payne’a i s pojrzałem na niego wściekły.

 -Wiedziałeś czemu Louis zerwał z Eleanor, a raczej ona z nim. Kiedy widziałeś pół nagiego Tomlinsona i wściekłą El, nie zdziwiłeś się tą sceną. Eleanor przyłapała Lou i Hazzę jak TO robili! A ten telefon jak byłeś ze mną, Peerie i Sel, to nie była jakaś tam sprawa tylko właśnie to Hazza zadzwonił do ciebie zadzwonił! Jak to się stało że Eleanor nie powiedziała nic prasie?! To do niej nie podobne! Zawsze musi być w centrum uwagi!- zawołałem oburzony zerkając na chwilę na zszokowanego Niall’a- jesteśmy przyjaciółmi, więc dlaczego ja i Nialler o tym nic nie wiedzieliśmy?!

 -To nie tak...- zaczął zaskoczony Li.

 -Jak długo o tym wiesz?!- przerwałem mu.

 -Domyślałem się wcześniej, przed wypadkiem. Zacząłeś nawijać o naszym bromansie „Ziam”, później zeszło na temat „Larry’ego Stylinson’a”. ty tego nie zauważyłeś, ale Harry dziwnie się zachował, co potwierdzało moje domysły, ale musiałem mieć pewność. Gdy wybudziłem się ze śpiączki i pamięć mi wróciła co się działo tuż przed wypadkiem, spytałem ich. Nie chętnie przyznali się mi ze między nimi coś jest, ale prosili żeby to zostało między nimi a mną. Ukrywaliśmy wszyto do czasu wpadki z Eleanor- wytłumaczył.

 -co zrobiliście że siedzi cicho?- spytałem.

 -przekupiliśmy ją- odpowiedział.

 -Czym?- po raz pierwszy odezwał się Niall.

 -Fundujemy jej zakupy- wyznał.

 -Tylko tyle masz nam d powiedzenia?- dopytywałem się.

 -Louis wymyślił że będzie trzymać się z daleka od Hazzy. Myślał że tak będzie lepiej. Że się domyśli o co chodzi.- mruknął.

 -Nie domyślił się. Słyszałem jego płacz wczoraj w nocy. Cierpiał- Horan zrobił wielkie oczy- byłem u niego przed chwilą.

 -I?- teraz spytał Li.

 -Nie był sam-odparłem.

 -Że co?!- zdziwił się.

 -Idź do niego, sam zobacz- stwierdziłem.

   Li zerwał się z miejsca i ruszył do pokoju hotelowego loczka, a za nim pobiegł Nialler. Usiadłem na łóżku Payne’a i czekałem. Pierwszy do pokoju wpadł blondyn i padł na swoje łóżko twarzą do poduszki. Chwilę później wszedł Li.

 -To jest chore- skwitował Horan.

 -Popieram. Nasi przyjaciele z zespołu gejami?- odezwałem się.

 -Nie są gejami. Są biseksualni. Stwierdzili że dalej podobają się im dziewczyny, a to co jest między nimi jest „wyjątkowe”- wytłumaczył Liam.

 -Ale są razem i się...?-powiedział Niall.

 -Tak- westchnął.

  -Sorry, ale ja tego nie ogarniam. Idę się przewietrzyć i pozbierać myśli- postanowiłem i skierowałem się do wyjścia.

   Po drodze natknąłem się na obudzonych już Louis’a i Harry’ego. Minąłem ich bez słowa. Nawet się nie uśmiechnąłem, bo na razie to było dla mnie zbyt wiele...

!!Informacja!!

Przepraszam że przez ponad miesiąc nic nie dodawałam ;___;  nie miałam po prostu dostępu do Internetu L

Dzisiaj dodam dwa zaległe rozdziały więc kolejne spowrotem będę dodawać regularnie co dwa tygodnie w sobotę ;) mam nadzieję że się nie gniewacie ;)

Ps. uwielbiam dla was pisać na tym blogu. Daje mi to wiele radości, mam pewność że ktoś uważa że fajnie piszę, dużo satysfakcji z komentarzy i wejść. więc sama się już nie mogłam doczekać aż będę miała neta. Jeżeli będą jakieś opóźnienia w dodawaniu rozdziałów to tylko dla tego że mam poważny problem z Internetem itp. lub zbyt mało komentarzy pod rozdziałem ;)

Pozdrawiam Payne’owa J

Rozdział XIV

(perspektywa Zayn’a)

Wszedłem do łazienki w której przed umywalką stał Liam. Na mój widok szybko coś schował, żebym nie zobaczył.

 -Co tam ukrywasz? –spytałem.

 -Nic...- odarł, za wszelką cenę chcąc ukryć coś co miał w rękach.

 -No przecież widzę że coś trzymasz – nie dawałem za wygraną.

 -Ughh...no dobra- pokazał mi...

 -Po co ci kosmetyczka?!- zdziwiłem się.

 -Taki żarcik dla Niall’a w nocy- wyszczerzył się.

 -Hahahaha! Dobry pomysł! Mogę pomóc?

 -Jasne!- odparł po czym dodał- dzisiaj o 3 nad ranem.

   Kilka godzin później ledwo powstrzymując chichot, zabrałem się z Liam’em do pokoju blondyna. Spał mocno i niewinnie jak dziecko. Otworzyłem cień do powiek i delikatnie zacząłem  nakładać jasno niebieski kolor na powieki przyjaciela a rzęsy lekko podciągłem tuszem. O dziwo nie budził się w ogóle. Liam zrobił kreski elainer’em, dał róż na policzki i pomalował usta szminką. Efekt był naprawdę niezły. Wszystkie tiki podpatrzyliśmy u swoich dziewczyn. Wymknęliśmy się po cichu, wybuchając śmiechem dopiero w pokoju Payne’a.

 -To był ekstra pomysł- przybiliśmy piątki.

(Perspektywa Niall’a)

   Obudziłem się wyjątkowo dobrze. Ubrałem się i zszedłem na dół do kuchni, myśląc że Hazza zaraz pewnie będzie paradował po domu znowu nagi. Burczało mi nieznośnie w brzuchu. W pomieszczeniu nie było nikogo. Od razu skierowałem się do lodówki, zbierając z niej wszystko praktycznie co było. Byłem tak zajęty że nawet nie zauważyłem że do kuchni wszedł Louis. Dopiero kiedy dostał ataku śmiechu zwróciłem na niego uwagę.

 -Co cię tak rozbawiło? –spytałem.

 -Hahaha ! twoje twarz jest bardzo śliczna!- wydusił opadając na oparcie krzesła.

 -Co...?- spytałem zdezorientowany.

   Do kuchni wpadł Liam z aparatem cyfrowym w ręku i zrobił mi zdjęcie. On też się zaczął śmiać i puścił mi oczko. Podbiegłem do najbliższego lustra, sprawdzić co z moją twarzą jest nie tak. To co zobaczyłem w odbiciu, wywołało u mnie lekką złość i atak śmiechu.

 -Louuuuuuis!!!- krzyknąłem z korytarza.

   W drzwiach pojawił się Tommo razem z Liam’em, Zayn’em i Harry’m. wszyscy się śmiali.

 -Louis! Czy to twoja sprawka?! – posłałem mu spojrzenie które umiało by zbijać, Tomlinson już by leżał martwy.

 -Ależ skąd! Ale gratuluje komuś super pomysłu!- powiedział rozglądając się po chłopakach

 -Dowiem się w końcu do cholery, który jest taki wspaniałomyślny i zrobił mi makijaż?!- zawołałem zniecierpliwiony.

   Na pierwszy plan wyszedł...Liam?! nie spodziewałbym się bym tego po nim.

 -Ja, Lou mi to odsunął – powiedział z trudem powstrzymując śmiech.

 -A ja mu pomogłem- dodał Zayn zarzucając Payne’owi  na ramię rękę.

 -No proszę...- dopiero teraz przypomniałem sobie że trzymam łyżeczkę którą miałem posłodzić sobie herbatę.- Liam łyżeczkę?- uśmiechnąłem się złośliwie, niebezpiecznie zbliżając się do przyjaciela.

 -O cholera! Weź to ode mnie! Bo schowam jedzenie! –zawołał chowiąc się za Hazzą.

   Po chwili zniknął w kuchni, a ja ruszyłem za nim, mijając chłopaków. Gdy tylko przekroczyłem próg, nad moją głową świsnęła marchewka.

 -Ej! Won od moich karotek!!! –wrzasnął Lou wpadając do pomieszczenia z warzywem w ręce.

 -Liam! Łap! – krzyknąłem wykorzystując nieuwagę Payne’a i rzuciłem w niego łyżeczką.

   Nie świadomie złapał, ale już po chwili wrzasnął i łyżeczka wzbiła się w powietrze i z głuchym łoskotem uderzyła o podłogę.

 -Dobra! Poddaję się! –zawołał unosząc ręce do góry.

-No to teraz weźmiesz się za zmywanie tego z mojej twarzy- odparłem wskazując na pomalowane rzęsy- a Malik ci pomoże, bo inaczej wszystkie lustra znikną w tajemniczych okolicznościach.- dodałem widząc wchodzącego mulata.

(Perspektywa Harry’ego)

   Zostałem sam z Lou w domu. Wszyscy się gdzieś rozeszli. Zayn, Peerie, Liam i Sel na podwójną randkę, a Niall z Carmen gdzieś szlajali się po mieście. Eleanor siedziała w pracy więc nie mogła przyjść do Tommo, co mi było nawet na rękę. Może i była moją starą znajomą, ale ostatnio zacząłem być zazdrosny o Louisa i lepiej że jej nie widzę.

   Dzisiaj Louis’a miałem tylko dla siebie.

   Usiedliśmy razem na sofie w salonie i zaczęliśmy oglądać jakiś film, zajadając się popcornem. Tyle że film wcale mnie nie interesował. Przyglądałem się profilowi przyjaciela. Zbliżyłem się do niego powoli i pocałowałem delikatnie jego szyję. Przeszedł go dreszcz, więc postanowiłem nie przerywać, do póki nie spojrzał na mnie swoimi dużymi niebieskimi oczami, przepełnionymi pożądaniem. Nie mogłem się powstrzymać i przyssałem się do jego słodkich ust. Oddał pewnie pocałunek, więc postanowiłem do akcji wkroczyć z językiem. Zmieniłem pozycję, siadając mu na kolanach, nie przestając się całować. Usiadł prosto, powodując że nasze ciała zaczęły się przyjemnie o siebie ocierać. Bez zastanowienia ściągłem mu koszulę w paski i rzuciłem w kąt. Tommo położył mnie na sofie i ściągnął mi koszulkę polo, całując moją szyję i zchodząc w dół. Lubiłem jego dotyk. Chciałem żeby mnie dotykał. Wrócił spowrotem całując mnie namiętnie w usta. Wsunąłem mu ręce w spodnie i ścisnąłem jego pośladki. Jęknął, dając mi do zrozumienia że mu się to podoba. Zrzuciłem go na dywan, najdelikatniej jak mogłem i usiadłem na nim okrakiem. Patrzył na mnie z podziwem.

 -gdzie zdążyłeś wyrobić sobie takie muskuły?- spytał.

 -Kiedy ty byłeś z El na „randkach” –zachichotałem.

 -Aww! Harry, pociągasz mnie! – powiedział.

 -I wzajemnie – wyszczerzyłem się.

   Zanim zdążył jeszcze coś dodać wpiłem się w jego usta, następnie schodząc do paska jego spodni, na chwilę zatrzymując się przy pępku i załaskotałem go tam językiem. Po chwili pozbyłem się jego czerwonych spodni i bokserek w gwiazdki (Hmm...ciekawy motyw :D). chwyciłem jego członek jedną ręką, poruszając w górę i w dół a drugą rękę zanurzyłem w jego włosach. Lou wbił mi palce w plecy cicho pojękując.

   Niespodziewanie usłyszałem głos Eleanor Calder.

 -Louis??!! Jak mogłeś!! Brzydzę się tobą!! – krzyknęła wybiegając z salonu.

   Po chwili leżałem plecami na chłodnej podłodze, a Tomlinson szybko ubrał spodnie i pobiegł za Eleanor. Westchnąłem niewiedzą kompletnie co mam zrobić...

(Perspektywa Louis’a)

   Cholera! Wszystko działo się tak szybko!

   Pół nagi dopadłem El w werandzie. Płakała.

 -Eleanor! Zaczekaj! Ty nic nie rozumiesz! Tylko tyle wydusiłem.

 -Czego nie rozumiem?! Zdradzałeś mnie z NIM gdy tylko mnie nie było! Już wcześniej coś podejrzewałam, ale nie wiedziałam że...że...to Harry!- wykrzyknęła mi prosto w twarz.

 -El proszę...-wyszeptałem.

   Wyszła przed dom. Poszedłem za nią.

 -Eleanor...!

 -Zawiodłam się na tobie!

   Wsiadła do taksówki i tak po prostu odjechała...

   W tym samym momencie jakiś młody dziennikarz wyskoczył z krzaków i zrobił mi zdjęcie. Zanim się zorientowałem już go nie było.

 -O szlak by go trafił! – krzyknąłem siadając na schodkach przed domem i chowając twarz w dłoniach.

   Cały mój świat legnął w gruzach w zaledwie pięć minut. Za chwilę cały świat dowie się co łączy mnie i loczka. Liam ostrzegał nas że to wyjdzie na jaw, ale nie sądziłem że w taki sposób i tak szybko...

            ________________________________________________

No i kolejny ;) dzięki za poprzednie komentarze i prawie 1200 wejść O.o 

dodam kolejny za dwa tygodnie jak będzie pięć Komentarzy :P tak zawyżam :D

Ps. wesołych świąt, spełnienia wszystkich marzeń, spotkania chłopaków wszystkim directioners, duuuużo zdrowia, i na święta żebyście nie przytyli a miliście szybko przemianę materii jak Nialler :P tego wam życzę z całego serducha ;***

do zobaczenia!

tak na świątecznie :P

ciekawa koncepcja i po drugie ktoś ma telent *___*

Larry is real! yeahh!! cieszmy się schiper's!! to są tatuaże Lou i Hazzy  :P

Rozdział XIII

(Perspektywa Harry’ego)

Usiadłem na łóżku w nogach Liam’a, ciekawy jak Selena wytłumaczy tę sprawę z siniakami na szyi. Oczywiście Niall i Lu coś tam wspominali o akcji w szkole, ale nic konkretnego.

 -No więc w dzień waszego wypadku, mnie i Carmen dopadli dziennikarze. Pytali czy ja i ty jesteśmy parą zaprzeczyłam no bo dopiero co się pocałowaliśmy. Rozumiesz mnie?- zaczęła tłumaczyć.

 Liam kiwną głową potwierdzająco.

 -No więc mi nie uwierzyli. Stwierdzili że mają  zdjęcie które mówi samo za siebie. Dwa dni później na okładce jednego z czasopism, napisali że jesteśmy razem. No i się zaczęło. Nie żebym coś narzekała...ale nagle zaczęli sobie ze mnie kpić obrzucać wyzwiskami i grozić inni zaś chcieli się ze mną na siłę  zaprzyjaźnić.

 -Grozić?!- zawołał oburzony- a co mają z tym wspólnego siniaki?

 -Miałam lekkie stracie  z taką jedną dziewczyną...właśnie dzisiaj. Zaczęła mi grozić i dusić. I w tedy pojawił się Nialler z Louis’em można tak powiedzieć w odpowiednim momencie.

 -Ale nikogo nie był kto by ci pomógł?- spytałem.

 -Byli, pełno ludzi, ale jakoś się nie kwapili- mruknęła o czym dodała- ale już mi nic nie zrobi.

 -Owszem bo ja na to nie pozwolę!- wpadł jej w słowo przyjaciel.

 -Nie przesadzaj, niby jak?

 -Nie wiem, ale o tym pomyślę- odparł

 -Li, przecież został mi tylko miesiąc do końca szkoły. Nie martw się, dam sobie radę. Póki co ty i tak teraz leżysz w szpitalu. Nic nie zrobisz- zapewniła go, a widząc że chce coś jeszcze powiedzieć dodała- Liam ja mówię serio. I koniec tematu.

   Nagle zadzwonił jej telefon. Odebrała i po chwili powiadomiła nas że musi się zbierać, bo musi pomóc w przygotowaniach do ślubu swojej mamy.

 -Idź, ja z nim zostanę- zdeklarowałem.

 -Dzięki, przyjdę jutro-uśmiechnęła się i obdarzyła Li pocałunkiem w usta.

   Na myśl od razu przyszły mi słodkie usta Louis’a...

   Po chwili znikła za drzwiami a na jej miejsce przeszedł Lou.

 -Chłopaki...czy ja o czymś nie wiem? Czy wasz niby „bromance” jest prawdziwy...?-spytał znienacka Liam.

  -Co?!  Z kąt...-zaczął Tommo

   Też byłem w szoku. Czy on coś zauważył...?

 -Selena, Niall i Zayn wspominali mi że dziwnie się zachowywaliście ostatnio. Ja już wcześniej się domyślałem...ale czy wy naprawdę...?Dla tego zacząłeś się kłócić z Eleanor Louis?

 -My...-zacząłem ale się zciąłem.

 -Czyli rozumiem że tak?

   Louis wziął głęboki wdech i posłał mi znaczące, krótkie spojrzenie.

 -Tak-potwierdził- Larry istnieje naprawdę.

 -Ale to nie znaczy że nie podobają się nam dziewczyny...-dodałem szybko-po prostu tak wyszło-zarumieniłem się.

 -No to menager się wkurzy-westchnął Liam.

 -Błagam nie mów nikomu!- zawołałem lekko spanikowany.

 -Ok. ale tak to kiedyś wyjdzie na jaw.-stwierdził.

 -Nie martw się, ale dzięki- odpowiedziałem jednocześnie z Louis’em.

   Po chwili ciszy odezwał się Boo Bear.

 -Tak z innej beczki przydało by się zrobić urodziny Sel, zostały tylko dwa miesiące!

 -Był bym zapomniał!- zwołał nieco speszony Li.

 -No pięknie! Ładnie ta zapominać o 18-nastce swojej dziewczyny?- wyszczerzyłem się.

 -Poczekaj aż ty będziesz miał dziewczynę- zaśmiał ssie rzucając we mnie poduszką.

 -przynajmniej na razie mam Louis’ka, który mnie kocha!- odpyskowałem rzucając się ze śmiechem na kolana Lou...

(Perspektywa Seleny)

   Było już kilka dni po ślubie mojej mamy i ślubie. Oczywiście towarzyszył mi już Liam i nie obyło się od namawiania mamy na zaproszenie też reszty zespołu oraz Carmen. Przyjaciółka ogłosiła z Niall’em że są razem dwa tygodnie wcześniej.

   Zabrałam szybko jakąś gazetę  o gwiazdach w kiosku i zapłaciłam za nią, chwilę później wracając do domu.

 -Jestem!- zawołałam.

 Odpowiedział mi dźwięk włączonego telewizora. Weszłam szybko do salonu zastając mamę na kanapie pod kocem z kubkiem kakao.

 -Hej mamuś, coś się stało?

 -Nic tylko się lekko przeziębiłam to nic takiego –uśmiechnęła się.

 - to dobrze...

   Nagle zadzwonił mój nowy telefon który uparł się kłócić Liam. Właśnie teraz dzwonił.

 -Hallo?

 -No hej kochanie, zaraz do ciebie wpadnę!- powiadomił mnie

 -To czekam!- odpowiedziałam.

   Kilka minut później do moich drzwi zapukał Li, uprzednio wpuszczony do domu przez moją mamę.

 -Cześć- przywitał się siadając i muskając moje usta swoimi.

 -Hej-uśmiechnęłam się szeroko.

 -Co robisz 28 lica?- spytał.

 -W moje urodziny? Nie wiem...myślałam że spędzimy ten dzień razem-odpowiedziałam leko zaskoczona tym pytaniem- a co?

 -Nic, tak tylko pytam. Zabiorę cię do nas, ok.?

 -Jasne! A co będziemy robić?- ucieszyłam się.

 -Niespodzianka- powiedział tajemniczo.

 -ty i niespodzianki....zapowiada się ciekawie!- wyszczerzyłam się.

 -Bo będzie- wymruczał, zbliżając się do mnie- mówiłem ci że jesteś piękna?

 -I to wiele razy- zarumieniłam się.

   Powoli odsunął mi kosmyk włosów z twarzy, wciąż wpatrując się w moje oczy. W końcu jego wzrok powędrował na moje usta dokładnie je badając. Delikatnie przejechał opuszkiem po dolnej wardze zachichotałam przygryzając ją. Li uniósł pytająco brew.

 -Długo się będziesz tak gaić, czy w końcu mnie całujesz?- spytałam wywracając oczami.

 -Hmm...czy ja wiem...-zaczął się ze mną droczyć.

 -Od kiedy ty czegoś nie wiesz?- spytałam okazując mu język i już miałam się specjalnie odsunąć, kiedy złapał mnie za podbródek

 -Od kiedy zawróciłaś mi w głowie.-obdarzył mnie swoim najpiękniejszym uśmiechem

 -Tak?- szturchnęłam go w brzuch.

   Instynktownie zakrył brzuch i zachichotał. Cicho. Aha! Tu cię mam!- pomyślałam i zaatakowałam go. Opadł na łóżko bezbronny śmiejąc się.

 -Ok. ok.! poddaję się!- wydusił po kilku minutach

   Uśmiechnęłam się z wyższością i odsunęłam się. To był błąd. znienacka zaczął mnie łaskotać rozkładając na łopatki. Usiadł mi na biodrach, doprowadzając mnie ze śmiechu do łez.

 -Teraz mi nie uciekniesz!- stwierdził.

   O chwili nachylił się i zaczął muskać ustami moją szyję. Nagle usłyszałam kroki na schodach. W ostatniej chwili odepchnęłam Liam’a i usiadłam po turecku na łóżku. Zapukanie w drzwi i następnie się otworzyły.

 -Selena ja jadę do ciotki. Będę późnym wieczorem- powiadomiła mnie.

 -Ok.- odpowiedziałam i kiedy odeszła podeszłam do okna.

   Kiedy odjechała, od tyłu podszedł do mnie Liam i przytulił, przygryzając mój płatek ucha. Odwróciłam się szybko i zarzuciłam mu na szyję ręce, a on objął mnie w pasie.

 -To było brutalne odepchnięcie- poskarżył się.

   Zachichotałam.

 -Wpadłeś mojej mamie w oko. Polubiła cię.- stwierdziłam.

 -To chyba dobrze- bez ostrzeżenia wpił się w moje usta.

   Oddawałam pocałunki najlepiej jak potrafiłam, kiedy uniósł mnie do góry i delikatnie położył  na łóżku, znajdując się nade mną.

 -Kocham cię- wyszeptał i o chwili położył się obok mnie, kładąc głowę na mojej klatce piersiowej.

(Perspektywa Louis’a)

   Odpiąłem kłódkę zabezpieczającą wypożyczone rowery.

 -To gdzie najpierw?- spytałem wsiadając na rower.

 -Przed siebie!- zawołał Harry.

 -Ale po drodze wstąpimy do Nados?- spytał niewinnie Niall.

  Dostałem ataku śmiechu. Cały Nialler, i jak go tu nie kochać? Ruszyłem niespodziewanie z miejsca jadąc główną drogą. Po chwili dogonił mnie Hazza i Niall. Chodnikiem szły dziewczyny chichocąc i szeptają sobie na ucho komentarze, co chwile zerkając na nas. Puściłem kierownicę podniosłem do góry ręce ponad głowę i zawołałem:

 -Nados rządzi! Yeahh!

   Dziewczyny wybuchły śmiechem, a reszta ludzi spojrzała na mnie krzywo.

 -Jedzenie rządzi!- zawołał Niall szczerząc się.

 -Marchewki rządzą!- dodałem.

 -A koty to co?!- spytał niby oburzony loczek.

 -AWIĘC TY RZĄDZĄ!!! - wydarłem się najgłośniej jak mogłem doprowadzając blondyna do ataku śmiechu.

   Kilka minut później wjechaliśmy do parku, zostawiając rowery  na stojaku i zapinając je na kłódki.

 -To gdzie teraz?- spytał Horan.

 -Ej chłopaki! Chodźmy na rolki!- odparł Harry, wskazując na kolejną wypożyczalnię.

 -Dobry pomysł! A ty w ogóle umiesz na nich jeździć?- spytałem

 -Yyy...nie ale się nauczę! – wyszczerzył się.

 -Już widzę jak leżysz na asfalcie!- zakpił Niall

 -a powiem że szybko się nauczę!- pokazał mu język.

 -Zawsze ja cię mogę jeszcze nauczyć jeździć- zaproponowałem specjalnie zwieszając się na jego ramieniu.

 -To nie jest zły pomysł- stwierdził Hazz.

   Skierowaliśmy się do wypożyczalni i już po chwili pomagając Harry’emu utrzymać równowagę, wyszliśmy.

 -Niall, najpierw oswoimy Hazzę z rolkami a później ustalimy trasę.

   Przez następne kilkadziesiąt minut mieliśmy niezły ubaw ucząc przyjaciela i zbierając go z brukowanej parowej alejki za każdym razem kiedy tracił równowagę.

 -Nauczyłem się! Nauczyłem!- zaczął krzyczeć jak małe dziecko, kiedy dość dług utrzymywał się na rolkach.

   Tak bardzo skupił się na jeździe, że w ostatniej chwili zauważył drobną szatynkę ale próbując ją wyminąć i tak o nią zahaczył. Obydwoje wylądowali na ziemi. Podjechałem szybko do nich.

 -O matko! Przepraszam panią bardzo!- jękną ze skruchą loczek.

 -Przyjaciel dopiero się nauczył się jeździć na rolkach i nie wyrobił- wytłumaczyłem pomagając wstając kobiecie natomiast Nialler zaczął zbierać z ziemi Harry’ego.

 -Ok. przeprosiny przyjęte, ale warto uważać- uśmiechnęła się na co Hazz dziwnie zareagował- ja chyba z skąś was znam!

 -Możliwe- Niall się wyszczerzył się.

 -Już wiem!- zawołała o chwili- wy jesteście z tego słynnego boys band’u! z One Direction!

 -zgadza się- uśmiechnąłem się uroczo.

 -moja bratanica was uwielbia!- wytłumaczyła.

 -Fajnie!- bąknął Harry

   Co się z nim dzieje?

 -a mogłabym wasze autografy? Dla tej bratanicy?- spytała.

 -Nie ma sprawy.-odpowiedział Horan- ma pani jakąś kartkę i długopis?

 -Tak mam. Tak w ogóle mam na imię Sally- odparła wyciągając z torebki potrzebne rzeczy.

 -Miło nam- powiedziałem podpisując się- a jak bratanica ma na imię?

  -Sophie- odpowiedziała.

   Zaczęła zerkać rzez moje ramię. Chyba kogoś zauważyła. Z ciekawości spojrzałem za siebie. Zamarłem. To był ta sama dziewczyna która dusiła miesiąc temu Selenę w szkole. Ona też mnie natychmiast poznała. Od razu podeszła do swojej cioci.

 -To właśnie Sophie- odparła kobieta.

 -myśmy się wcześniej już widzieliśmy- spróbowałem powiedzieć normalnym głosem co mi z kolei zbytnio nie wyszło.

 -Jasne- uśmiechnęła się słodko.

   Nienawidziłem takich wrednych plastikowych i przesłodzonych panienek. Powodowały u mnie „teoretycznie” odruch wymiotny. Nialler zauważył co się dzieje ze mną i Hazzą, więc szybko wziął sprawy w swoje ręce i po chwili znów jechaliśmy alejką.

 -Heh, czyżby Harry zauroczył się t ą ciotką naszej fanki?- zaśmiał się cicho blondyn.

   W środku czułem że jestem lekko zazdrosny o przyjaciela, ale dobrze to ukrywałem.

 -Jeden rzut oka na Sally i już nauczył się jeździć na rolkach- odparłem udając rozbawienie.

 -A tak zmieniając nieco temat, to widzę że zapamiętałeś naszą słodką Sophie- powiedział.

 -Chciałeś powiedzieć chyba fałszywą Sophie- mruknąłem z niesmakiem- dobra, skończmy temat, chyba że chcesz widzieć jak wymiotuję w krzaki.

 -Ok., nie ma sprawy- zgodził się krzywiąc się na słowo „wymiotować”.

   Zanim zdążył coś jeszcze dodać, przyspieszyłem i złapałem loczka w tali zaręcając nim do okoła tak że o mało znów nie zaliczyliśmy kamieni. Przerażony Hazz chwycił się mocno moich rąk wydając z siebie zduszony okrzyk. Niall dostał ataku niepohamowanego śmiechu na widok twarzy Styles’a, a ludzie do okoła 

wzięli nas za jakiś nienormalnych, sądząc po minach

          _______________________________________________________

No jż myślałam że nie dodacie żadnych komentarzy od poprzednim rozdziałem! no ale na szczęście nie zawiodłam się na was ;D

Jestem dumna z chłopaków jak poradzili sobie na MGS :P zayn nawet sobie wytatuował           

tes skrót i datę ;) wkońcu spełniło się ich największe mażenie ;D

 dziękuję za ponad 1000 wejść *__* i za wszystkie komentarze! normalnie kocham was! ;**

cztery komentarze i dodaje kolejny za dwa tygodnie w sobotę :D


                                                     Malik coś ty brał? hahaha :D

Rozdział XII

(Perspektywa Carmen)

  

   Mimo naszych starań, paparazzi mieli przewagę i nas dogonili.

 -Poświęcicie nam chwilę?- spytała jedna z dziennikarek.

 -Yyy...nie mamy teraz za bardzo czasu...-rzuciłam przez ramię, chwytając za łokieć Selenę.

   Już z daleka zauważyłyśmy taksi, ale następne słowa dziennikarza zatrzymały moją przyjaciółkę.

 -Czy Liam Payne jest dla ciebie kimś więcej niż kolegą z teatru? Jesteś jego nową dziewczyną?

 -Że co?!- wypsnęło się jej.

 -Po Internecie już krążą zdjęcia jak Liam nosi cię na rękach po tym jak kilka minut wcześniej wybiegł z domu razem z Harry’m Styles’em i zatrzymał się przed twoim domem-odezwał się kolejny- nie wydawałaś mu się obojętna...

   Wymieniłyśmy spojrzenia, nie odzywając się.

 -A więc milczenie uznaję za potwierdzenie waszego związku- stwierdziła pierwsza dziennikarka.

 -Ej! Ja nic takiego nie powiedziałam!- oburzyła się Sel, rumieniąc się lekko

 -Odpowiedziałyśmy na jedno pytanie : Selena nie jest z Liam’em- skłamałam- więc już idziemy.

   To był błąd

 -A panią chyba zaczepił dzisiaj Louis Tomlinson jak się nie mylę. Znajomy? Może chcesz go uwieść?

 -Że co przepraszam?! Chyba sobie pani pi! On ma dziewczynę, którą szanuję bo Louis ją kocha. A fan chce wszystkiego co najlepsze dla idola! Nie mogła bym czegoś takiego zrobić!- zawołałam zdenerwowana i weszłyśmy do taksówki za nim co kolwiek zdążyli ci ludzie zrobić.

   Z piskiem opon, ruszyłyśmy pod wskazany wcześniej kierowcy adresu naszych domów.

(Perspektywa Seleny)

   Sprzątałam właśnie łazienkę, kiedy zadzwonił telefon. To był Niall.

 -Halo?

 -Sel...nie mam zbyt dobrych wiadomości...-powiedział smutno.

 -Co się stało?- spytałam zaniepokojona.

 -Liam...zapadł w śpiączkę- odpowiedział.

 -W ś-śpiaczkę?- zająknęłam się.

 -Tak...i nie wiadomo czy w ogóle się wybudzi...-wydusił.

   Osłupiałam na tę wiadomość. W moich oczach pokazały się łzy, które po chwili zaczęły płynąć po mojej twarzy. Usiadłam powoli na brzegu wanny.

 -Selena?! Jesteś tam?!

 -Tak- rzuciłam i rozłączyłam się bez słowa.

   Po kilkunastu minutach gapienia się bez celu w kafelki, usłyszałam że ktoś dzwoni do drzwi. Otworzyła jak zwykle mama. Po chwili do łazienki wszedł Zayn.

 -Cześć...jak się czujesz?- spytał cicho siadając obok mnie i obejmując mnie ramieniem.

 -Ja...nie wiem...- wydusiłam.

   Oparłam mu głowę na ramieniu.

(Perspektywa Liam’a)

   Kolejny dźwięk otwieranych drzwi, kroki, mieszające się z miarowym pikaniem aparatury obok mnie. Czułem jak delikatna dłoń  zaciska się na mojej. Czułem wszystko co dotykało mojego ciała ale nie mogłem się ani trochę poruszyć- jak bym był sparaliżowany. Słyszałem wszystko do okoła, i z tego wiedziałem mniej więcej co się do okoła mnie dzieje, ale nie mogłem otworzyć oczu ani się odezwać. Tak było dość długo, ale nie wiedziałem czy jest dzień czy noc i nie wiedziałem kiedy w końcu się dowiem co się dzieje ze mną.

 -Cześć Liam...nie wiem czy mnie słyszysz, ale...nie wiem co powiedzieć. Nudno tu bez ciebie. Zayn i Harry już wyszli. I wiesz co? Lou i Harry się dziwnie zachowują. Zamykają się w pokoju na klucz, a jak się ktoś pyta co oni tam robią to zmieniają temat...Louis ostatnio nawet często się kłuci z Eleaonor...to naprawdę dziwne. Za to Perrie i Zayn mają się całkiem dobrze. A moja przyjaciółka Carmen spodobała się Niall’owi- powiedziała dziewczyna cicho śmiejąc się. Dopiero po chwili rozpoznałem że to Selena.- chłopcy się bardzo o mnie troszczą szczególnie Zayn...ale co mogą mi powiedzieć? Nie martw się Liam z tego wyjdzie i wszystko będzie ok? bzdury bo wiem że już nigdy się możesz nie obudzić...Boże, Liam obiecaj że nie zostawisz mnie, chłopaków, rodziny i fanów! Wszyscy mamy jeszcze nadzieję je jesteś tylko te kilka tygodni w śpiączce...a raczej już 6 tygodni i nic...- rozkleiła się totalnie, kładąc głowę na pościeli i przytulając cię do mojego ramienia

   Chciałem ją pocieszyć przytulić, ale za cholerę nie mogłem!

   Co mi było?!

   Ostatnie co pamiętam to czerwone volvo, wymuszające pierwszeństwo, szybki manewr kierownicą Hazzy, poślisk i reszta to już ciemność...

   Nagle poczułem że wszystko do okoła cichnie uścisk seleny też ledwo czułem. Ostatnie co usłyszałem to kolejne zgrzytnięcie otwieranych drzwi i głos Zayn’a.

 -Sel, chodź coś zjeść, siedzisz tu całymi dniami, prawie nie śpisz...wyglądasz okropnie!

(Perspektywa Zayn’a)

   Nawet się nie ruszyła. Westchnąłem dając za wygraną, bo była zbyt uparta żeby ustąpić.

   Nagle odwróciliśmy się równocześnie w stronę Liam’a, a raczej EEG, okazujące że serce Liam’a przestało bić...

   Wypadłem przerażony na korytarz i wrzasnąłem:

 -LEKARZA!!! MÓJ PRZYJACIEL UMIERA!!! ZRÓBCIE COŚ!!!

   Wróciłem na salę, zastając Selenę w tym samym miejscu, w którym stała. Zbladła na twarzy i wyglądała jak by miała zaraz zemdleć. Przybrałem maskę spokoju na twarz, chodź w środku czułem istne piekło. Za mną do pomieszczenia wpadło trzech lekarzy i dwie pielęgniarki. Podszedłem do Sel, przytulając ją mocno do siebie, a ona wtuliła się we mnie, płacząc.

 -Ciii...wszystko będzie w porządku- wypowiedziałem te słowa, w które sam za bardzo nie wierzyłem.

   Zamknąłem oczy. Miałem nadzieję że to jakiś sen, że Liam nie był w cale w śpiączce i teraz wcale nie walczą o jego życie lekarze. Po kilku minutach, jeden z lekarzy wyprostował się i zwrócił się do nas

 -Mamy go. Będzie żył.

 -To dobrze- wydusiłem z ulgą

   Cholera, jeszcze chwila i straciłbym przyjaciela. Co za ulga...nawet wcześniej nie zauważyłem samotnie spływającej łzy na moim pliczku. Otarłem ją ręką, by nikt nie zauważył mojej słabości.

(Perspektywa Seleny)

   Szłam korytarzem szkolnym w stronę mojej szafki. Carmen była chora, a nie miałam się co o nią martwić, bo został z nią Niall. Od tamtego wypadku chłopaków wszystko się wydało że jestem dziewczyną Liam’a. od tej pory całą szkoła mnie znała. Jedni wysyłali pod moim adresem obelgi i groźby, a inni nagle chcieli się ze mną zaprzyjaźnić na siłę. Teraz już wiem jak miały Danielle Eleanor i Peerie. Doszłam do swojej szafki i schowałam nie potrzebne książki, a wzięłam inną chwilę później zamykając szafkę na klucz. Nagle ktoś mnie mocno szarpnął za ramię i zanim się obejrzałam, przygwożdżona zostałam do ściany, czując na mojej szyi zaciskające się ręce. Zaczęłam się dusić z braku powietrza. Prze demną stałą niewzruszona Sophie McKenzie, największa liderka szkoły.

 -Słuchaj Amity! Masz kurwa zerwać z tym wokalistą, zrozumiano?!- warknęła –bo inaczej pożałujesz...twoja szopa na głowie pójdzie pierwsza. Jeżeli i to nie pomoże to żądze ci prawdziwe piekło- zastraszyła mnie.

   Przerażona kiwnęłam głową na znak że rozumiem. Do okoła przyglądało nam się mnóstwo osób, a mi coraz bardziej brakowało powietrza. Upuściłam książkę na posadzkę, próbując wyrwać się ze śmiertelnego uścisku. Bezskutecznie. Dziewczyna uśmiechała się kpiąco i z wyższością.

 -Ej! Zostaw ją!- wrzasnął ktoś.

   Po chwili runęłam na podłogę łapczywie łapiąc powietrze. Sophie  zmyła się szybo przestraszona, a wszędzie rozległy się podniecone szepty. Podniosłam powoli głowę i zobaczyłam Louis’a i Niall’a idących do mnie. Odetchnęłam z ulgą, o czym wstałam z podłogi podnosząc przy okazji książkę.

 -Dzięki za ratunek chłopaki- wiedziałam kiedy stali przede mną.

 -Wszystko w porządku?- upewnił się Niall.

 -Teraz już tak. A co wy tu robicie?- spytałam.

 -Mamy dla ciebie wspaniałą wiadomość- odparł Louis.

   Wszyscy do okoła przysłuchiwali się zaciekawieni wymianą naszych zdań.

 -Jaką?

 -Liam się obudził- wyszczerzył się Nialler.

 -Naprawdę?- upewniłam się- nie wkręcacie mnie?

 -Pytał o ciebie- dodał Lou.

   Dopiero po chwili zrozumiałam sens tych słów i z radości rzuciłam się wyściskać Tommo, a później Niall’a, który zachichotał.

 -Tak, tak, wiem Carmen...a co w ogóle u niej?

 -Całkiem dobrze- powiedział z rozmarzonym wzrokiem.

   Przewróciłam oczami.

   Bóg wie co oni robili przez ten czas kiedy był u niej, sam na sam. Trzeba będzie wyciągnąć to od przyjaciółki.

 -No dobra chodźmy już- powiedziałam łapiąc Lou za łokieć, ciągnąc w stronę wyjścia ze szkoły.

   Wszyscy nas przepuszczali bez słowa, co jakiś czas rzucając mi zazdrosne spojrzenia, ale i tak mój uśmiech nie zchodził mi z twarzy, aż do samego szpitala.

(Perspektywa Liam’a)

   Spałem, kiedy ktoś pocałował mnie delikatnie w czoło. Otworzyłem natychmiast oczy.

 -Cześć Liam!- wyszczerzyła się Sel- jak się czujesz?

 -Odkąd widzę ciebie i słyszę twój głos, to bardzo dobrze- odarłem, powoli podnosząc się na łokciach.

   Zarumieniła się.

 -Twoje rumieńce też uwielbiam- uśmiechnąłem się.

   Tym razem całkiem spłonęła spuszczając wzrok.

 -Liam możesz mnie nie zawstydzać...?-bąknęła.

 -Oj tam, nie przesadzaj. Chodź tu do mnie-przysunęła się powoli a ja złożyłem delikatny pocałunek na jej pełnych kuszących malinowych ustach.

   O matko! Pociągała mnie i to bardzo. A dopiero zauważyłem to dopiero dzisiaj jak bardzo.

   Po chwili odwzajemniła pocałunek, niepewnie dotykając mojej twarzy, a ja swoją dłoń wsunąłem jej we włosy.

   Nagle ktoś otworzył drzwi do mojej Sali. Oderwaliśmy się od siebie.

 -O sorry, nie chciałem wam przeszkodzić...-powiedział Hazza wycofując się.

 -Nie, Soko wchodź- zaprosiłem go.

   Selena usiadła wygodnie na krześle odrzucając do tyłu swoje długie włosy. W tedy zobaczyłem siniaki na szyi.

 -Selena co się stało?! Skąd te siniaki?!- spytałem zaniepokojony

 -To nic takiego...

 -Ktoś cię dusił?!- spytałem wprost.

 -Długa historia.-odparła.

 -Opowiadaj ja mam czas- zachęciłem ją.

                       __________________________________________________________

Możecie mnie zabić czy coś ale sorry że nie dodałam rozdziału w sobotę. Nie miałam po prostu neta do dzisiaj :/ 

Mam nadzieję że podobał wam się nowy rozdział i czekam jak zwykle na 4 komentarze i będzie następny za półtora tygodnia w sobotę ;D jak chce ktoś być powiadamiany o nowym rozdziale to zostawcie swoje twittery:)

 Teledysk do Kiss you już 12 grudnia*___* już się doczekać nie mogę ;D

zapraszam na moją i koleżanki stronkę na fb o 1D :https://www.facebook.com/pages/One-Direction-moim-bogiem-i-na%C5%82ogiem-D/251579351618011

                                                         Hazza prawie gleba w wodzie ;D

                            Tak się kończy podstawienie się Zayn'a pod Hazze i jeżdżenie jego autem ;D
                                                 [w wtajemniczeni wiedzą o co chodzi ;)]

Rozdział XI

(Perspektywa Zayn’a)

 Dźwięk syreny...

   Krzyki...

   Tępy ból głowy...

   Ciecz spływająca na moje wargi...

   To wszystko było jakby nierealne. Powoli z wielkim wysiłkiem otworzyłem oczy. Byłem w aucie. Rozbitym aucie.

   Boże co z chłopakami?!- nagle sobie przypomniałem co się stało.

   Harry oparty głową o kierownicę i miał pod dziwnym kątem wykręconą rękę, był nieprzytomny. Natomiast Liam...musiał rozbić głową szybę, napierał bezwładnie na drzwi, a kilka centymetrów od jego głowy był wbity był słup telefoniczny...jednym słowem miał dużo szczęścia bo było by o nim.

   Musiałem się z stąd jak najszybciej wydostać. Szarpnąłem za klamkę, a ona puściła bez oporów. Z ociężałą głową wyszedłem na zewnątrz. Zrobiłem kilka kroków i zakręciło  mi się w głowie, tak mocno że aż się zachwiałem.

 -Pomocy! Ludzie pomórzcie! –krzyknąłem próbując skoncentrować się na obrazie przede mną, który był całkowicie rozmazany.

   Ktoś do mnie pod biegł i zaczął coś mówić...nic z tego nie rozumiałem.

 -Moi przyjaciele...Liam i Harry...oni są ranni...-wydusiłem.

   Moje nogi odmówiły posłuszeństwa i upadłem na ziemię.

 -Zayn, spokojnie... zaraz przyjedzie karetka- usłyszałem delikatny dziewczęcy głos.

   Mój słuch i wzrok powoli wracał do normy.

   Kucała przy mnie niebieskooka blondynka z przerażeniem wypisanym na twarzy, ale próbowała to wszystko zamaskować. Przyłożyła mi do rany na głowie swój sweter i ucisnęła lekko. Syknąłem cicho z bólu, chwytając nadgarstek dziewczyny.

 -Moi przyjaciele...

 -Już się nimi zajmują. Cii...-odpowiedziała cicho.

   Znowu zakręciło mi się  w głowie. Opadłą mi mimowolnie na jej kolana paskudząc spodnie moją krwią.

 -Zostań przy mnie...proszę...-wyjęczałem, czując że odpływam...

(Perspektywa Carmen)

   Usiadłam w poczekalni szpitalnej i wysłałam mamie sms-a że nie wiem kiedy wrócę. Miałam tylko iść po pocztę, a byłam świadkiem wypadku samochodowego. A do tego w aucie byli członkowie słynnego Boysbandu 1D : Zayn Malik,  Harry Styles i Liam Payne. Siedziałam tu dlatego że prosił mnie o to sam Malik. Zanim stracił chwilowo przytomność, a potwierdził to  gdy już przytomnego zabierali go do karetki.

   Nagle mój telefon zaczął dzwonić. To była Selena.

 -Carmen! Nie uwierzysz! Chodzę z Liam’em z „One Direction”!- powiedziała.

 -Sel...to wspaniale-odarłam o czym dodałam- twój chłopak jest w szpitalu. Miał wypadek.

 -Ale jak...skąd to wiesz?

 -Byłam świadkiem wypadku i teraz siedzę w szpitalu- odpowiedziałam.

 -Zaraz tam będę!- zdecydowała i rozłączyła się.

   Chwilę później zza drzwi wyszedł lekarz, a ja odeszłam do niego.

 -I co?- spytałam.

 -A to pani...Zayn Malik będzie zaraz przewieziony do Sali. Miał wstrząs mózgu, szwy i jest potłuczony.- odpowiedział.

 -A co z Liam’em i Harry’m?- dopytywałam się.

 -Pan Styles ma złamaną rękę i kilka mniejszych obrażeń, a pan Payne...no cóż, jest w najcięższym stanie- odparł.

 -Ale wyjdzie z tego? – upewniłam się.

 -Taaak...

 -To dobrze. A mogę do nich zajrzeć?- spytałam.

 -No nie wiem...pan Malik i Styles muszą dużo odpoczywać, może pani przyjść jutro. Natomiast stan pana Payne nie pozwala na odwiedziny w najbliższym czasie.-odpowiedział.

 -Dobrze- zgodziłam się.

   Ledwo skręciłam w inny korytarz, zderzyłam się z kimś z impetem, tak że runęłam na podłogę razem z tym kimś.

 -To było mocne- powiedziałam rozglądając się.

   Na podłodze leżał Louis Tomlinson, a niedaleko stał Niall Horan i Peerie Edwards.

 -Przepraszam! Nie zauważyłem cię! Śpieszyłem się do przyjaciół...-zawołał Lou wstając.

   Też wstałam przy jego pomocy.

 -Przepraszamy ale musimy już iść- odezwał się uśmiechając się delikatnie do mnie, chwytając ramie Tommo i wyminął mnie.

 -Ej! Czekajcie!- zawołałam za nimi.

 -Naprawdę się śpieszymy- odpowiedziała Peerie.

 -Ale mi właśnie chodzi o chłopaków!- krzyknęłam zirytowana.

 -Może kiedyś indziej?- tym razem odezwał się Nialler.

 -O matko...mi nie chodzi o żadne autografy!- wywróciłam oczami „chociaż mogli mi dać przy okazji”-  pomyślałam- Chodzi mi o Zayn’a Liam’a i Harry’ego! Nie wpuszczą was, bo „muszą odpocząć” a przynajmniej Zayn i Harry...bo z Liam’em jest gożej.

  -Że co? Sąd to wiesz?- zdziwił się Louis.

 -To proste. Jest jakąś waszą fanką bez pohamowań, która nie umie uszanować waszej prywatności! I musi być wszędzie na miejscu pierwsza by powiedzieć innym co się dzieje!- skwitowała dziewczyna Zayn’a.

 -Edwards, uważaj sobie z takimi tekstami! Może i jestem fanką 1D ale to nie znaczy że jakąś wariatką! A tym bardziej twoją fanką. Jak chcesz wiedzieć to byłam Świeciem wypadku i to JA zaopiekowałam się nim przed przyjazdem karetki. Sam mnie o to prosił! – odpyskowałam blondynce, po czym dodałam- ja nie wiem jak Selena z wami wytrzymuje.

   I obróciłam się na pięcie, nie czekając  na ich reakcję, znikłam  po chwili z budynku usiadłam na najbliższej ławce. Byłam zła, rozczarowana i było mi cholernie przykro że tak potraktowało mnie dwóch idoli i Peerie Edwards. A tak podobno uwielbiają fanów. Gówno prawda. Ja wariatką? Chyba Peerie na głowę upadła.

(Perspektywa Seleny)

   Byłem oszołomiony zachowaniem Peerie. Co to mogole było?! Spojrzałem na Peer. Miała zakłopotaną minę.

 -Odstraszyłaś nam fankę- warknął Nialler.

 -Nie wiem co mnie napadło...-wydusiła z siebie- to przez te nerwy...

 -To lepiej trzymaj je na wodzy- mruknąłem, po czym zmieniłem temat, lekko osłupiały tą sytuacją- czy ona miała na myśli Selenę Amity?

 -Nie wiem...ale nawet nie znamy imienia tej dziewczyny żeby spytać o nią Sel- odarł blondyn.

 -Może pójdę ją przeprosić w imieniu nas wszystkich?- zaproponowałem.

 -Dobry pomysł- przytaknął Niall.

 -Jasne, o ile ją dogonisz- dodała z ironią Edwards.

 -Daruj sobie- warknąłem do niej i ruszyłem stronę wyjścia w celu odnalezienia dziewczyny.

(Perspektywa Seleny)

   Wysiadając szybko z taksówki zapłaciłam kierowcy i ruszyłam w stronę szpitala o kulach. W ostatniej chwili zauważyłam pod budyniem na ławce siedzącą Carmen w telefonie w ręce. Pewnie pisała ze Stive’m.

 -Cześć Car!- zawołałam.

 -Hej- mruknęła smętnym głosem.

 -Coś się stało poważnego chłopakom?- nie kryłam zdenerwowania.

 -To coś innego- odpowiedziała.

 -Coś nie tak z tobą i Stive’m?- spytałam delikatnie.

 -Nie jesteśmy już ze sobą, ale to też nie to- odniosła głowę do góry- chodzi o chłopaków z 1D i Peerie Edwards.

 -A co się stało?- próbowałam się domyślić co mi zbytnio nie wychodziło.

 -Wkurzyli mnie przed chwilą. I to bardzo –poskarżyła się.

 -Dalej nie rozumiem...

 -Przepraszam że przerywam wam Sel, ale chciałem przeprosić twoją koleżankę za nasze nie zbyt miłe zachowanie- z nikąd pojawił się Louis.

 -Super- odpowiedziała z sarkazmem.

 -Nie wiem co nam w tedy odbiło a szczególnie Peerie...to było z jej strony chamskie- Tommo próbował nawiązać normalną z nią rozmowę

 -I to bardzo- zgodziła się z nim blondynka.

 -Więc przyjmiesz przeprosiny?- spytał niewinnie.

 -Zastanawia mnie tylko jedno. Czemu Niall i Peerie  z tym sami?- odezwała się, prostując się  i uważnie czekając na odpowiedź.

 -tak jakoś... nie wiem- zaskoczyła go.

 -Dowiem się o co chodzi?- zawołałam zirytowana, nie wiedząc o co chodzi.

 -Otóż Peerie nazwała mnie psychiczną fanką, a reszta nawet temu nie zaprzeczyła!- warknęła.

   No dobra, ta sprawa mnie zaskoczyła. To do nich nie pasowało. A może na dal ich nie dońca znam?

 -A jak bym się zarosił na kawę w ramach przeprosin?- odezwał się po chwili.

 -Lou, przecież ty masz dziewczynę!- oburzyła się przyjaciółka.

 -Odezwała się singielka- skomentowałam.

 -I ty przeciwko mnie?!

 -Ja ci tylko przypominam- wyszczerzyłam się.

 -Ty nas sfatnełaś- odparła – a poza tym już ci mówiłam że nie jesteśmy razem!

 -Wracając do tematu...to idziesz?- przerwał  naszą kłótnię Lou.- tak po przyjacielsku?

 -Ok., ale uznaje tylko twoje przeprosiny, reszty nie- dała warunek.

 -Nie ma sprawy- odniósł ręce w geście oddania.

 -Carmen, a co z Liam’em i resztą?- spytałam.

 -Z Harry’m i Zayn’em podobno nawet dobrze, a Liam...oberwał najmocniej-odpowiedziała i widząc moją minę dodała- i tak nie możesz do niego iść...może jutro.

 -No to chyba nie ma tu sensu tu siedzieć i tyle czekać.- stwierdził Louis-a mi się zdaje że miałaś siedzieć z tą nogą w domu-zwrócił się do mnie.

 -Louis, mój chłopak miał poważny wypadek, A ty myślisz że będę siedzieć w domu?!-zaprotestowałam.

  -Jak zwykle uparta- stwierdził.

 -Odezwał się- powiedziałam pokazując mu język.

 -A właśnie co się stało z twoją stopą?- spytała Carmen.

 -Później ci powiem i wiele innych rzeczy-odparłam.

 -To ja idę już po Niall’a i Peerie-zdecydował Lou- macie się czym dostać się do domu?

 -A od czego są taksówki?- odpowiedziałam.

 -Zawsze możemy was odwieść- zaproponował.

 -Niee...już za dużo paliwa na mnie zużywacie. Może innym razem- powiedziałam.

 -Jak chcesz. Idę- mruknął i zaczął iść w kierunku wejścia, kiedy nagle zaczął biec.

   Rozejrzałyśmy się i zauważyłyśmy dziennikarzy.

 -Dzwoń po taksówkę, musimy się zmywać-odparłam.

   Jak najszybciej (ja o kulach) z przyjaciółką zaczęłyśmy uciekać.

                                       ________________________________

 Siemanko wszystkim którzy czytają mojego bloga! kolejny rozdział już za nami ;D mam nadzieję że się podobał i czekam na kolejne 4 komentarze zanim dodam kolejny (: 

  1.Ostatnio już można przesłuchać na iTunes całe "Take Me Home" i nawet już  można niektóre piosenki ściągać ;D moim zdaniem są świetne(najbardziej mi się podoba "Rock Me","Kiss You","Heart Attack" i "Little Things")*___*  teksty i muzyka bardziej doroślejsza niż na krążku "Up All Night". hehe przynajmniej są jakieś rockowe brzmienia i elektro też ;D aww ja już nie długo zamawiam Yearbook'a jak tyko dostanę kasę ;D

2.pewnie słyszeliście pierwszy polski wywiad z chłopakami na rmf maxx ;D jaram się tym że powiedzieli prawie jak rodowici Polacy "kochamy was" i do tego może przyjadą w 2013 roku ;D

olejna część wywiadu już w poniedziałek *___*

dobra już nie zanudzam ;D miłego dzionka :P

                                                     

                    hehehe jakie miny :P Najlepiej to chyba wyszedł Malik-no tak on jest stworzony do zdjęć ;D

   

pamiętacie? od x-factora po TA kila tygodnie temu;D

Hmm...Niall jakie białe slipki :P

a wam co wyszło? Bo mi: Jechałam autem z Liam'em(*_*) bo mi zapłacili :P

1

1