Rozdział XX

(Perspektywa Seleny)

   Otworzyłam powoli oczy i jęknęłam z powodu ostrego kaca Rozejrzałam się do okoła. Nie znałam tego miejsca, byłam tu po raz pierwszy...byłam w jakieś piwnicy, całkiem pustej nie licząc koców na których leżałam. Boże gdzie ja jestem? Jak się tu dostałam? Ostatnie co pamiętam to jak szłam przez park pijąc którąś z kolei butelkę wina. Moje myśli zeszły na wczorajsze wydarzenia. Z moich oczu wytrysnęły łzy.
   Po dość długim czasie, ktoś zszedł do piwnicy. Zobaczyłam jakiegoś nieznajomego faceta.
 -Widzę że w końcu wytrzeźwiałaś- uśmiechnął się obleśnie.
 -Kim jesteś i co ja tu robię?!- spytałam drżącym głosem
 -No widzisz? i po co tyle piłaś? Marnie spędzony ostatni dzień na wolności- odparł.
 -Co chcesz mi zrobić?!
-Znajdzie się ktoś kto będzie lepiej dbał o twoje organy jak np nerki i wątroba-odpowiedział.
   Teraz to już w ogóle mnie sparaliżował strach. Mieli mnie zamiar kroić na kawałki!
   Ze satysfakcją wymalowaną na twarzy zbliżył się do mnie i dotknął mojego policzka a ja natychmiast odskoczyłam w tył.
 -Ciesz się ostatnimi dwoma dniami życia- powiadomił mnie.
 -Jesteś chory- wyszeptałam
   Nie odpowiedział tylko zaśmiał się i wyszedł. Natomiast ja kopłam z całej siły w drzwi (czego później pożałowałam) i wrzasnęłam:
 -Wypuście mnie do cholery!!
   Odpowiedziała mi cisza.

(Perspektywa Niall'a)

 -No więc mam plan!- zawołałem wchodząc do kuchni ze stosem plakatów o zaginięciu Sel i rzuciłem je na stół.
 -Jaki?- spytał Zayn, opierając się o blat kuchenny.
 -Będziemy rozwieszać plakaty po całym Londynie. Taka pomoc dla policji bo raczej sobie sami szybko nie poradzą...-wyjaśniłem
 -Trafna uwaga- zakpił Louis- myślisz że to coś da?
 -No chociaż trochę pomoże, może ktoś ją widział czy coś-wywróciłem oczami.
 -Nialler ma rację- poparł mnie Daddy Direction.
 -Sami też możemy coś powęszyć- dodał Malik.
 -Na serio myślisz że stado dziewczyn odpuści nas sobie? Kiedy nas zobaczą?- zauważył Tommo.
 -Ugh...Louis, rusz w końcu mózgownicą, a nie rozmyślaj o namiętnych scenach z Hazzą, których zawsze byłem przez przypadek świadkiem- wzdrygnąłem się z obrzydzenia przypominając sobie wszystko.
   Lou zaśmiał się widząc moją skwaszoną minę.
 -Tylko nie mów że Carm nigdy ci loda nie robiła- zawołał rozbawiony.
   Spłonąłem i już miałem coś odpowiedzieć kiedy uprzedził mnie Liam.
 -Chłopaki sorry ale nie mam zamiaru słuchać sprawozdań na temat waszego życia seksualnego.
 -A gdzie w ogóle jest Hazza? -spytał Zayn.
 -Pewnie doprowadza swoją buźkę do porządku- wyparowałem.
   Po chwili wybuchłem śmiechcem razem z Lou na widok min Li i mulata.
 -Ledwo się z tym pogodziłem a wy mi z takimi tekstami wyjeżdżacie! Wole nie myśleć co wy tam robicie...- odezwał się po dłuższej chwili Malik.
 -Mówisz o wersji Hart? Na przykład wczoraj na imprezie?- Louis poruszając brwiami, odsunął trochę kołnierz bluzki ukazując kilka czerwonych plamek- Harry jest mistrzem w robieniu malinek...
 -Nie! Stop! To zaczyna być chore..- przerwał mu Zayn.
 -Ciesz się że nie widziałeś ich w akcji tak jak ja- poskarżyłem się.
 -Może tak wróćmy do tematu zaginięcia Seleny?- zaproponował Payne.
 -popieram!- zawołaliśmy razem z Malikiem., kiedy do kuchni wszedł bardziej niż zwykle rozczochrany Styles.
 -Coś mnie ominęło? -spytał niepewnie.
 -Krótka konwersacja na twój i Lou temat- odpowiedziałem.
 -Aha- mruknął i usadowił się na kolanach Tomlinsona.
   Ignorując ich zachowanie wróciłem do poprzedniego tematu.
 -Można też to zgłosić do jakiegoś programu o zaginionych- dokończyłem.
 -Dobrze myślisz...ale kto się tym zajmie?- spytał Liam.
 -Ja się tym zajmę to wszystko przeze mnie.-zaproponował mulat.
 -Nie obwiniaj się aż tak- odezwał się niespodziewanie Li
 -Nie Liam, to moja wina że Selena zaginęła. To przez to że nie umiem zapanować nad sobą i o mało nie przeleciałem dziewczyny przyjaciela! Nie zasługuję na twoją przyjaźń Li, a ni na miłość Peerie i dobrze że mnie zostawiła. Należało mi się. Nie jestem tego wart- powiedział Zayn patrząc w podłogę- i nawet nie zaprzeczaj że jestem świnią.
 -Ale tylko prawdziwy przyjaciel potrafi przyznać się do swoich błędów i szczerze tego żałować. Dużo nad tym myślałem i...jeżeli mamy mieć ze sobą do czynienia przez bardzo długi czas to ci wybaczam ale będziesz musiał na nowo zapracować sobie na moje zaufanie- odarł Payne tym samym zmuszając mulata do podniesienia na niego wzroku.
 -Liam...nie wiem co powiedzieć- rzekł zaskoczony decyzją ciemnego blondyna- dziękuję...
   Nie powiem...zrobiło się jakoś dziwnie i lekko wzruszająco. Brakowało jeszcze żeby wpadli sobie w ramiona Jak by czytali w moich myślach zrobili to.
 -Dobra koniec tych czułości, idziemy wieszać plakaty- powiedziałem zbierając kilkadziesiąt plakatów i ruszyłem do werandy-Malik! Jedziesz ze mną!

(Perspektywa Liam'a)

   Pojechałem z Lou i Hazzą, ale postanowiliśmy się rozdzielić. Oni chodzili głównymi ulicami a ja po parku, przybijając co jakiś czas plakaty do drzew i wypytywałem o Selenę przechodniów. Nit nic nie widział. Zrezygnowany wszedłem na mostek i spojrzałem przed siebie. Moją uwagę przykuła pewna rzecz leżąca na lewym brzegu. Podszedłem szybko do tamtego miejsca i odniosłem z ziemi butelkę po winie oraz zerwaną bransoletkę jaką dałem Selenie na urodziny. Zchowałem ją szybko do kieszeni i rozejrzałem się do okoła. Zauważyłem niedaleko faceta siedzącego na ławce. wyglądał na bezdomnego. Natychmiast do niego podszedłem z nadzieją że czegoś się dowiem.
 -Przepraszam pana...widział może pan tę dziewczynę tu, niedawno? -wskazałem na jej zdjęcie.
 -A no była tu...nachlała się wyglądała na zrozpaczoną- powiedział.
   Moje serce szybciej zabiło.
 -Może wie pan co się z nią stało? -dopytywałem się.
 -Rozumiem że jest dla pana bardzo ważna?
 -Ja...tak- zająkłem się lekko.
 -No więc zabrali ją do białego auta...dla nas bezdomnych jest niebezpieczna- powiedział cicho.
 -Kim są ci ludzie? -spytałem niespokojnie.
 -To handlarze organów ludzkich. wyłapują bezdomnych i samotnych, a później ich kroją.
   Zamarłem.
 -A wie pan może gdzie to robią...?- wydusiłem przerażony tym że Sel może już nie żyć.
 -Wiem. kiedyś sam im uciekłem... ale nie chcę tego wspominać-skrzywił się.
 -Błagam pana! Muszę ją znaleźć!-zawołałem- zrobię wszystko, co pan tylko sobie zażyczy...zapłacę...tylko niech an mi pomoże ją znaleźć!
 -Myślisz że wciąż żyje?- spytał z ironią.
 -Nie wiem...mam nadzieję że tak...
 -Mówisz że zrobisz wszystko żeby ją znaleźć?- upewnił się.
   Kiwnąłem potwierdzająco głową.
 -Wystarczy że ich zamkną i pomożesz mi zacząć życie od nowa. Wyglądasz na nadzianego i w dodatku z kąś cię kojarzę...
 -Możliwe ze z reklam i gazet- mruknąłem zadowolony że mi może.
 -Czyli kolejna gwiazdka Londynu?
 -Można tak powiedzieć. Wokalista znanego Boys Bandu -przyznałem się.- pan wybaczy, zadzwonię po kolegów.
   Odszedłem kilka kroków i wybrałem numer Lou.
 -Coś nowego?
 -Możliwe że wiem gdzie jest w tej chwili...ale musimy się spieszyć, mamy bardzo mało czasu.
 -Ok. Rozumiem że nie zapowiada się dobrze...
 -Spotkamy się przy bramie parkowej. Jedzie z nami facet, który wie co i jak.
 -Do zobaczenia
   Rozłączyłem się i gestem zacząłem wołać bezdomnego.
   Po kilku minutach, siedzieliśmy w aucie Hazzy  który przed chwilą powiadomił policję. Ruszyliśmy szybo za wskazówkami męszczyzny.

   __________________________

No cóż....z kąt to opóźnienie? bo dopiero dzisiaj dostałam 6 komentarz. mam nadzieję że podoba się wam rozwijająca się akcja :) 6 KOMENTARZY i kolejny za dwa tygodnie :) przepraszam za wszystkie błędy i kto chce byś powiadamiany o kolejnych rozdziałach to daje Nicka w komentarzu (: pozdrawiam- Payne'owa ;)

Rozdział XIX

UWAGA SCENKA Z LARRYM!!!



(Perspektywa Niall'a)

   Pod wieczór spędziliśmy w Nados. Właśnie wpakowałem do ust kilkanaście frytek naraz, kiedy odezwał się Lou.
 -Jedna noc i tyle się porobiło...
 -Było aż tak źle?- spytał Josh.
 -Pomijając wrzask Peerie, jak Zaym oberwał z liścia i przybitego Liam'a może nie jest tak źle w porównaniu tego co się kryje za drzwiami do pokoju Malika-skomentował Hazza.
 -Nieźle go poniosło- potwierdziłem wspominając huk dochodzący z jego pokoju- żal mi tak bardzo naszego biednego kosza...
   Przyjaciele zachichotali.
 -A tak na oważnie, to trzeba jakoś pogodzić Zayn'a i Liam'a. Mieszkamy razem, pracujemy razem i w ogóle dużo spędzamy ze sobą czasu- stwierdziłem.
 -Będzie trudno ale damy radę- pocieszył nas Louis.
   Nagle zadzwonił mój telefon. To był Li.
 -No co jest?
 -Selena zniknęła.
 -A pytałeś może Malka czy nie wie gdzie jest?
 -Tak. Nic nie wie.
 -A jej mama?
 -To właśnie ona mnie powiadomiła że nie ma seleny odkąd wczoraj rano poszła do nas...
 -A obdzwoniłeś gości? nikt nic nie widział?
 -Cisza. Jej telefon też nie odpowiada.
 -Dobra, wracamy do domu.
   Rozłączyłem się. Napotkałem pytające spojrzenia chłopaków.
 -Selena zniknęła. Nie wiadomo gdzie jest, nie ma z nią kontaktu- powiadomiłem ich.
 -A co z jej mamą?- spytał Tommo
 -Ona powiadomiła Liam'a o zniknięciu- odparłem- Li czeka na nas w domu.
   Kilkadziesiąt minut później weszliśmy do mieszkania już bez Josha. weszliśmy do kuchni gdzie w ciszy siedział Liam i Zayn.
 -Wiadomo już coś?- spytałem od wejścia.
 -Nie.- odpowiedział Li.
 -Nie myślicie że coś jej się...stało?- wydusił mulat.
 -Nawet o tym nie myśl- skarcił go Louis.
 -Jedynym wyjściem jest zgłoszenie zaginięcia na policji- powiedział Harry.
 -Problem jest taki że wyszła...no właśnie kiedy?- spytałem.
 -Chyba nie długo o mnie... tak około pierwszej- odpowiedział Payne.
 -Czyli nie ma jej...- podliczyłem szybo w myślach- około 17 godzin.
 -I co z tego? - zdziwił się Lou.
 -Cymbale, ona ma 18 lat, więc zgłoszenie przyjmą dopiero po 24 godzinach od zniknięcia! -przewróciłem oczami.- Najstarszy a najgłupszy...
 -Ej, to nie czas na ubliżanie sobie- zbeształ nas Zayn.
 -Masz rację- przyznałem, o czym usiadłem na krześle.- ale przypominam ci  że gdyby nie twoja i Sel głupota, to pewnie w tej chwili było by całkiem inaczej.
 -Byłem pijany!- odparł ze złością.
 -To nic nie zmienia.
 -Dużo bo nic nie pamiętam! Odpierz się w końcu!- warknął.
   Już miałem odpwiedzieć ale wtrącił się Liam.
 -Możecie się w końcu zamknąć?!
   Westchnąłem zgadzając się. Nagle zainteresowałem się leżącą niedaleko łyżeczką. Zacząłem ją obracać w palcach, a w tedy usłyszałem szelest stóp. Podniosłem wzrok na Ciemnego blondyna, który odsunął się nieco do do tyłu, wbijając wzrok w łyżeczkę, jak bym trzymał w dłoniach bąbę. Uśmiechnąłem się lekko.

(Perspektywa Seleny)

   Siedziałem nad rzeką, sącząc powoli ostatek wina z butelki i rzuciłam ją na ziemię. Była już ostatnią butelką jakiego kolwiek alkoholu. A było go dużo.
   Gdzie byłam? Nie miałam pojęcia. Nie umiałam zlokalizować. Nie byłam w stanie. do koła rozciągał się park.
   Wstałam powoli, chwiejąc się na nogach i weszłam na pobliski mostek Oparłam się o barierkę i spojrzałam mętnym wzrokiem na płynącą rzekę. To cud że jeszcze jakoś kontaktowałam. Ledwo co, ale jednak.
  -Co taka piękna kobieta robi tak późno w  tym parku?- usłyszałam za sobą jakiegoś faceta.
 -Odwal się- wybełkotałam.
 -w dodatku jeszcze pijana. No, no no. Nie ładnie tak!- zaśmiał się- chodź, przedstawię cię moim kolegom.
 -Nie!- zaprotestowałam.
   Nie miałam nawet siły się wyrywać. Spokojnie zaprowadził mnie do czarnej furgonetki i do niej wpakował...

(Perspektywa Carmen)

  -Niall!! Dzwońmy w końcu po tą policję!- jęknęłam chodząc nerwowo o jego pokoju.
   Westchnął.
 -Jest dopiero 11...-mruknął.
 -Co mnie to obchodzi?! Moja przyjaciółka zniknęła!- warknęłam- a jeżeli ktoś ją porwał? coś jej zrobił?
 -Car też się martwię- odparł.
 -To dzwoń do cholery, albo ja t zrobię- zawołałam nie dając mu wyboru.
   Zrezygnowany wyciągnął telefon i wybrał numer londyńskiej policji.
   o kilku minutowej rozmowie, zebraliśmy się i wszyscy pojechaliśmy na posterunek...

(Perspektywa Liam'a)

   Wyszedłem w końcu z pokoju  przesłuchań. Potarłem zmęczone oczy które jeszcze cudem się nie zamykały. dochodziła już 3 w nocy a ja nie spałem już od 45 godzin...
   Dowlekłem się jakoś do poczekalni, usiadłem i zadzwoniłem Po Niall'a żeby mnie odebrał. Nie urwała nawet chwila kiedy moja głowa opadła na pierś...
 
 -Liam! Obudź się! - usłyszałem głos Nialler'a.
   Potrząsał moje ramię.
 -Jeszcze chwileczkę- mruknąłem.
 -Liam, do cholery, chyba nie masz zamiaru spać tutaj?!-zawołał.
   Otworzyłem natychmiast oczy i spojrzałem na niego nieprzytomnie. Z wysiłkiem pomógł mi wstać, bo ja jeszcze nie kontaktowałem. Dopiero jak w twarz uderzył mnie silny letni wiatr obudziłem się.
   W samochodzie wyjąłem telefon i weszłem na twitter'a. Wciąż myśląc o ostatnich wydarzeniach napisałem:

        "Długo trzeba patrzeć w oczy,aby kogoś znać a w dodatku bardzo kochać, żeby swoje serce dać"

   Westchnąłem, wychodząc z aplikacji i rzuciłem telefon na półkę rozdzielczą.
 -Będzie dobrze- pocieszył mnie Niall.
 -Mam nadzieję- odparłem cicho.
   Kiedy zajechaliśmy przed nasz dom, bez słowa ruszyłem do swojego pokoju. BYłem wdzięczny że po drodze nie natknąłem się na Malika.
   Rozebrałem się do bokserek i resztką sił dotarłem do łóżka. Ale nie mogłem spokojnie spać. Co chwilę budziłem się z nocnych koszmarów. Kiedy po raz kolejny obudziłem się z krzykiem, usłyszałem ciche pukanie do drzwi.
 -Proszę- zawołałem ochrypłym głosem, wciąż uspokajając szaleńcze walenie serca.
   Do pokoju wszedł Zayn. Jęknąłem z nie zadowolenia.
 -Zanim cokolwiek powiesz czy mnie wyrzucisz z pokoju chciałem cię przeprosić za wszystko...nie mam pojęcia co zrobiłem rzez den cholerny alkohol, ale nigdy bym nie zdradził Peerie i ciebie, gdybym był trzeźwy. No ale się stało i wcale nie chcę się tłumaczyć. zawaliłem i za to siebie znienawidziłem.- powiedział szybko, a ja nie wiedziałem kompletnie co odpowiedzieć.
   Nadal byłem świadomy że kocham Selenę, ale jej zdrada z Zayn'em bardzo bolała.
 -Trudno mi będzie przebaczyć ci- wydusiłem.
 -Wiem, ale chciałem żebyś wiedział że bardzo tego żałuję- westchnął.
   Czekał żebym coś powiedział więcej ale ja...
 -Potrzebuję czasu-odpowiedziałem.
 -Rozumiem- odparł, cicho wycofując się z pokoju.
   Nie miałem pojęcia co robić...byłem rozdarty i...chyba potrzebowałem rady Louis'a.

(Perspektywa Harry'ego)

 -Co robisz ciekawego?- spytałem.
   Podszedłem od tyłu do Lou i delikatnie musnąłem jego szyję, zaciągając się zapachem jego perfum. Wzdrygnął się kiedy poczuł mój dotyk.
 -Nic- odpowiedział.
 -Chyba nie dostałeś zboczonego SMS-a od fanki jak wczoraj Nialler?-zachichotałem- ohh...Louis, jaką ty masz sexi pupę! Dasz pomacać?
 -Zamknij się!- powiedział i obrócil się do mnie przodem odrzucając telefon na bok.
 -Czyli tak? Mam być zazdrosny?
 -O moją siostrę Fizzy?-zachichotał.
 -No...ten...tego...też dziewczyna- wyszczerzyłem się.
   Lou przewrócił teatralnie oczami.  
 -Buziaczka?- za proponowałem niewinnie.
   Uśmiechnął się szeroko i pochylił się ku mnie, ale zanim się zorientował co kombinuje, rzuciłem się na niego, przewracając go na plecy i wpijając się w jego usta.
 -Wow- powiedział, kiedy oderwaliśmy się od siebie by zaczerpnąć powietrza- to jest "buziaczek"?
 -Ale ci się podobało- powiedziałem pewny swojej racji.
 -Jesteś niewyżyty- wytknął mi.
 -Ja ci zaraz pokarzę co to znaczy "niewyżyty"! -powiedziałem uśmiechając się szeroko.
 -Tak? No to czekam- zaczął się ze mną drażnić.
 -Tu i teraz?- zdziwiłem się.
 -No dajesz, kocie-musnął palcami mój policzek, zjeżdżając po linii szczęki i zatrzymał je na szyi.
   Zaczęliśmy się całować, a ja co chwilę przygryzałem jego wargę. Po chwili wsadziłem mu od koszulę ręce i zacząłem błądzić po jego torsie. Nagle o mało mu nie zdarłem koszuli i zacząłem całować jego szyję i klatkę piersiową, schodząc w dół, przy tym zostawiając na jego ciele dorodne malinki. Lou wplótł mi we włosy dłonie i czochrał włosy, tym samym sprawiając przyjemne dreszcze na mim karku. Czując że szatyn zaczyna się podniecać, dodatkowo przejechałem po jego kroczu ręką. Powoli rozpiąłem jego spodnie a później bokserki. Nie spieszyłem się. Objąłem ustami nadprzyrodzenie mojego chłopaka i drażniłem go językiem i ruszając wolno w dół i górę.
 -Harry, na litość Boską! przestań się nade mną znęcać!- wydyszał cicho pojękując.
   Przewróciłem oczami i przyspieszyłem, chichotając. I kto tu jest teraz niewyżyty?
   Nagle rozległo się pukanie i do pokoju wszedł Nialler, a w tym samym momencie Lou wytrysnął mi do ust, jego oczy zaszła mgiełka i przeciągle jęknął.
 -Kurwa! Fuuuuj!- krzyknął zamykając oczy- czy ja zawsze muszę widzieć jak wy TO robicie albo jak się całujecie?!
   Po czym wypadł z pokoju jak poparzony.
   Spaliłem buraka przez tą sytuację. Spojrzałem na Tommo, a on zwyczajnie wybuchnął śmiechem.
 -Co cię tak bawi?- zdziwiłem się.
 -Komiczna mina Nialler'a- zachichotał.
   Uśmiechnąłem się szeroko.
 -Dobra, ogarnij się, a ja idę się dowiedzieć co chciał nam powiedzieć blondyn- odarł Tomlinson ubierając się szybko.
 -Ale wieczorem wspólny prysznic!- zadecydowałem i klepnąłem go w pośladki kiedy wychodził.

        _____________________________________________________________

Heloł! kolejny rozdział za nami! i nie ma się zlituj się. Kończę już powoli opowiadanie bo mam już napisany epilog i wgl. ale będzie NASTĘPNE opowiadanie które już zaczęłam pisać. dzięki za wszystkie komentarze i ponad 2000 wejść :D 6 KOMENTARZY i kolejny rozdział :) pozdrawiam Payne'owa

Rozdział XVIII

(Perspektywa Seleny)

  

   Czas się zatrzymał wraz z widokiem Liam’a w drzwiach. Po chwili wypadł z pokoju z bólem wymalowanym na twarzy. Zrzuciłam z siebie mulata, który dość mocno uderzył o podłogę i obiegłam za Liam’em. Był już na dole kiedy go dogoniłam. Ubierał buty.

 -Liam! Daj mi to wytłumaczyć!- poprosiłam.

 -Selena, tu nie ma czego tłumaczyć...Myślałem że jesteś inna. Myliłem się- odpowiedział i odwrócił wzrok, bym nie zauważyła łez wzbierających się w jego oczach.

 -Liam...to on zaczął...ja tego nie chciałam- zaczęłam się rozpaczliwie tłumaczyć.

 -Nie widziałem żebyś jakoś chciała go powstrzymać. A teraz zejdź mi z oczu!

   Wypadł na zewnątrz, znikając w ciemności.

 -Liam...do nie tak...- szepnęłam bardziej do siebie niż do niego.

   Mój świat się zawalił. Straciłam właśnie ukochaną osobę, którą zraniłam tak, że znienawidziłam samą siebie...w sumie Zayn też nie był bez winy.

   Musiałam stąd  wyjść...nie mogłam tu zostać. Zeszłam szybko do piwnicy, zabrałam dużo alkoholu i wyszłam z domu. Chciałam się upić do nieprzytomności, zapomnieć o wszystkim. Poszłam w bliżej nieokreślonym kierunku i zaczęłam płakać. Sięgłam po wódkę i zaczęłam ją pić prosto z gwinta...

(Perspektywa Harry’ego)

   Otworzyłem powoli oczy, czując potworny ból głowy. Wtulony byłem w Louis’a i to całkiem...nagusieńki. On zresztą to samo. Nie pamiętałem prawdę mówiąc to nic. Mogłem tylko wywnioskować, że w nocy było gorąco między mną i Lou po rozrzuconych wszędzie ubraniach. Przywarłem do niego mocniej, delektując się ciepłem bijącym od niego.

 -Lou...śpisz?- spytałem cicho.

 -Nie- odpowiedział całując mnie w czoło.

 -Może pamiętasz...co wczoraj robiliśmy?- spytałem niepewnie.

 -Oj działo się- zachichotał.

 -Ja...nie pamiętam nic od kąt pogodziliśmy się z Zayn’em- jęknąłem.

 -Nie trzeba było tyle pic. Ale z tego co widziałem Malik ci dorównywał- dodał.

 -Aha- mruknąłem.

   Nastała przyjemna cisza.

 -Boo...?- odezwałem się po chwili.

 -Hmm? –wymamrotał.

 -Masz coś do picia?- spytałem niewinnie.

 -Tak. Zabezpieczyłem się na rano. Tylko nie wypij wszystkiego, mnie też suszy- odparł podając mi karton soku, który wyciągnął z pod łóżka.

   Nie patrząc jaki to sok, przyssałem się  zostawiając tylko kilka łyków i podałem Tommo.

 -Dzięki za szczodrość Styles- zakpił dopijając sok i rzucając go na podłogę- później się sprzątnie...

 -Larry!! Chcecie śniadanie?!- zawołał z dołu Niall.

 -Już idziemy!! –odkrzyknąłem.

 -Od kiedy nas nazywa „Larry” ?-zdziwił się Lou.

 -Nie mam pojęcia, ale mi się podoba- wyszczerzyłem się i wstałem, szukając w tym całym bałaganie bokserek.

   Tomlinson oparł się na łokciach i zaczął obserwować moje poczynania, kiedy snułem zupełnie nagi po pokoju.

 -Masz całkiem seksi tyłek- wyparował.

 -Masz lepszy- odparłem w tym samym Momocie znajdując bieliznę- niw uważasz że powinniśmy zainwestować w jedno wspólne łóżko...?

 -Może i masz rację- odpowiedział.

   Ubrałem bokserki i rzuciłem ubrania Louis’owi. Jak zawsze zszedłem na dół tylko w bieliźnie, a Lou kompletnie ubrany.

 -Nialler, zostawiłeś nam coś jeszcze, czy sam wszystko zjadłeś?- spytałem wchodząc do kuchni, czochrając sobie włosy jeszcze bardziej.

 -Taa- odpowiedział wystawiając mi język.

   Po chwili wrócił spowrotem do lektury. Usiadłem przy stole, nalewając sobie do szklanki mleka i sięgnąłem po tosty, chwilę później podsuwając talerz Tommo. Uśmiechnął się słodko i już miał pocałować mnie w usta, kiedy trzasnęły drzwi frontowe. Do kuchni wszedł przygnębiony Liam. Do tego dziwnie się zachowywał.

 -Hej- mruknął cicho.

 -Cześć- powiedziałem równocześnie z Lou.

   Nialler wyciągnął rękę w jego stronę żeby przybił piątkę, ale tak się nie stało. Poderwał szybko głowę z nad książki i spojrzał na niego zaskoczony. Li usiadł tylko bez słowa przy stole, nalał sobie soku i gapił się tępo w szklankę.

 -Liam, a gdzie Selena?- spytał niepewnie Lou.

   Skrzywił się na dźwięk jej imienia.

 -Coś się stało?

 -Zdradziła mnie- wydusił odwracając od nas wzrok.

 -Że co?! Selena?! Z kim?!- Niall prawie się zakrztusił tostem.

 -Z...Malikiem...- jego głos lekko zadrżał.

   Zapadł głucha cisza. Wszyscy byliśmy w szoku.  Zayn i Selena...?-jakoś mi to nie pasowało.

   Payne zakrył rękami twarz.

 -Ale...jak...?- odezwałem się pierwszy.

 -Ona wczoraj poszła do łazienki do góry. Długo nie wracała, więc pomyślałem ze się źle poczuła czy coś...łazienka była pusta. Przechodząc obok pokoju Zayna, usłyszałem że z kimś rozmawia. Myślałem że zadzwonił jak zwykle do Peerie. Postanowiłem więc spytać go czy jej nie widział. Wszedłem do pokoju... a tam co...? obmacują się nawzajem i całują! –wytłumaczył ani razu nie używając imienia Sel- dlaczego mi się to zawsze przytrafia?! Co ze mną nie tak?!

 -Z tobą jest wszystko w porządku tylko...źle natrafiasz- pocieszył go Louis, kładąc mu na ramieniu rękę.

 -a z Malik’iem to ja sobie pogadam! –zawołał Horan.

 -Z przyjemnością ci pomogę- poparłem go.

   Po chwili Liam stwierdził że idzie spać, bo całą noc plus przed południe, wałęsał się po Londynie, a ja położyłem głowę na ramieniu Tommo, który natychmiast otoczył mnie ramieniem.

(Perspektywa Zayn’a)

   Miałem taki piękny sen z Peerie, kiedy nagle obudziłem się z hukiem spadając z łóżka. No tak, nie miła pobudka. Wstałem z podłogi wcześniej wyplontywując się z kołdry, która ciasno owinęła się wokół mojego ciała. Do tego jęknąłem bo miałem potężnego kaca. W ogóle nie miałem pojęcia jak znalazłem się u mnie w pokoju...miałem jak to się mówi „urwany film”. Spałem nawet w ubraniach.

   Zwlekłem się na dół do salonu , szukając czegokolwiek do picia. Nagle w kuchni rozległ się głośny śmiech i radosne krzyki. Przykładając sobie do skroni palce wszedłem do kuchni.

   Niall za wszelką cenę chciał coś ukryć przed Harry’m i Lou pod stołem, którzy go otoczyli z dwóch stron.

 -Ej! Chłopaki! Spokojnie! I przy okazji nie wrzeszczcie tak bo mi łeb rozwala –poskarżyłem się.

   Ucichli i spoważnieli na mój widok. Ich spojrzenia wierciły mi w głowie dziury. Coś było nie tak. Nigdy się tak nie zachowywali w stosunku do mnie. No chyba że cos przeskrobałem.

 -Co?- spytałem w końcu.

 -Jak mogłeś cos takiego zrobić?!- zawołał z wyrzutem Louis.

 -Ale...o co chodzi?- spytałem zdezoriętowny sytuacją.

 -tylko nie kłam że nie wiesz! –tym razem odezwał się Hazz.

 -Właśnie nie wiem o co chodzi- powiedziałem jeszcze bardziej ogłupiały.

 -O to że o mało nie przeleciałeś Seleny na oczach Liam’a!- uświadomił mnie Nialler.

 -Ż-że co?! Żarty sobie ze mnie robicie?!- otworzyłem szeroko oczy niedowierzając w to co usłyszałem.

 -Albo faktycznie nic nie pamiętasz, albo tak dobrze udajesz- w drzwiach pojawił się Liam.

   Popatrzył na mnie oczami w których płonęła wściekłość, do mojej osoby. Nagle ktoś do tego zadzwonił do drzwi.

 -pójdę otworzyć – mruknął Li i zniknął w korytarzu.

   W kuchni zapadła cisza w której dał się usłyszeć jak Payne rozmawia z kimś. Nagle do kuchni wparowała Pezz, a za nią wszedł Liam. Oboje nie mieli zaciekowych min. Cofnąłem się do tyłu o parę kroków.

 -Ty dupku! Ty skończony idioto!- krzyknęła blondynka niebezpiecznie się do mnie zbliżając.- myślałeś że się nie dowiem?! A ja ci ufałam palancie!

 -Peerie...-zacząłem ale mi przerwała.

 -wiedziałam co było w x-factorze, że spotykałeś się z dwoma dziewczynami naraz! Myślałam że od tego czasu wydoroślałeś! A ty co?! Zdradziłeś mnie! I to z nie byle kim! Z samą Seleną Amity! Przecholowałeś! Z nami koniec!- wygarnęła mi płacząc przy tym i zanim się zorientowałem oberwałem z całej siły z liścia.

   Gdyby spojrzenia umiały zabijać, leżałbym już dwa razy martwy. Wybiegła wściekła z mieszkania, a ja dotknąłem palącego policzka. Po chwili Li też wyszedł. Opadłem ciężko na najbliższe wolne krzesło, nie zwracając uwagę na resztę chłopaków, ukryłem twarz w dłoniach.

 -Ja chyba kurwa śnię! To nie może być prawda!- krzyknąłem z bezsilności.

   Tyle się starałem i wszystko spieprzyłem!

   Poczułem jak zaczynają  mnie piec oczy i w tym samym momencie wezbrała się we mnie złość na samego siebie. Wstałem gwałtownie przewracając krzesło i wychodząc kopnąłem z całej siły w stojący w kącie kosz, który pękną na pół wysypując do okoła śmieci. Nie przejmując się tym, ruszyłem do swojego pokoju, zamykając się w nim i rozwalając wszystko co napatoczyło mi się do rąk. W końcu usiadłem na ziemi rycząc jak głupi z własnej głupoty...

Helloł! Witam po kolejnym rozdziale i mam nadzieję że się wam podoba :D za dwa tygodnie kolejny tylko musi być 5 KOMENTARZY! Dziękuję za wejścia i wszystkie inne komentarze J jak ktoś chce być powiadomiony o nowym rozdziale przez tt to piszcie nicki w komentarzu ;) 

PS. Powoli zbliżamy się do końca historii, ale nie  martwcie się, na koniec dużo akcji i szykuje kolejne opowiadanie (moja wena szleje):P

Pozdrawiam Payne’owa.

Ps. czytałam relację chłopaków na temat tego co przeżyli w Ghanie, jak to wygląda i wgl i ryczę jak pojebana widząc te wszystkie zdjęcia :'( jestem z nich cholernie z nich dumna i mam nadzieję że uda im się dużo uzbierać kasy na te wszystkie dzieci ;)

Rozdział XVII

(Perspektywa Seleny)

   zachowanie Zayn'a było coraz ciekawsze. chyba nawet coś kombinował. No ale cóż, wiele nad tym się nie zastanawiałam bo po pierwsze; nie miałam czasu (Zayn miał 1000 pomysłów na minutę) a poza tym dałam już mu wolną rękę, żeby zabawiał mnie różnymi atrakcjami w wesołym miasteczku (chociaż miałam czasami wyrzuty sumienia że Liam siedzi chory w domu a ja tu w najlepsze szaleję). właśnie ledwo wstałam, bo kręciło mi się w głowie po diabelskim młynie.
 -Zayn! Mam już dość!- poskarżyłam się - chodźmy w końcu do tego cholernego domu!
 -Ok zadzwonię po taxi- zgodził się ku mojemu zdziwieniu.
 -Tak po prostu? Już mnie nie zatrzymujesz? - uniosłam jedną brew.
 -No tak, sam mam już w zasadzie dość. A muszę mieć jakieś siły na wieczór- wytłumaczył.
 -Szykuje się intensywny wieczór z Peerie?- wyszczerzyłam się.
 -coś w tym stylu- westchnął
   Właśnie podjechała Taxówka, więc jako pierwsza weszłam do środka.
   Kilkanaście minut później stanęłam przed domem chłopaków, czekając na Malika aż zapłaci kierowcy.
   Z karzdym krokiem czułam się coraz mniej pewnie, dziwnie i byłam lekko zaniepokojona, czując że coś się święci. Do tego dopiero teraz zaczęło do mnie docierać że mam 18 lat. w końcu miałam tyle lat co Hazza.
   Otworzyłam spokojnie drzwi widząc jak Mulat mnie obserwuje.
 -Co?
 -Nic, nic-odparł uśmiechając się do mnie szeroko- wchodź.
   Gdy tylo przekroczyłam róg, światła się oświeciły i usłyszałam jednogłośne "Wszystkiego najlepszego Sel!".
   Zamurowało mnie widząc tyle osób, zwłaszcza gdy w śród znajomych ze starej szkoły i z kółka teatralnego stali Ed Sheeran, Demi Lovato i Katy Perry. Skąd się wszyscy tu wzieli?!
   Zayn tylko uśmiechnął się gdy posłałam mu zdziwione sojrzenie i okleał mnie po ramieniu po przyjacielsku.
 -Dlatego mnie zatrzymywałeś?- sytałam go , ale nie odpowiedział bo wszyscy gośćie rzucili sięna mnie z życzeniami i prezentami.
   Malik tylo je przechwytywał ode mnie i odkładał w kąt.
   W końcu po kilku minutach poszli się bawić w najlepsze na parkiecie, a kontem oka zauwarzyłam jak Niall znika z Carmen w kuchni. zaśmiałam się cicho. zaniepokoiłam się bo nigdzie nie zauważyłam Liam'a. może siedzi u siebie w pokoju u siebie chory? odeszłam do Louis'a, który właśnie usiadł w fotelu.
 -Lou, wiesz gdzie jest Liam?- spytałam.
 -Mowił żeby ci przekazać żebyś wyszła do ogrodu- odpowiedział.
 -a to cwaniak! udawał że jest chory! -mruknęłam i ruszyłam na zewnątrz.
   Rozejrzałam się do okoła w ciemności. Li siedział na na huśtawce z opartymi łokciami o uda, a w dłoni trzymał podłużne pudełeczko, któe obracał w palcach, przyglądając mu się. Podniusł dopiro głowe kiedy byłam kilka krokow od niego. uśmiechnął się czule do mnie.
 - piękna, bezchmurna noc, odczas pełni księżyca i miliony gwiazd mrugających nad naszymi głowami a ja widzę moja śliczną boginię, która ma dziś urodziny- powiedział cicho i wstał podchodząc do mnie - wszytkiego najleszego i więcej szczęścia niz dotychczas. -zachichotał cicho
 -Dziękuję ale to nie ja ostatnio rozwaliłam poł pokoju jedną koszulką- przypomniałam mu.
 -Mniejsza o to- mruknął, uśmiechając się delikatnie i rzyciągając mnie do siebie.
   Musnął swoimi ustami moje, odsunął sie troszeczkę i uniusł pudełeczko. otworzył je tak abym mogła zobzcyć co jest w środku. Moim oczom ukazała się  cudna srebna bransoletka. bojąc się że ją uszkodzę, dotknęłam ją delikatnie upewniając  się że jest prawdziwa. Zerknęłam na Liama, który zachęcił mnie ruchem głowy abym ją wzieła do ręki. dopiero jak ją podniosłam zobaczyłam oprócz maleńkich brylancików zawieszkę "S&L"
 -Boże Liam! to musiało kosztować majątek!- wydusiłam w końcu.
 -Nie jest tak cenna jak ty. Co ja mówię?ty jesteś bezcenna! - odpowiedział.
 -Dzięki za porównanie mnie do bransoletki -stwierdziłam udając poważną.
   Liam zmieszł się nieco, rumieniąc się. Zachichotałam i przytuliłam go mocno, szeptając do ucha że jest piękna. chyba poczuł się mile połechtany.
 -Wracajmy do środka To w końcu twoja impreza-powiedział całując mnie w policzek.
   Resztę wieczoru świetnie się bawiłam, mając Liam'a i najbliższych przyjaciół u boku. oznałam też lepiej Eda Shareen'a, Demi Lovato i Katy Perry. okazali się całkiem świetni. szybko się uiłam (w końcu legalnie!!). Całkowicie się rozluźniłam i zaczęłam tańczyć szybką piosenkę. Po chwili zauważyłam że arkiet stał się pusty i wokół niego stoją wszyscy przyglądając mi sie z podziwem. Po chwili doszedł do mnie mój chłopak i zaczął ze mną tańczyć. Za nim się zoriętowałam, nie wiele nas dzieliło.
 -Gożko! Gożo! -zaczął wołać Louis z Harry;m i zaraz óźniej dołączyli sie inni.
   Spojżałam prosto w czekoladowe oczy, które przepełniały iskry radości. przymknęlam oczy i nasze usta się spotkały w namiętnym pocałunku. Wszyscy chcieli więcej, a my nie mieliśmy nic przeciwko, więc Li wkradł się do moich ust językiem przyciągając mnie jeszcze bliżej. NIe zostałam mu dłużna i też oddawałam pocałunki. W końcu oderwaliśmy się od siebie by zaczerpnąć powietrza. uśmiechnęliśmy sie do siebie.

(Perspektywa Zayn'a)

 -Kochanie, spotkamy się jutro? -spytała Peerie.
 -No pewnie!- odarłem całując ją czule w usta- na pewno nie chcesz żebym cię odprowadził?
 -Nie trzeba. idż się bawić- zapewniła oddając pocałunek i wsiadając do taxi.
   Pomachałem jej jeszcze i wróciłem do środka.
 -Malik! Chodź robić za Dj! chcę sie w końcu napić!- krzyknął Niall.
 -A muszę?- ruszyłem do niego nie chętnie.
 -Dosłownie pół godzinki!- zapewnił.
 -Wow, tak szybko zdążysz się narąbać?- zdziwiłem się.
 - przyniosę sobie jeszcze kilka piw i jakieś przekąski na stanowisko- wyszczerzył sie.
 -No dobra, ale mi możesz przynieść mi kilka butelek win. W tedy w to wchodzę-  postawiłem warunek.
 - ok, zaraz wrócę- odpowiedział i zniknął w jadalni.
   Ja usiadłem  przy sprzęcie i sięgnąłem o mikrofon.
 -No dobra ludzie! zmiana Dj Niall'a na Malik'a -powiadomiłem.
   Już miałem puścić muzykę kiedy z znikąd pojawił się Louis , wyrywając mi mikrofon.
 -I Dj Tommo- dodał szatyn.
   Powitali nas gromkimi brawami  i gwizdami. Uśmiechnąłem się sztucznie. Gdy tylko z głośników popłynęła muzyka Lou zwrócił się do mnie.
 -Czy ty musisz byż aki w stosunku do mnie i Harry'ego?-spytał z wyrzutem- myślałem że jesteśmy przyjaciólmi Ja i Hazz nic się nie zmieniliśmy natomiast ty...odkąd się dowiedziałeś, przestałeś normalnie z nami rozmawiać, mówiłeś tylko kiedy musiałeś!- nie dowiedziałem- Zayn! odezwij się w końcu! Załatwmy tę sprawę raz na zawsze!- zniecierpliwił się.
 -Ej, Malik! Twoje wino! - podszedł do nas Nialler., podał mi 2 butelki wina i zniknął chwilę poźniej w śród tańczących gości.
   Otworzyłem wino i upiłem dość dużo.
 -Zayn...-znowu chciał coś powiedzieć Louis.
 -To nie tak...po prostu nie mogę się jeszcze przyzwyczaić i zrozumieć jak tak się całujecie i w ogóle...-wyznałem i znów upiłem znowu trochę wina.
 -Rozumiem- mruknął -potrzebujesz jeszcze czasu.
 -powoli oswajam się z sytuacją, ale lepiej nie okazujcie sobie "czułości" przy mnie- poprosiłem.
 -Czyli zgoda?- spytał.
 -Zgoda- odparłem.
   o chwili przytulilismy się mocno. Louis zawołał Harry'ego, który uśmiechnął się nieśmiało. Uśmiechnąłem się szeroko i dopiłem resztę butelki czując jak przyjemnie mi szumi w głowie.
 -Hmm...Dj Tomm zostawiam się narazie samego. Idę o procenty-powiadomiłem go -chcecie coś?
 -Możesz przynieść piwo- odezwał się Hazz, kiwiąc się lekko na boi.
   Wywróciłem oczami. Cały Harry. Jak zwykle już upity
   Po godzinie czasu upiłem się na całego wypijając 3 butelki wina, kilka iw i 2 butelki wódki. W końcu po długich namowach Niall'a w końcu poszedłem  do góry. Harry i Lou już dawno znikli na piętrze. Ledwo wszedłem na górę,napotkałem zarumienioną od alkocholu Sel.
 -Wszystkiego najlepszego- wybełkotałem.
 -dziękuję- uśmiechnęła się.
   Nagle przyszedł mi do głowy pomysł. Zablokowałem ręką drogę dziewczynie.
 -Chodź na chwile...chcę ci jeszcze coś dać- powiedziałem ciągnąc ją do mojego pokoju.
   Niczego nieświadoma weszła za mną do sypialni a ja zamknąłem drzwi. po chwili pocałowałem ją namietnie. Niepewnie oddała pocałunek. Popchnąłem ją na łózko i znalazłem się nad nią.
 -Zayn! przestań...-za protestowała.
 -oboje wiemy że tego chcesz- odparłem i pocałowałem ją.
  przeonałem ją. W tej samej chwili drzwi otworzyły się i pokój wypełniło światło. obróciłem się gwałtownie. stał tam Liam...zszokowany...

__________________________________

enoy! kolejny za nami za dwa tygodnie kolejny ale proszę wcześniej o 5 KOMENTARZY bo inaczej nie dodam.i przeraszam za wszytkie błędy pozdrawiam ;)

Rozdział XVI

(Perspektywa Seleny)

   Wyszłam z łazienki lotniskowej razem z Carmen. Ledwo przeszłam kilka kroków, wywruciałam bym się przez podłożone mi nogi, przez jedną z fanek, ale Carm w ostatniej chwili pomogła mi złapać równowagę. Usłyszałyśmy śmiech.

 -Patrz pod nogi, łamago- syknęła jakaś szatynka.

   Zignorowałam to i ruszyłam za przyjaciółką na wolne miejsca w poczekalni. Objęłam ramionami bluzę i zaczęłam odliczać minuty. Carmen też była nie mniej podekscytowana. Pełne dwa tygodnie bez nich...

 -Cholera!- zaklęła od nosem moja przyjaciółka.

 -Coś się stało?- spytałam.

 -Zastanawiam jak ci wszyscy fani 1D mają mój numer telefonu! –westchnęła.

 -Nie mam pojęcia. Directioners zawsze mają na to jakiś patent...w sumie ja nadal jestem directioner. A ty?

 -Jasne że nadal jestem! Wykorzystuje Niall’a żeby mi śpiewał osobiście na gitarze! -wyszczerzyła się – i pomyśleć że właśnie chodzimy z dwoma naszymi idolami!- zachichotała

 -Selena? Carmen?- odeszła do nas jakaś drobna dziewczyna.

 -Tak?

 -Jestem fanką One Direction...-zaczęła nieśmiało- mogłabym sobie zrobić z wami zdjęcie?

 -Nie ma sprawy- uśmiechnęłam się.

   Wstałam i stanęłam z jednej strony dziewczyny, a Carm z drugiej strony.

 -Pasujesz do Liam’a- zwróciła się do mnie dziewczyna- a ty Carmen do Niall’a.

 -Dziękujemy- odparłam i po chwili zagłębiłyśmy się wszystkie trzy w rozmowie.

   Zrobiło się całkiem miło.

(Perspektywa Niall’a)

   Wyszliśmy z samolotu na dość zimne powietrze. Ale najciekawsze było to że słońce świeciło w najlepsze, co nie było żadko spotykane w Londynie. Wszedłem do środka zabierając swoją walizę z taśmy. Wchodząc do poczekalni przywitał nas pisk fanek. Harry’emu od razu rozbłysły oczy mimo zmęczenia podróżą. Rozdałem kilkadziesiąt autografów i stanąłem do kilku zdjęć. Zacząłem szukać wśród grupy fanów znajomą blond czuprynę. Podszedłem do Carmen od tyłu, zaryłem jej oczy i czekałem na reakcję. Odwróciła się do mnie z radością obdarzając mnie słodkim pocałunkiem w usta.

  -Więcej dostaniesz w domu- szepnęła mi na ucho i zachichotała na widząc mój rozmarzony wzrok.

   W jednej chwili wyobraziłem sobie jak jesteśmy u mnie w pokoju i zaczynam ją całować po szyi zchodząc powoli w dół i pieszcząc jej piękne nagie ciało...

 -już się nie mogę doczekać- odparłem otrząsając się ze zboczonych myśli...no tak za dużo przebywania ze Styles’em.

   Przytuliłem ją mocno do siebie. Jak dobrze poczuć jej zapach włosów...soczyste jabłka. Brakowało mi tego zwłaszcza o tej akcji z Lou i Hazzą...

(Perspektywa Seleny)

   Pojechaliśmy prosto do domu chłopaków. Gdy Tyl weszliśmy do środka, Louis i Harry, szturchając się w żebra i ciągnąc za sobą walizki ruszyli szybko do swojego pokoju. Zauważyłam że Zayn patrzy na nich z niesmakiem, Li przewraca oczami. Niall ociągnął moją przyjaciółkę za rękę do kuchni, marudząc że jest cholernie głodny tym samym wywołując u niej chichot. Zayn ruszył w końcu do swojego pokoju, a ja i Liam zostaliśmy sami w korytarzu.

 -Tęskniłem- powiedział muskając opuszkiem palca mój policzek.

   Przygryzł wargę stojąc wciąż blisko mnie. Mimo wolnie oblizałam swoją dolną wargę  i nie mogąc wytrzymać, popchnęłam go na ścianę. Walizka huknęła o podłogę przewracając się, a ja na nowo zaczęłam smakować ust mojego chłopaka, opierając na jego klatce piersiowej ręce. Lekko zaskoczony ciemny blondyn, oddał pocałunki i objął mnie w pasie.

 -Przerażasz mnie- zachichotał gdy odsunęliśmy się od siebie- jesteś czasem nieprzewidywalna.

 -witaj w moim świecie- zaśmiałam się.

 -Chodźmy do góry- pociągnął mnie do góry.

   Byliśmy ledwo w połowie schodów, kiedy z kuchni wybiegła ze śmiechem Carm ścigana przez Nialler trzymającego w ustach kanapkę i jeszcze kilka rzeczy do jedzenia w rękach. Minęli nas szybko i po chwili z hukiem zatrzasnęły się drzwi do pokoju Irlandczyka.

 -Coś mi się wydaje  że się u nich nie skończy na niewinnych pocałunkach- stwierdził Liam szczerząc się do mnie.

 -Nie bądź taki pewny siebie-zgasiłam go po czym dodałam kusząco-na ciebie też mam lekką ochotę- zachichotałam.

   Zanim zdążył zareagować wpadłam do jego pokoju...

(Perspektywa Liam’a)

   Stanąłem przed Selena która rozłożyła się wygodnie  na moim łóżku. Uśmiechała się szeroko. I pomyśleć że aż tak bardzo stęskniłem się przez te dwa tygodnie, a jak na kuszenie losu jeszcze piękniej wyglądała. Żółta sukienka, przecięta w pasie szerokim pomarańczowym paskiem z materiału idealnie podkreślała jej talię. Rozpuszczone długie włosy, opadały lokami na plecy, ramiona i łóżko. Nagle do głowy przyszedł mi do głowy mi pomysł żeby jej zrobić striptiz. Wyszczerzyłem się do niej i chwyciłem za końce mojej koszulki. Sel obserwowała mnie z wielkim zainteresowaniem, czekając na więcej. Ściągłem więc Materiał i zacząłem nim wywijać do okoła nad głową kiedy nagle poleciała w bok i dość mocno uderzyła w szafkę. Koszulka potrąciła  statuetkę syreny, która z kolei runęła na kolejne rzeczy, które stały na półce. Efektem był wielki huk, półka, która zleciała na podłogę , porozrzucane rzeczy i rozbita lampka nocna.

   Selena dostała potężnego ataku śmiechu, a ja pod wpływem impulsu wywołanym hukiem zamkiem oczy, przygryzając wargę.

   Nagle do pokoju wpadł Louis zastając wielki bałagan i mierząc mnie z rozbawioną miną. W końcu nie powstrzymał się i przyłączył się do seleny , opierając się ramieniem o framugę drzwi i krzyżując ręce na piersi. Po  chwili też zacząłem się śmiać.

(Perspektywa Zayn’a)

   Chwyciłem dżinsową kurtkę i ubrałem szybko buty.

 -Ej szybciej tam!- zawołałem w stronę schodów.

   Po chwili na dół zbiegła Selena z uśmiechem na twarzy.

 -Sorry musiałam się upewnić...

 -Że z Liam’em wszystko w porządku- dokończyłem- dobra chodźmy na to miasto.

 -A Peerie kiedy dojdzie?- spytała.

 -Nie idzie z nami bo wypadła jej ważna próba z zespołem-skłamałem.

   No tak ona będzie pomagać w domu a ja mam zająć Sel przynajmniej do siódmej.

 -Szkoda-westchnęła wsiadając do taksówki.

   Spędziliśmy całkiem miło czas razem Prawie cały dzień. Musiałem wszystko wymyślać żeby tylko nie wróciła do Liam’a co było trochę trudne, bo co chwilę chciała już wracać.

(Perspektywa Niall’a)

   Wpadłem do pokoju Liam’a gdy tylko Zayn i Sel wyszli z domu. Li zakrył się kocem, udając że śpi. Skoczyłem szybko na jego łóżko i zacząłem skakać o nim jak opętany, uważając przy tym żeby nie nadepnąć na jakąś część ciała przyjaciela.

 -Koniec tego udawania! Robota czeka! Mamy czas do siódmej, a my jeszcze w lesie!- zawołałem nie dając mu spokoju do póki nie wstał.

 -Ok., ok.! już wstaję! –odparł zirytowany.

   Ubrał szybo świeżą koszulę ze znakiem supermana. Zachichotałem.

 -Pamiętna koszulka z „video diary” za czasów x-factor’a- skomentowałem wspominając odpały Lou.

 -Yhym- mruknął zamyślony.

 -Co ci?- spytałem niepewnie.

 -Nadal nie mam prezentu urodzinowego dla Seleny- westchnął ciężko.

 -A masz już jakiś pomysł?

 -właśnie że nie mam- wzruszył ramionami i wyminął mnie, kierując się na schody- to powinno być niepowtarzalne...orginalne... coś co by przypominało jej o nas- odarł po chwili.

 -I pomyśleć że nadal mnie zadziwiasz – stwierdziłem

 -Czym?- zdziwił się.

   Weszliśmy do kuchni a ja od razu skierowałem się do lodówki czując głód.

 -Tym swoim wielkim romantyzmem –odpowiedziałem sięgając po oliwki.

 -Nialler! Precz od tych oliwek! To na imprezę! – z nikąd koło mnie pojawił się Louis a za nim wszedł Harry.

 -A co nie jest na imprezę? Bo głodny jestem- skarżyłem się.

 -To dzwoń do Nados, żeby ci coś przywieźli- odezwał się Hazz wywracając oczami.

 -I to nie jest zły pomysł! – wyszczerzyłem się i złapałem za telefon.

   W tym samym momencie odezwał się dzwonek do drzwi. Ruszyłem otworzyć, mijając w korytarzu Josh’a z pełnym pudełkiem nie nadmuchanych  balonów. Powiedziałem bezgłośnie „powodzenia” wskazując na pudło, za co oberwałem w żebra. Jęknąłem ale już po chwili spoważniałem bo usłyszałem głos w słuchawce. Zamówiłem 4 pizze (w tym dwie dla mnie) i przywitałem się namiętnym pocałunkiem z Carmen a Peerie przybiłem piątkę.

   O zjedzeniu pizzy ja i Peerie poszliśmy pomóc Josh’owi dekorować dom; Liam i Carm zajęli się kuchnią (czytaj: jedzeniem); a Harry z Lou poszli zająć się ogrodem.

   Kilka godzin później salon wyglądał świetnie. Tu i tam  powiesiliśmy balony i serpentyny, stół przenieśliśmy do kuchni, tym samym robiąc miejsce do tańców. Z kuchni wydobywały się już piękne zapachy wywołując u mnie burczenie brzucha na co zaczął mi dokuczać Josh. Pochowaliśmy wszystkie cenne rzeczy (co było dość trudno bo było ich mnóstwo). Kiedy wyszedłem na ogród stwierdziłam że chłopcy naprawdę się postarali, a teraz leżeli w trawie co chwilę się dźgając, żartując i śmiejąc się do rozruchu. Nie uszły też mojej uwadze krótkie pocałunki w usta...

Kolejny rozdział ale nie wiele spóźniony. Na prawdę przepraszam za opóźnienie w dodawaniu rozdziałów ;__;

Kolejny rozdział jak zwykle za dwa tygodnie w sobotę już na 100% ;)

Mam nadzieję że się podobało :P

Ps. nie wiem jakie jest wasze zdanie ale moim zdaniem teledysk Kiss You jest zdrowo konięty :D wrócili starzy wariaci z x-factora :D :D :D

Rozdział XV

(Perspektywa Liam’a)

 -I nie mogliście chociaż zamknąć się u siebie w pokoju?!- zawołałem zdenerwowany – pomyślcie za nim coś zrobicie! Zwłaszcza COŚ TAKIEGO!

   Stałem w pokoju Louis’a i Harry’ego. Hazz zadzwonił do mnie po tym zdarzeniu w salonie i Eleanor. Przyszedłem jak najszybciej jak mogłem odstawiając Sel do domu tłumacząc że muszę coś zrobić w nagłej sprawie.

 -Tak wiem, nasz błąd. Ale z skąd miałem wiedzieć że urwie się wcześniej z pracy! –odezwał się Lou.

 -To was nie tłumaczy że robiliście TO w salonie! Każdy mógł was zobaczyć, zamiast El! Na przykład Paul!- odparłem.

 -Mówmy rzeczy po imieniu, waliłem konia Tommo! I było by więcej gdyby nie ONA...-wyparował Styles.

   Westchnąłem poirytowany.

 -Mniejsza o to, nie potrzebuję szczegółów.- odpowiedziałem- Louis, mówiłeś że jeden z dziennikarzy zaczaił się w krzakach i zrobił ci zdjęcie...

 -Ale to że wypadłem bez koszulki i znów kłóciłem się z Eleanor to nic nie znaczy.- stwierdził

 -Gorzej jak by usłyszał o czym ona mówiła...o tobie i mnie...-powiedział niepewnie Hazz.

 -Wątpię. A ty słyszałeś coś w salonie?- spytał go Tomlinson.

 -Słyszałem Calder, ale nic zrozumiałego- mruknął. On ją naprawdę nie nawiedził, sądząc po tym że mówi już jej po nazwisku.

 -Jeżeli ty nie słyszałeś to i nie słyszał ten facet. Chyba że El coś powie...- stwierdziłem- jakieś pomysły jak ją powstrzymać?

 -Nie wiem..- wzruszył ramionami Louis.

 -Przekupstwo. Uwielbia zakupy! Możemy jej fundować raz na jakiś czas...- podsunął Harry.

 -Zgłupiałeś?!- zawołał Tommo.

 -Lou, dalej jesteś taki naiwny?- powiedział  loczek z ironią.

 -Harry ma rację- powiedziałem zanim Louis zdążył coś dodać- umówimy się z nią i przedstawimy jej sprawę.

 -Kiedy ja ją nadal kocham!- zawołał oburzony Tomlinson.

 -Rozumiem ale i ta teraz nie masz wyjścia. Stało się i się nie odstanie. Teraz musimy zrobić tak żeby to do prasy nie wyciekło, bo inaczej ta wiadomość zniszczy wam życie- odparłem.

 -Ale...

 -Louis’ie William’ie Tomlinson! Zraniłeś ją i już ją nie odzyskasz. A jak już to nie tak szybko!- przerwałem mu.

 -LouLou, wybieraj my albo zniszczenie cię przez Eleanor- odezwał się ze złością Harry.

 -Nie wiem...- powiedział cicho chowając twarz w dłoniach- róbcie co chcecie...macie wolną rękę.

 -Mądra decyzja- pochwalił go lokowaty – pójdę do niej...

 -Wątpię żeby chciała cię widzieć po takiej akcji- zatrzymałem go – ja to załatwię.

   Nie czekając wyszedłem z pokoju chłopaków kierując się do swojego, by zabrać kilka rzeczy. Po chwili wyszedłem na zewnątrz zastając Louis’a w aucie przed domem.

 -Pomyślałem że trzeba cię podwieść- wytłumaczył.

   Bez słowa usiadłem w samochodzie i ruszyliśmy. Po kilkudziesięciu minutach stania w korkach i wyjechaniu na obrzeża Londynu, stanęliśmy przed wyoświetlenym domem Calder’ów. Zmierzchało. Przełknąłem ślinę i ruszyłem do domu Eleanor. Miałem nadzieję że przyjmie ten układ i będzie milczała na ten temat...

(Perspektywa Harry’ego)

Mijał piąty tydzień odkąd Louis zerwał z Eleanor. Przekupiliśmy ją i siedzi cicho. Niestety cierpi na tym moja kieszeń. A niech ją diabli! Zchodząc ze sceny w Paryżu myślę o tej dziewczynie!

 -Było świetnie! –zawołał jak zwykle Paul.

   Uśmiechnąłem się sztucznie. Mi wcale do śmiechu nie było. Louis unikał ze mną jakiego kolwiek kontaktu fizycznego jak i normalnej rozmowy. Stronił ode mnie jak najbardziej i nawet mojego wzroku unikał. To mnie cholernie bolało. Powoli zamykałem się na otoczenie czułem się samotny.

   Ktoś zaproponował żeby po rozdawaniu autografów wyskoczyć na miasto i napić się. Nawet Liam szedł. Ale ja jakoś nie miałem ochoty na nic. No właśnie ja i trzeźwość w takich sytuacjach? Niespotykane. Zmusiłem się iść żeby nie mieć na głowie Payne’a. Rzadko się odzywałem i piłem ile się dało. Chciałem zapomnieć.

   Po wszystkim chłopcy Jakoś przetransportowali mnie do hotelu. Całe szczęście miałem cały pokój dla siebie. Padłem na łóżko i nawet się nie rozbierając wszedłem od kołdrę. Zacząłem płakać w poduszkę, nawet nie wiem jak długo. Nienawidziłem Eleanor Calder!! Odebrała mi przyjaciela!!

   Moim ciałem zaczęły wstrząsać łkania.

   Nagle drzwi mojego pokoju otworzyły się.

 -Harry? Ja...ja nie chciałem cię zranić...nie płacz...- odezwał się Louis.

   Podszedł do mnie próbując mnie przytulić. Początkowo opierałem się, ale nie wytrzymałem. przyległem do niego całym ciałem chowając twarz w zagłębieniu jego szyi. Tommo mocno mnie przytulił do siebie , pocierając dłonią moje plecy i szepcząc kojące słowa. W końcu po długim czasie zasnęliśmy razem w łóżku w swoich ramionach.

(perspektywa Zayn’a)

   Otworzyłem cicho drzwi do pokoju Harry’ego. Wczoraj nie najlepiej wyglądał. Zresztą nie tylko wczoraj, już od kilku dni nie było z nim najlepiej. Słyszałem jak w nocy płakał, bo mój pokuj oddzielony był zaledwie cienką ścianą. Podejrzewałem że chodziło o Lou. Unikał go jak ognia, nie wiem dlaczego. Spojrzałem na łóżko; Harry nie spał tam sam. Był z nim...Tomlinson. Co mnie najbardziej zaskoczyło to, to że byli przytuleni do siebie, ale nie jak przyjaciele. Hazz zarzucił Louis’owi nogę na biodro, a zaś z kolei Tommo trzymał go za pośladek...nagle wszystko zaskoczyło w mojej głowie.

   Wycofałem się po cichu i ruszyłem do pokoju  Niall’a i Liam’a. stanowczo kilka razy walnąłem o drzwi pięścią i wparowałem do środka. Liam zaskoczony usiadł na łóżku, a Nialler dopiero przecierał oczy. Stanąłem naprzeciwko Payne’a i s pojrzałem na niego wściekły.

 -Wiedziałeś czemu Louis zerwał z Eleanor, a raczej ona z nim. Kiedy widziałeś pół nagiego Tomlinsona i wściekłą El, nie zdziwiłeś się tą sceną. Eleanor przyłapała Lou i Hazzę jak TO robili! A ten telefon jak byłeś ze mną, Peerie i Sel, to nie była jakaś tam sprawa tylko właśnie to Hazza zadzwonił do ciebie zadzwonił! Jak to się stało że Eleanor nie powiedziała nic prasie?! To do niej nie podobne! Zawsze musi być w centrum uwagi!- zawołałem oburzony zerkając na chwilę na zszokowanego Niall’a- jesteśmy przyjaciółmi, więc dlaczego ja i Nialler o tym nic nie wiedzieliśmy?!

 -To nie tak...- zaczął zaskoczony Li.

 -Jak długo o tym wiesz?!- przerwałem mu.

 -Domyślałem się wcześniej, przed wypadkiem. Zacząłeś nawijać o naszym bromansie „Ziam”, później zeszło na temat „Larry’ego Stylinson’a”. ty tego nie zauważyłeś, ale Harry dziwnie się zachował, co potwierdzało moje domysły, ale musiałem mieć pewność. Gdy wybudziłem się ze śpiączki i pamięć mi wróciła co się działo tuż przed wypadkiem, spytałem ich. Nie chętnie przyznali się mi ze między nimi coś jest, ale prosili żeby to zostało między nimi a mną. Ukrywaliśmy wszyto do czasu wpadki z Eleanor- wytłumaczył.

 -co zrobiliście że siedzi cicho?- spytałem.

 -przekupiliśmy ją- odpowiedział.

 -Czym?- po raz pierwszy odezwał się Niall.

 -Fundujemy jej zakupy- wyznał.

 -Tylko tyle masz nam d powiedzenia?- dopytywałem się.

 -Louis wymyślił że będzie trzymać się z daleka od Hazzy. Myślał że tak będzie lepiej. Że się domyśli o co chodzi.- mruknął.

 -Nie domyślił się. Słyszałem jego płacz wczoraj w nocy. Cierpiał- Horan zrobił wielkie oczy- byłem u niego przed chwilą.

 -I?- teraz spytał Li.

 -Nie był sam-odparłem.

 -Że co?!- zdziwił się.

 -Idź do niego, sam zobacz- stwierdziłem.

   Li zerwał się z miejsca i ruszył do pokoju hotelowego loczka, a za nim pobiegł Nialler. Usiadłem na łóżku Payne’a i czekałem. Pierwszy do pokoju wpadł blondyn i padł na swoje łóżko twarzą do poduszki. Chwilę później wszedł Li.

 -To jest chore- skwitował Horan.

 -Popieram. Nasi przyjaciele z zespołu gejami?- odezwałem się.

 -Nie są gejami. Są biseksualni. Stwierdzili że dalej podobają się im dziewczyny, a to co jest między nimi jest „wyjątkowe”- wytłumaczył Liam.

 -Ale są razem i się...?-powiedział Niall.

 -Tak- westchnął.

  -Sorry, ale ja tego nie ogarniam. Idę się przewietrzyć i pozbierać myśli- postanowiłem i skierowałem się do wyjścia.

   Po drodze natknąłem się na obudzonych już Louis’a i Harry’ego. Minąłem ich bez słowa. Nawet się nie uśmiechnąłem, bo na razie to było dla mnie zbyt wiele...

!!Informacja!!

Przepraszam że przez ponad miesiąc nic nie dodawałam ;___;  nie miałam po prostu dostępu do Internetu L

Dzisiaj dodam dwa zaległe rozdziały więc kolejne spowrotem będę dodawać regularnie co dwa tygodnie w sobotę ;) mam nadzieję że się nie gniewacie ;)

Ps. uwielbiam dla was pisać na tym blogu. Daje mi to wiele radości, mam pewność że ktoś uważa że fajnie piszę, dużo satysfakcji z komentarzy i wejść. więc sama się już nie mogłam doczekać aż będę miała neta. Jeżeli będą jakieś opóźnienia w dodawaniu rozdziałów to tylko dla tego że mam poważny problem z Internetem itp. lub zbyt mało komentarzy pod rozdziałem ;)

Pozdrawiam Payne’owa J

Rozdział XIV

(perspektywa Zayn’a)

Wszedłem do łazienki w której przed umywalką stał Liam. Na mój widok szybko coś schował, żebym nie zobaczył.

 -Co tam ukrywasz? –spytałem.

 -Nic...- odarł, za wszelką cenę chcąc ukryć coś co miał w rękach.

 -No przecież widzę że coś trzymasz – nie dawałem za wygraną.

 -Ughh...no dobra- pokazał mi...

 -Po co ci kosmetyczka?!- zdziwiłem się.

 -Taki żarcik dla Niall’a w nocy- wyszczerzył się.

 -Hahahaha! Dobry pomysł! Mogę pomóc?

 -Jasne!- odparł po czym dodał- dzisiaj o 3 nad ranem.

   Kilka godzin później ledwo powstrzymując chichot, zabrałem się z Liam’em do pokoju blondyna. Spał mocno i niewinnie jak dziecko. Otworzyłem cień do powiek i delikatnie zacząłem  nakładać jasno niebieski kolor na powieki przyjaciela a rzęsy lekko podciągłem tuszem. O dziwo nie budził się w ogóle. Liam zrobił kreski elainer’em, dał róż na policzki i pomalował usta szminką. Efekt był naprawdę niezły. Wszystkie tiki podpatrzyliśmy u swoich dziewczyn. Wymknęliśmy się po cichu, wybuchając śmiechem dopiero w pokoju Payne’a.

 -To był ekstra pomysł- przybiliśmy piątki.

(Perspektywa Niall’a)

   Obudziłem się wyjątkowo dobrze. Ubrałem się i zszedłem na dół do kuchni, myśląc że Hazza zaraz pewnie będzie paradował po domu znowu nagi. Burczało mi nieznośnie w brzuchu. W pomieszczeniu nie było nikogo. Od razu skierowałem się do lodówki, zbierając z niej wszystko praktycznie co było. Byłem tak zajęty że nawet nie zauważyłem że do kuchni wszedł Louis. Dopiero kiedy dostał ataku śmiechu zwróciłem na niego uwagę.

 -Co cię tak rozbawiło? –spytałem.

 -Hahaha ! twoje twarz jest bardzo śliczna!- wydusił opadając na oparcie krzesła.

 -Co...?- spytałem zdezorientowany.

   Do kuchni wpadł Liam z aparatem cyfrowym w ręku i zrobił mi zdjęcie. On też się zaczął śmiać i puścił mi oczko. Podbiegłem do najbliższego lustra, sprawdzić co z moją twarzą jest nie tak. To co zobaczyłem w odbiciu, wywołało u mnie lekką złość i atak śmiechu.

 -Louuuuuuis!!!- krzyknąłem z korytarza.

   W drzwiach pojawił się Tommo razem z Liam’em, Zayn’em i Harry’m. wszyscy się śmiali.

 -Louis! Czy to twoja sprawka?! – posłałem mu spojrzenie które umiało by zbijać, Tomlinson już by leżał martwy.

 -Ależ skąd! Ale gratuluje komuś super pomysłu!- powiedział rozglądając się po chłopakach

 -Dowiem się w końcu do cholery, który jest taki wspaniałomyślny i zrobił mi makijaż?!- zawołałem zniecierpliwiony.

   Na pierwszy plan wyszedł...Liam?! nie spodziewałbym się bym tego po nim.

 -Ja, Lou mi to odsunął – powiedział z trudem powstrzymując śmiech.

 -A ja mu pomogłem- dodał Zayn zarzucając Payne’owi  na ramię rękę.

 -No proszę...- dopiero teraz przypomniałem sobie że trzymam łyżeczkę którą miałem posłodzić sobie herbatę.- Liam łyżeczkę?- uśmiechnąłem się złośliwie, niebezpiecznie zbliżając się do przyjaciela.

 -O cholera! Weź to ode mnie! Bo schowam jedzenie! –zawołał chowiąc się za Hazzą.

   Po chwili zniknął w kuchni, a ja ruszyłem za nim, mijając chłopaków. Gdy tylko przekroczyłem próg, nad moją głową świsnęła marchewka.

 -Ej! Won od moich karotek!!! –wrzasnął Lou wpadając do pomieszczenia z warzywem w ręce.

 -Liam! Łap! – krzyknąłem wykorzystując nieuwagę Payne’a i rzuciłem w niego łyżeczką.

   Nie świadomie złapał, ale już po chwili wrzasnął i łyżeczka wzbiła się w powietrze i z głuchym łoskotem uderzyła o podłogę.

 -Dobra! Poddaję się! –zawołał unosząc ręce do góry.

-No to teraz weźmiesz się za zmywanie tego z mojej twarzy- odparłem wskazując na pomalowane rzęsy- a Malik ci pomoże, bo inaczej wszystkie lustra znikną w tajemniczych okolicznościach.- dodałem widząc wchodzącego mulata.

(Perspektywa Harry’ego)

   Zostałem sam z Lou w domu. Wszyscy się gdzieś rozeszli. Zayn, Peerie, Liam i Sel na podwójną randkę, a Niall z Carmen gdzieś szlajali się po mieście. Eleanor siedziała w pracy więc nie mogła przyjść do Tommo, co mi było nawet na rękę. Może i była moją starą znajomą, ale ostatnio zacząłem być zazdrosny o Louisa i lepiej że jej nie widzę.

   Dzisiaj Louis’a miałem tylko dla siebie.

   Usiedliśmy razem na sofie w salonie i zaczęliśmy oglądać jakiś film, zajadając się popcornem. Tyle że film wcale mnie nie interesował. Przyglądałem się profilowi przyjaciela. Zbliżyłem się do niego powoli i pocałowałem delikatnie jego szyję. Przeszedł go dreszcz, więc postanowiłem nie przerywać, do póki nie spojrzał na mnie swoimi dużymi niebieskimi oczami, przepełnionymi pożądaniem. Nie mogłem się powstrzymać i przyssałem się do jego słodkich ust. Oddał pewnie pocałunek, więc postanowiłem do akcji wkroczyć z językiem. Zmieniłem pozycję, siadając mu na kolanach, nie przestając się całować. Usiadł prosto, powodując że nasze ciała zaczęły się przyjemnie o siebie ocierać. Bez zastanowienia ściągłem mu koszulę w paski i rzuciłem w kąt. Tommo położył mnie na sofie i ściągnął mi koszulkę polo, całując moją szyję i zchodząc w dół. Lubiłem jego dotyk. Chciałem żeby mnie dotykał. Wrócił spowrotem całując mnie namiętnie w usta. Wsunąłem mu ręce w spodnie i ścisnąłem jego pośladki. Jęknął, dając mi do zrozumienia że mu się to podoba. Zrzuciłem go na dywan, najdelikatniej jak mogłem i usiadłem na nim okrakiem. Patrzył na mnie z podziwem.

 -gdzie zdążyłeś wyrobić sobie takie muskuły?- spytał.

 -Kiedy ty byłeś z El na „randkach” –zachichotałem.

 -Aww! Harry, pociągasz mnie! – powiedział.

 -I wzajemnie – wyszczerzyłem się.

   Zanim zdążył jeszcze coś dodać wpiłem się w jego usta, następnie schodząc do paska jego spodni, na chwilę zatrzymując się przy pępku i załaskotałem go tam językiem. Po chwili pozbyłem się jego czerwonych spodni i bokserek w gwiazdki (Hmm...ciekawy motyw :D). chwyciłem jego członek jedną ręką, poruszając w górę i w dół a drugą rękę zanurzyłem w jego włosach. Lou wbił mi palce w plecy cicho pojękując.

   Niespodziewanie usłyszałem głos Eleanor Calder.

 -Louis??!! Jak mogłeś!! Brzydzę się tobą!! – krzyknęła wybiegając z salonu.

   Po chwili leżałem plecami na chłodnej podłodze, a Tomlinson szybko ubrał spodnie i pobiegł za Eleanor. Westchnąłem niewiedzą kompletnie co mam zrobić...

(Perspektywa Louis’a)

   Cholera! Wszystko działo się tak szybko!

   Pół nagi dopadłem El w werandzie. Płakała.

 -Eleanor! Zaczekaj! Ty nic nie rozumiesz! Tylko tyle wydusiłem.

 -Czego nie rozumiem?! Zdradzałeś mnie z NIM gdy tylko mnie nie było! Już wcześniej coś podejrzewałam, ale nie wiedziałam że...że...to Harry!- wykrzyknęła mi prosto w twarz.

 -El proszę...-wyszeptałem.

   Wyszła przed dom. Poszedłem za nią.

 -Eleanor...!

 -Zawiodłam się na tobie!

   Wsiadła do taksówki i tak po prostu odjechała...

   W tym samym momencie jakiś młody dziennikarz wyskoczył z krzaków i zrobił mi zdjęcie. Zanim się zorientowałem już go nie było.

 -O szlak by go trafił! – krzyknąłem siadając na schodkach przed domem i chowając twarz w dłoniach.

   Cały mój świat legnął w gruzach w zaledwie pięć minut. Za chwilę cały świat dowie się co łączy mnie i loczka. Liam ostrzegał nas że to wyjdzie na jaw, ale nie sądziłem że w taki sposób i tak szybko...

            ________________________________________________

No i kolejny ;) dzięki za poprzednie komentarze i prawie 1200 wejść O.o 

dodam kolejny za dwa tygodnie jak będzie pięć Komentarzy :P tak zawyżam :D

Ps. wesołych świąt, spełnienia wszystkich marzeń, spotkania chłopaków wszystkim directioners, duuuużo zdrowia, i na święta żebyście nie przytyli a miliście szybko przemianę materii jak Nialler :P tego wam życzę z całego serducha ;***

do zobaczenia!

tak na świątecznie :P

ciekawa koncepcja i po drugie ktoś ma telent *___*

Larry is real! yeahh!! cieszmy się schiper's!! to są tatuaże Lou i Hazzy  :P

Rozdział XIII

(Perspektywa Harry’ego)

Usiadłem na łóżku w nogach Liam’a, ciekawy jak Selena wytłumaczy tę sprawę z siniakami na szyi. Oczywiście Niall i Lu coś tam wspominali o akcji w szkole, ale nic konkretnego.

 -No więc w dzień waszego wypadku, mnie i Carmen dopadli dziennikarze. Pytali czy ja i ty jesteśmy parą zaprzeczyłam no bo dopiero co się pocałowaliśmy. Rozumiesz mnie?- zaczęła tłumaczyć.

 Liam kiwną głową potwierdzająco.

 -No więc mi nie uwierzyli. Stwierdzili że mają  zdjęcie które mówi samo za siebie. Dwa dni później na okładce jednego z czasopism, napisali że jesteśmy razem. No i się zaczęło. Nie żebym coś narzekała...ale nagle zaczęli sobie ze mnie kpić obrzucać wyzwiskami i grozić inni zaś chcieli się ze mną na siłę  zaprzyjaźnić.

 -Grozić?!- zawołał oburzony- a co mają z tym wspólnego siniaki?

 -Miałam lekkie stracie  z taką jedną dziewczyną...właśnie dzisiaj. Zaczęła mi grozić i dusić. I w tedy pojawił się Nialler z Louis’em można tak powiedzieć w odpowiednim momencie.

 -Ale nikogo nie był kto by ci pomógł?- spytałem.

 -Byli, pełno ludzi, ale jakoś się nie kwapili- mruknęła o czym dodała- ale już mi nic nie zrobi.

 -Owszem bo ja na to nie pozwolę!- wpadł jej w słowo przyjaciel.

 -Nie przesadzaj, niby jak?

 -Nie wiem, ale o tym pomyślę- odparł

 -Li, przecież został mi tylko miesiąc do końca szkoły. Nie martw się, dam sobie radę. Póki co ty i tak teraz leżysz w szpitalu. Nic nie zrobisz- zapewniła go, a widząc że chce coś jeszcze powiedzieć dodała- Liam ja mówię serio. I koniec tematu.

   Nagle zadzwonił jej telefon. Odebrała i po chwili powiadomiła nas że musi się zbierać, bo musi pomóc w przygotowaniach do ślubu swojej mamy.

 -Idź, ja z nim zostanę- zdeklarowałem.

 -Dzięki, przyjdę jutro-uśmiechnęła się i obdarzyła Li pocałunkiem w usta.

   Na myśl od razu przyszły mi słodkie usta Louis’a...

   Po chwili znikła za drzwiami a na jej miejsce przeszedł Lou.

 -Chłopaki...czy ja o czymś nie wiem? Czy wasz niby „bromance” jest prawdziwy...?-spytał znienacka Liam.

  -Co?!  Z kąt...-zaczął Tommo

   Też byłem w szoku. Czy on coś zauważył...?

 -Selena, Niall i Zayn wspominali mi że dziwnie się zachowywaliście ostatnio. Ja już wcześniej się domyślałem...ale czy wy naprawdę...?Dla tego zacząłeś się kłócić z Eleanor Louis?

 -My...-zacząłem ale się zciąłem.

 -Czyli rozumiem że tak?

   Louis wziął głęboki wdech i posłał mi znaczące, krótkie spojrzenie.

 -Tak-potwierdził- Larry istnieje naprawdę.

 -Ale to nie znaczy że nie podobają się nam dziewczyny...-dodałem szybko-po prostu tak wyszło-zarumieniłem się.

 -No to menager się wkurzy-westchnął Liam.

 -Błagam nie mów nikomu!- zawołałem lekko spanikowany.

 -Ok. ale tak to kiedyś wyjdzie na jaw.-stwierdził.

 -Nie martw się, ale dzięki- odpowiedziałem jednocześnie z Louis’em.

   Po chwili ciszy odezwał się Boo Bear.

 -Tak z innej beczki przydało by się zrobić urodziny Sel, zostały tylko dwa miesiące!

 -Był bym zapomniał!- zwołał nieco speszony Li.

 -No pięknie! Ładnie ta zapominać o 18-nastce swojej dziewczyny?- wyszczerzyłem się.

 -Poczekaj aż ty będziesz miał dziewczynę- zaśmiał ssie rzucając we mnie poduszką.

 -przynajmniej na razie mam Louis’ka, który mnie kocha!- odpyskowałem rzucając się ze śmiechem na kolana Lou...

(Perspektywa Seleny)

   Było już kilka dni po ślubie mojej mamy i ślubie. Oczywiście towarzyszył mi już Liam i nie obyło się od namawiania mamy na zaproszenie też reszty zespołu oraz Carmen. Przyjaciółka ogłosiła z Niall’em że są razem dwa tygodnie wcześniej.

   Zabrałam szybko jakąś gazetę  o gwiazdach w kiosku i zapłaciłam za nią, chwilę później wracając do domu.

 -Jestem!- zawołałam.

 Odpowiedział mi dźwięk włączonego telewizora. Weszłam szybko do salonu zastając mamę na kanapie pod kocem z kubkiem kakao.

 -Hej mamuś, coś się stało?

 -Nic tylko się lekko przeziębiłam to nic takiego –uśmiechnęła się.

 - to dobrze...

   Nagle zadzwonił mój nowy telefon który uparł się kłócić Liam. Właśnie teraz dzwonił.

 -Hallo?

 -No hej kochanie, zaraz do ciebie wpadnę!- powiadomił mnie

 -To czekam!- odpowiedziałam.

   Kilka minut później do moich drzwi zapukał Li, uprzednio wpuszczony do domu przez moją mamę.

 -Cześć- przywitał się siadając i muskając moje usta swoimi.

 -Hej-uśmiechnęłam się szeroko.

 -Co robisz 28 lica?- spytał.

 -W moje urodziny? Nie wiem...myślałam że spędzimy ten dzień razem-odpowiedziałam leko zaskoczona tym pytaniem- a co?

 -Nic, tak tylko pytam. Zabiorę cię do nas, ok.?

 -Jasne! A co będziemy robić?- ucieszyłam się.

 -Niespodzianka- powiedział tajemniczo.

 -ty i niespodzianki....zapowiada się ciekawie!- wyszczerzyłam się.

 -Bo będzie- wymruczał, zbliżając się do mnie- mówiłem ci że jesteś piękna?

 -I to wiele razy- zarumieniłam się.

   Powoli odsunął mi kosmyk włosów z twarzy, wciąż wpatrując się w moje oczy. W końcu jego wzrok powędrował na moje usta dokładnie je badając. Delikatnie przejechał opuszkiem po dolnej wardze zachichotałam przygryzając ją. Li uniósł pytająco brew.

 -Długo się będziesz tak gaić, czy w końcu mnie całujesz?- spytałam wywracając oczami.

 -Hmm...czy ja wiem...-zaczął się ze mną droczyć.

 -Od kiedy ty czegoś nie wiesz?- spytałam okazując mu język i już miałam się specjalnie odsunąć, kiedy złapał mnie za podbródek

 -Od kiedy zawróciłaś mi w głowie.-obdarzył mnie swoim najpiękniejszym uśmiechem

 -Tak?- szturchnęłam go w brzuch.

   Instynktownie zakrył brzuch i zachichotał. Cicho. Aha! Tu cię mam!- pomyślałam i zaatakowałam go. Opadł na łóżko bezbronny śmiejąc się.

 -Ok. ok.! poddaję się!- wydusił po kilku minutach

   Uśmiechnęłam się z wyższością i odsunęłam się. To był błąd. znienacka zaczął mnie łaskotać rozkładając na łopatki. Usiadł mi na biodrach, doprowadzając mnie ze śmiechu do łez.

 -Teraz mi nie uciekniesz!- stwierdził.

   O chwili nachylił się i zaczął muskać ustami moją szyję. Nagle usłyszałam kroki na schodach. W ostatniej chwili odepchnęłam Liam’a i usiadłam po turecku na łóżku. Zapukanie w drzwi i następnie się otworzyły.

 -Selena ja jadę do ciotki. Będę późnym wieczorem- powiadomiła mnie.

 -Ok.- odpowiedziałam i kiedy odeszła podeszłam do okna.

   Kiedy odjechała, od tyłu podszedł do mnie Liam i przytulił, przygryzając mój płatek ucha. Odwróciłam się szybko i zarzuciłam mu na szyję ręce, a on objął mnie w pasie.

 -To było brutalne odepchnięcie- poskarżył się.

   Zachichotałam.

 -Wpadłeś mojej mamie w oko. Polubiła cię.- stwierdziłam.

 -To chyba dobrze- bez ostrzeżenia wpił się w moje usta.

   Oddawałam pocałunki najlepiej jak potrafiłam, kiedy uniósł mnie do góry i delikatnie położył  na łóżku, znajdując się nade mną.

 -Kocham cię- wyszeptał i o chwili położył się obok mnie, kładąc głowę na mojej klatce piersiowej.

(Perspektywa Louis’a)

   Odpiąłem kłódkę zabezpieczającą wypożyczone rowery.

 -To gdzie najpierw?- spytałem wsiadając na rower.

 -Przed siebie!- zawołał Harry.

 -Ale po drodze wstąpimy do Nados?- spytał niewinnie Niall.

  Dostałem ataku śmiechu. Cały Nialler, i jak go tu nie kochać? Ruszyłem niespodziewanie z miejsca jadąc główną drogą. Po chwili dogonił mnie Hazza i Niall. Chodnikiem szły dziewczyny chichocąc i szeptają sobie na ucho komentarze, co chwile zerkając na nas. Puściłem kierownicę podniosłem do góry ręce ponad głowę i zawołałem:

 -Nados rządzi! Yeahh!

   Dziewczyny wybuchły śmiechem, a reszta ludzi spojrzała na mnie krzywo.

 -Jedzenie rządzi!- zawołał Niall szczerząc się.

 -Marchewki rządzą!- dodałem.

 -A koty to co?!- spytał niby oburzony loczek.

 -AWIĘC TY RZĄDZĄ!!! - wydarłem się najgłośniej jak mogłem doprowadzając blondyna do ataku śmiechu.

   Kilka minut później wjechaliśmy do parku, zostawiając rowery  na stojaku i zapinając je na kłódki.

 -To gdzie teraz?- spytał Horan.

 -Ej chłopaki! Chodźmy na rolki!- odparł Harry, wskazując na kolejną wypożyczalnię.

 -Dobry pomysł! A ty w ogóle umiesz na nich jeździć?- spytałem

 -Yyy...nie ale się nauczę! – wyszczerzył się.

 -Już widzę jak leżysz na asfalcie!- zakpił Niall

 -a powiem że szybko się nauczę!- pokazał mu język.

 -Zawsze ja cię mogę jeszcze nauczyć jeździć- zaproponowałem specjalnie zwieszając się na jego ramieniu.

 -To nie jest zły pomysł- stwierdził Hazz.

   Skierowaliśmy się do wypożyczalni i już po chwili pomagając Harry’emu utrzymać równowagę, wyszliśmy.

 -Niall, najpierw oswoimy Hazzę z rolkami a później ustalimy trasę.

   Przez następne kilkadziesiąt minut mieliśmy niezły ubaw ucząc przyjaciela i zbierając go z brukowanej parowej alejki za każdym razem kiedy tracił równowagę.

 -Nauczyłem się! Nauczyłem!- zaczął krzyczeć jak małe dziecko, kiedy dość dług utrzymywał się na rolkach.

   Tak bardzo skupił się na jeździe, że w ostatniej chwili zauważył drobną szatynkę ale próbując ją wyminąć i tak o nią zahaczył. Obydwoje wylądowali na ziemi. Podjechałem szybko do nich.

 -O matko! Przepraszam panią bardzo!- jękną ze skruchą loczek.

 -Przyjaciel dopiero się nauczył się jeździć na rolkach i nie wyrobił- wytłumaczyłem pomagając wstając kobiecie natomiast Nialler zaczął zbierać z ziemi Harry’ego.

 -Ok. przeprosiny przyjęte, ale warto uważać- uśmiechnęła się na co Hazz dziwnie zareagował- ja chyba z skąś was znam!

 -Możliwe- Niall się wyszczerzył się.

 -Już wiem!- zawołała o chwili- wy jesteście z tego słynnego boys band’u! z One Direction!

 -zgadza się- uśmiechnąłem się uroczo.

 -moja bratanica was uwielbia!- wytłumaczyła.

 -Fajnie!- bąknął Harry

   Co się z nim dzieje?

 -a mogłabym wasze autografy? Dla tej bratanicy?- spytała.

 -Nie ma sprawy.-odpowiedział Horan- ma pani jakąś kartkę i długopis?

 -Tak mam. Tak w ogóle mam na imię Sally- odparła wyciągając z torebki potrzebne rzeczy.

 -Miło nam- powiedziałem podpisując się- a jak bratanica ma na imię?

  -Sophie- odpowiedziała.

   Zaczęła zerkać rzez moje ramię. Chyba kogoś zauważyła. Z ciekawości spojrzałem za siebie. Zamarłem. To był ta sama dziewczyna która dusiła miesiąc temu Selenę w szkole. Ona też mnie natychmiast poznała. Od razu podeszła do swojej cioci.

 -To właśnie Sophie- odparła kobieta.

 -myśmy się wcześniej już widzieliśmy- spróbowałem powiedzieć normalnym głosem co mi z kolei zbytnio nie wyszło.

 -Jasne- uśmiechnęła się słodko.

   Nienawidziłem takich wrednych plastikowych i przesłodzonych panienek. Powodowały u mnie „teoretycznie” odruch wymiotny. Nialler zauważył co się dzieje ze mną i Hazzą, więc szybko wziął sprawy w swoje ręce i po chwili znów jechaliśmy alejką.

 -Heh, czyżby Harry zauroczył się t ą ciotką naszej fanki?- zaśmiał się cicho blondyn.

   W środku czułem że jestem lekko zazdrosny o przyjaciela, ale dobrze to ukrywałem.

 -Jeden rzut oka na Sally i już nauczył się jeździć na rolkach- odparłem udając rozbawienie.

 -A tak zmieniając nieco temat, to widzę że zapamiętałeś naszą słodką Sophie- powiedział.

 -Chciałeś powiedzieć chyba fałszywą Sophie- mruknąłem z niesmakiem- dobra, skończmy temat, chyba że chcesz widzieć jak wymiotuję w krzaki.

 -Ok., nie ma sprawy- zgodził się krzywiąc się na słowo „wymiotować”.

   Zanim zdążył coś jeszcze dodać, przyspieszyłem i złapałem loczka w tali zaręcając nim do okoła tak że o mało znów nie zaliczyliśmy kamieni. Przerażony Hazz chwycił się mocno moich rąk wydając z siebie zduszony okrzyk. Niall dostał ataku niepohamowanego śmiechu na widok twarzy Styles’a, a ludzie do okoła 

wzięli nas za jakiś nienormalnych, sądząc po minach

          _______________________________________________________

No jż myślałam że nie dodacie żadnych komentarzy od poprzednim rozdziałem! no ale na szczęście nie zawiodłam się na was ;D

Jestem dumna z chłopaków jak poradzili sobie na MGS :P zayn nawet sobie wytatuował           

tes skrót i datę ;) wkońcu spełniło się ich największe mażenie ;D

 dziękuję za ponad 1000 wejść *__* i za wszystkie komentarze! normalnie kocham was! ;**

cztery komentarze i dodaje kolejny za dwa tygodnie w sobotę :D


                                                     Malik coś ty brał? hahaha :D